Wytrzymałość konstrukcji zależy od układu tworzących ją elementów, ich wymiarów i wytrzymałości własnej materiału oraz od wytrzymałości złączy. Wymiarowanie przekrojów elementów mebli opiera się dotychczas tyl­ko częściowo na metodach wyliczeniowych, W większości zaś przypad­ków, wymiary elementów mebli przyjmowane są na podstawie istnieją­cych tradycyjnych konstrukcji, bez obliczeń statycznych. Główną trudność stwarza skomplikowany rozkład naprężeń w węzłach konstruk­cyjnych przy równoczesnym działaniu sił przyłożonych w różnych punk­tach konstrukcji (przypadek taki zachodzi np. w krześle). Stosunkowo duża ilość elementów w meblu, różne wymiary i kształty tych elemen­tów uniemożliwiają niejednokrotnie zachowanie właściwego układu ich włókien w stosunku do działających sił zewnętrznych. Poza tym wystę­pujące różnice w budowie anatomicznej drewna sprawiają, że nawet jednakowe co do wymiarów i kształtu elementy różnie reagują na dzia­łające na nie obciążenia. Obliczenia wytrzymałościowe konstrukcji meblarskich są stosunkowo trudne i nie zawsze celowe. Uzyskane z obliczeń stosunkowo małe prze­kroje elementów są często niemożliwe do zastosowania w praktyce, ze względu na trudności w rozwiązaniu złączy. Mimo to, w wielu przypad­kach, a w szczególności w odniesieniu do najbardziej podstawowych ele­mentów i połączeń konstrukcyjnych, ustalenie ich wytrzymałości metodą obliczeń statycznych może mieć poważne znaczenie praktyczne. Ponieważ ustalenie ścisłych wartości wytrzymałości poszczególnych konstrukcji mebli wykonanych z materiałów drzewnych, jak również przewidzenie wielkości obciążeń działających na te konstrukcje jest dość trudne i nie zawsze ścisłe, przeto może zaistnieć przypadek nieprzewi­dzianego przekroczenia obliczonych naprężeń. Aby do tego nie dopuścić, konieczne jest uwzględnianie w obliczeniach współczynnika bezpieczeń­stwa. Uzyskuje się w ten sposób pewien nadmiar wytrzymałości kon­strukcji i w konsekwencji materiał jest obciążany poniżej granicy jego sprężystości. meble kuchenne Obliczanie konstrukcji meblarskich opiera się — jak wiadomo — na zasadach wynikających ze statyki i wytrzymałości materiałów, które z łatwością można znaleźć w odpowiednich podręcznikach lub poradni­kach technicznych. Jako pomoc służyć może norma PN-53/B-03150 „Kon­strukcje drewniane. Zasady obliczeń. Projektowanie”. Przystępując do obliczeń należy przede wszystkim określić wielkość i charakter sił i momentów działających na konstrukcję w czasie użytko­wania. Obciążenia działające na konstrukcję dzieli się na stałe i zmienne. Składają się one z ciężaru własnego i obciążeń użytkowych. Konstrukcje meblarskie znajdują się w większości przypadków pod obciążeniem sił statycznych i głównie na te obciążenia są one dotychczas obliczane. Po określeniu obciążeń maksymalnych i wyznaczeniu kierunków ich działania, przystępuje się do przeprowadzenia obliczeń wytrzymałości wyznaczonych elementów i połączeń. Jeżeli naprężenia ustalone metodą wyliczeniową nie przekraczają wielkości naprężeń dopuszczalnych, obli­czony poprzeczny przekrój elementu przyjmuje się jako właściwy.Opierając się na doświadczeniach w zakresie statyki w meblarstwie, można na kilku przykładach wykazać, że ustalenie przekrojów niektórych elementów mebli i ich połączeń za pomocą obliczeń statycznych jest możliwe i celowe. Wytrzymałość drewna bukowego na ścinanie prostopadłe do włókien wynosi 290 kG/cm2 (tab. 2). Dopuszczalne naprężenie wyniesie V5 część powyższej wartości, tj. 58 kG/cm2. Złącze przedstawione w powyższym przykładzie jest więc dostatecznie wytrzymałe.
W pewnych okolicznościach, a w szczególności w przypadku wprowa­dzania do konstrukcji nowych materiałów, można wskazać specjalnie prostą rachunkowo metodę porównywania sztywności elementów: B ~ E1J1 = E2Jz. Można z niej korzystać w sposób przyśpieszony, przez porównywanie elementów nowo projektowanych z podobnymi elementa­mi w istniejących już poprawnych konstrukcjach. Projektant dobiera materiał o znanej wielkości E i przekrój elementu charakteryzujący się odpowiednią wielkością J.Wymiarowanie elementów konstrukcji meblarskich w oparciu o tra­dycje, jak również na podstawie obliczeń statycznych nie jest wystar­czające i to zarówno z punktu widzenia technicznego, jak i ekonomicz­nego. Dlatego też od pewnego czasu prowadzi się doświadczenia nad konstrukcjami obciążanymi aż do granicy ich zniszczenia, stanowić one mają podstawę do ustalenia nowej metody obliczeń konstrukcji według stanu granicznego. W tej metodzie zastępuje się jeden wypadkowy współ­czynnik bezpieczeństwa szeregiem współczynników zależnych od wła­ściwości materiału, sposobu obciążeń konstrukcji, kształtu przekroju po­przecznego elementów oraz rodzaju złączy. Tymczasem prowadzone są w kraju, jak i za granicą, intensywne ba­dania zmierzające do rozwiązania tego zagadnienia na drodze doświad­czalnej. Opracowano odpowiednie urządzenia probiercze do badania wy­trzymałości poszczególnych rodzajów mebli, które naśladując warunki pracy mebla podczas użytkowania, umożliwiają ustalenie wytrzymałości całej konstrukcji i jej części, a w konsekwencji wyciągnięcie wniosków co do właściwego konstruowania elementów i złączy pod względem wy­miarów. Przytoczone w tekście przykłady obliczeniowe i wiążące się z nimi rozważania wskazują na konieczność odpowiedniego uwzględniania ich w procesie konstruowania mebli. W dotychczasowej praktyce zagadnie­nia te są zazwyczaj w niedostatecznym stopniu uwzględniane, albo też — co zdarza się najczęściej — są zupełnie pomijane. Wymiarując elementy mebli, współczesny konstruktor powinien stale mieć na uwadze celowe wykorzystywanie obliczeń statycznych według metody naprężeń dopuszczalnych, a przede wszystkim według dopusz­czalnych odkształceń oraz doświadczalnej metody oceny konstrukcji i jej części za pomocą odpowiednich urządzeń probierczych.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble kuchenne, wymiarowanie mebli