W słabszym zaś kierunku (prostopadły do kierunku wytłaczania i do kierunku włókien okleiny) wytrzymałość na zginanie statyczne tych płyt nie przekracza w zasadzie 100 kG/cm2, podczas gdy wytrzymałość ta dla słabszego kierunku płjty stolarskiej (prostopadły do kierunku przebiegu listewek) wynosi ponad 200 kG/cm2. W przybliżeniu więc, wytrzymałość na zginanie statyczne płyt stolar­skich jest dwa razy większa w obydwu kierunkach, zaś płyt wiórowych prasowanych w jednym kierunku od wytrzymałości na zginanie sta­tyczne płyt wiórowych wytłaczanych. Wytrzymałość płyt pilśniowych półtwardych na zginanie jest zbliżona do odpowiadającej jej wytrzyma­łości płyt paździerzowych. W przeciwieństwie do wytrzymałości na zginanie statyczne, wytrzy­małość na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn jest dla płyt wiórowych wytłaczanych w przybliżeniu trzy razy większa od wy­trzymałości na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn płyt wiórowych prasowanych i paździerzowych. Zróżnicowanie wytrzymałości w trzech podstawowych kierunkach (gru­bość, szerokość, długość) upodobnia pod tym względem płytę wiórową wytłaczaną do płyty stolarskiej listewkowej, różni ją natomiast nieko­rzystnie od płyty wiórowej prasowanej, ta ostatnia bowiem charaktery­zuje się zróżnicowaniem wytrzymałości tylko w dwóch kierunkach (gru­bość, szerokość albo długość). Ważną cechą konstrukcyjną płyt wiórowych i paździerzowych jest zdolność utrzymania przez nie wkrętów. Od zdolności tej zależy wytrzy­małość połączenia elementów mebli za pomocą wkrętów. Praktycznie rzecz biorąc ma to ścisły związek ze stosowaniem lub niestosowaniem doklejek wzmacniających z drewna litego w miejscach mocowania za­wiasów, zamków itp. Zdolność utrzymania wkrętów jest określana jako siła potrzebna do wyrwania wkrętu z płyty, umieszczonego w niej na określonej długości. meble kuchenne Siłę tę odnosi się do długości części nagwintowanej wkrętu tkwiącego w płycie i podaje się ją w kG/mm. W miarę wzrostu ciężaru właściwego płyty rośnie zdolność utrzymania wkrętów. Niestety, zdolność utrzyma­nia wkrętów w płycie jest mniejsza od zdolności utrzymania wkrętów w drewnie o małym i średnim ciężarze właściwym. Kierunek wkręcania ma zasadniczy wpływ na zdolność utrzymania, która dla wkrętów wkrę­conych w płaszczyznę jest około dwukrotnie większa niż dla wkrętów wkręcanych w bok płyty. Istotny też dla zdolności utrzymania wkrętu jest dobór średnicy wy­wierconego w płycie otworu na wkręt. Doświadczenia wykazują, że w celu uzyskania możliwie największej zdolności utrzymania wkrętu, średnica otworu powinna być nieco mniejsza lub co najwyżej równa średnicy rdzenia wkrętu. Powiększenie średnicy otworu powyżej średnicy rdzenia wkrętu powoduje gwałtowny spadek zdolności utrzymania wkrętów. Wpływ wymiarów samego wkrętu na zdolność jego utrzymania w pły­cie zależy przede wszystkim od średnicy oraz skoku i głębokości gwintu. Oczywiście, wraz ze wzrostem tych charakterystycznych wymiarów ro­śnie zdolność utrzymania wkrętów.

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe