Stosowanie płyty wiórowej wytłaczanej w konstrukcjach mebli nie może być tradycyjne, lecz wymaga specyficznego, zgodnego z jej własnościami, traktowania przez konstruktora. Niestety, w dotychczasowej praktyce warsztatowej popełniono wiele błędów, zakładano bowiem, że płyta wiórowa wytła­czana jest materiałem konstrukcyjnym równowartościowym płycie wió­rowej prasowanej. Trzeba pamiętać, że jakość każdego tworzywa należy rozpatrywać tylko w zakresie optymalnych warunków jego stosowania w konstrukcji, potwierdzonych wynikami analizy techniczno-ekonomicz­nej. meble kuchenne Takie optymalne warunki są w zasadzie różne dla różnych tworzyw.
Dalsze rozważania będą oparte głównie na wynikach badań prasowa­nych płyt wiórowych, opublikowanych przez prof. Perkitnego. Oczywi­ście, naświetlone będą tylko niektóre istotniejsze dla konstrukcji wła­sności mechaniczne.
Własności mechaniczne płyty wiórowej, podobnie jak i własności me­chaniczne drewna naturalnego, zależą w dużym stopniu od ich wilgot­ności. Zwiększenie wilgotności w granicach przedziału higroskopijnego zmniejsza w zasadzie wytrzymałość drewna i płyt. Charakteryzują to wyraźnie poniższe wyniki badań.

• Przy zwiększaniu wilgotności (począwszy od 0%), wytrzymałość płyt wiórowych na ściskanie oznaczona w kierunku równoległym do płaszczyzny maleje nieco wolniej niż wytrzymałość drewna na ściskanie, oznaczona wzdłuż włókien. Oczywiście, wytrzymałość drewna na ściska­nie jest znacznie większa od wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie.
• Wytrzymałość płyt wiórowych na rozciąganie w kierunku prosto­padłym do płaszczyzn osiąga wartość maksymalną przy wilgotności około 10%, a nie przy wilgotności 0°/o — jak to zaobserwowano przy ozna­czaniu wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie
• Przy zwiększającej się wilgotności, wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne maleje, podobnie jak wytrzymałość na ściskanie. Wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne jest mniejsza od wytrzymałości drewna na zginanie statyczne.
• Przy zwiększającej się wilgotności od 0 do 40°/o strzałka ugięcia płyty wiórowej, zaobserwowana w chwili przyłożenia maksymalnej siły zginającej, wzrasta znacznie
• Wytrzymałość płyty wiórowej na ścinanie, podobnie jak drewna, osiąga swoją najwyższą wartość przy wilgotności około 10%.
• Wpływ wielkości zmiennego naprężenia zginającego na ilość zmien­nych obciążeń potrzebnych do zniszczenia płyty wiórowej o wilgotnościach 0—5% i 15—20%

Istotne dla konstrukcji są sprężyste własności materiału. Miarą tych własności jest współczynnik sprężystości podłużnej. W praktyce przyj­muje się zazwyczaj do obliczeń wartość współczynnika sprężystości dla drewna iglastego E = 100 000 kG/cm2, dla drewna liściastego twardego E = 125 000 kG/cm2.
Współczynnik sprężystości poszczególnych przekrojów elementów zmie­nia się w zależności od rodzaju użytych materiałów. Dla przekrojów złożonych z kilku różnych warstw, współczynnik sprężystości całego prze­kroju musi być dodatkowo obliczony. O tym będzie jeszcze mowa w dal­szej części niniejszej książki. Ustalenie wartości współczynnika sprężystości różnych krajowych płyt jest obecnie przedmiotem prowadzonych badań naukowych. Po zakoń­czeniu i opublikowaniu wyników tych badań (1967 r.) podane wyżej orientacyjne wartości współczynników sprężystości mogą się stać nieaktu­alne w odniesieniu do konstrukcji mebli projektowanych z krajowych ma­teriałów płytowych, zastąpią je bowiem nowe, ścisłe wartości.Przeciwstawieniem sprężystości jest plastyczność, która ma decydujące znaczenie, jako tzw. podatność na gięcie, przy produkcji mebli giętych.

Technorati Tags: drewniane, meblarski, meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe