Meble - Najlepsze meble w sieci

Najbardziej racjonalnymi złączami konstrukcyjnymi w zastosowaniu do płyt wiórowych i paździerzowych są różnego rodzaju złącza kołkowe. Z tego względu obróbka wierceniem (m. in. wykonywanie otworów na kołki) zyskała na znaczeniu z chwilą wprowadzenia do konstrukcji mebli wymienionych materiałów. Wierceniem przyjęto w zasadzie nazywać sposób obróbki skrawaniem, polegający na obrotowym ruchu roboczym narzędzia (wiertła) i prosto­liniowym ruchu posuwowym narzędzia lub obrabianego elementu wyłącznie w kierunku osi obrotu narzędzia. Nieco odbiegającym od właściwego wiercenia, a jednak ciążącym do tego sposobu obrób­ki skrawaniem ze względu na budowę obrabiarki i narzędzia, jest wy­konywanie gniazd i otworów podłużnych na obrabiarkach, zwanych wiertarko-frezarkami. W rozdziale tym ogólnym mianem wiercenia ob­jęte jest zarówno wiercenie właściwe,’jak i wykonywanie operacji na wiertarko-frezarkach. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: akcesoria meblarskie, meble wiercenie w meblach, meblowe, wiercenie, wiertła

Złącza uciosowe bez do­datkowych wzmocnień, a nawet i z nimi mogą być stosowane w kon­strukcjach meblarskich nie narażonych na działanie większych obciążeń. Można zauważyć, że wszystkie niemal złącza rozłączne zastosowane do łączenia elementów lub podzespołów płyt wiórowych wykazały nie mniejszą wytrzymałość niż tego rodzaju złącza zastosowane do łączenia płyt wykonanych z drewna sosnowego. Oczywiście, złącza mimośrodowe i uniwersalne charakteryzują się stosunkowo małą wytrzymałością i dla­tego ich użycie zalecić można tylko z jednoczesnym zastosowaniem, w tych złączach dodatkowych wzmocnień kołkowych. Duża wytrzyma­łość złącza ze specjalnym łącznikiem (ściągaczem), bez dodatkowych wzmocnień, wykazuje, że wysiłek konstruktorów powinien być skiero­wany na projektowanie właściwych tego typu złączy, umożliwiających zastąpienie złączy tradycyjnych (stosowanych łącznie z kołkami wzmac­niającymi) tylko samymi złączami metalowymi. Istotne jest zwrócenie uwagi na właściwe przymocowanie złączy do łączonych elementów. Znając własności płyt (zdolność utrzymywania wkrętów wkręcanych prostopadle i równolegle do płaszczyzny płyty) łatwo wyciągnąć wnio­sek, że przymocowanie złączy do boku płyty jest znacznie mniej wy­trzymałe niż do jej płaszczyzny. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe, sklejka, złącza

Wiele znanych firm produkujących płyty, a czasem też znani meblarze podają w literaturze, że zasadniczo wszystkie albo niemal wszystkie tradycyjne rodzaje złączy stolarskich można stosować w połączeniach elementów i podzespołów mebli wykonywanych z płyt wiórowych i paź­dzierzowych. Niestety, tak nie jest choćby z tej prostej przyczyny, że płyty te różnią się od drewna pod względem struktury i wynikających z niej własności fizycznych i mechanicznych.
W tym stanie rzeczy nieodzowne było podjęcie badań zmierzających do wybrania złączy najbardziej dostosowanych do własności tworzywa i możliwości technicznych zakładów meblarskich, oraz ustalenie ich kształtów, wymiarów i usytuowania. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: , kołki, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Przy konstruowaniu elementów należy zwrócić uwagę na to, aby ich części przylegały do siebie dokładnie dordzeniowymi (lewymi) płasz­czyznami (bokami), łącząca je bowiem spoina klejowa jest wtedy mniej narażona na rozerwanie, a cały element ulega mniejszym odkształceniom niż przy łączeniu części elementu stronami przeciwrdzeniowymi (prawy­mi). Przy układzie części elementów płaszczyzną lewą z prawą, siły wy­wołujące odkształcenia będą działały w obydwu częściach w tym samym kierunku — w sumie więc będą wywoływały duże odkształcenia. Nie należy łączyć ze sobą części o przekroju stycznym z częścią o przekroju promieniowym. W każdym z tych przekrojów drewno kurczy się w innym stopniu, co też powodowałoby niekorzystne odkształcenia elementu. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: konstrukcje meblarskie, krzesła, meblarski, Meble, meble ścienne, meblowe, stoły

Połączeniem nazywa się część konstrukcji, w obrębie której następuje złączenie dwóch lub więcej elementów łub podzespołów w jedną kon­strukcyjną całość.
Złączem nazywa się te części dwóch łączonych elementów lub pod­zespołów, które łączą się ze sobą odpowiednio ukształtowanymi w nich profilami (gniazdo, czop) łub które nie mają profilów, lecz łączy je element obcy (kołek, wpustka lub spoina klejowa).
Łącznikiem nazywa się element obcy, wprowadzony do złącza w celu umożliwienia złączenia, względnie wzmocnienia lub usztywnienia.
W zależności od wzajemnego układu łączonych elementów w kon­strukcjach meblarskich wyróżnia się połączenia równoległe i kątowe.
Połączenia równoległe charakteryzują się tym, że elementy łączone są układane obok siebie lub na sobie, a włókna przebiegają wzdłuż po­wierzchni przylegania. Dzielą się one na: Read the rest of this entry »

Podzespół jest to jedna z zasadniczych części mebla, składająca się z połączonych trwale ze sobą elementów. Rozróżnia się w zasadzie dwie formy konstrukcyjne podzespołów — ramową, w skład której wchodzą graniaki (ramiaki, listwy) tworzące jak gdyby ramę i oskrzyniową, składającą się z płyt meblowych tworzących jak gdyby oskrzynię. Oczywiście, mogą też występować najrozmaitsze formy pośrednie.
Podzespoły ramowe
Podzespoły ramowe składają się w zasadzie z czterech odpowiednio ze sobą połączonych ramiakowych (graniakowych) elementów zewnętrznych (ramiaki zewnętrzne) i niekiedy dodatkowo połączonych z nimi elemen­tów wewnętrznych (ramiaki wewnętrzne). Do łączenia elementów w konstrukcjach ramowych projektuje się zazwyczaj złącza jednoczopowe, dwuczopowe lub wieloczopowe. Wytrzymałość tych złączy zależy od wytrzymałości spoiny klejowej i jest wprost proporcjonalna do wielkości jej powierzchni. Najwyższymi wskaźnikami wytrzymałościowymi cha­rakteryzuje się złącze na czop przelotowy. Wszelkiego rodzaju odsadki (wcięcia) w czopach, zapobiegające przesunięciu się łączonych elemen­tów przed odpowiednim utwardzeniem się spoiny klejowej, jak i złącza czopowe nieprzelotowe zmniejszają powierzchnię sklejania, a tym samym i wytrzymałość złącza. Ograniczone dotychczas stosowanie w podzespo­łach ramowych złączy kołkowych, wkładkowych itp. powinno ulec daleko idącemu rozszerzeniu, jako najbardziej uzasadnione ekonomicznie, a czę­sto i technicznie. Projektowanie połączeń elementów podzespołu ramo­wego zależy od wymagań stawianych mu w czasie użytkowania, jak też od sposobu składania podzespołów w procesie produkcyjnym. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: mebel, mebelki, Meble, meblowy, podzespoły, podzespoły meblowe

Dopuszczalne promienie gięcia krajowej płyty pilśniowej twardej — surowej, lakierowanej i laminowanej. Dotychczasowe doświadczenia praktyczne, jeśli chodzi o kształtowanie elementów z płyt wiórowych i paździerzowych, wyka­zują pewną ich przewagę nad odpowiadającymi im elementami z płyt stolarskich i to zarówno z punktu widzenia konstrukcyjnego, jak i tech­nologicznego (w większości przypadków lepsze zachowanie kształtu, uproszczenie procesu technologicznego produkcji). Ilość, kształt, wymiary i rozmieszczenie nadpiłowań w elementach krzywoliniowych z płyt wió­rowych i paździerzowych są w zasadzie takie same, jak w elementach z płyt stolarskich. Nadpiłowania jednak mogą być wykonywane nie tyl­ko od strony wklęsłej, ale również — i to jest w tym przypadku zna­mienne — od strony wypukłej elementu. Właściwą ocenę takiego postę­powania — zalecanego w literaturze fachowej — utrudnia brak Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

a) meble skrzyniowe oraz
b) meble szkieletowe.
Przedstawiony schematycznie podział mebli będzie oczywiście w miarę zachodzących zmian w meblarstwie doskonalony i uzupełniany. Nie jest więc on w obecnej formie jakimś oficjalnym dokumentem (normą), któ­rego przestrzeganie ma obowiązywać wszystkich meblarzy. Głównym jego celem jest ułatwienie porozumienia się autora z czytelnikami oraz czytelników — meblarzy — pomiędzy sobą w praktyce.
W niniejszej książce poświęcimy nieco więcej uwagi podziałowi mebli według konstrukcji, on bowiem ma chyba dla praktycznej działalności meblarza największe znaczenie.
Wszystkie meble z drewna dzielimy pod względem konstrukcji na meble skrzyniowe i meble szkieletowe.
Meble skrzyniowe. Ustawienie zewnętrznych elementów lub podze­społów płytowych w meblu w taki sposób, że zamykają przestrzeń podob­nie jak w skrzyni — daje podstawę do ogólnego określenia w ten sposób zbudowanych mebli mianem skrzyniowych. W zależności od sposobów wzajemnego połączenia ze sobą zasadniczych elementów i podzespołów dla uzyskania zamierzonej całości (przedmiotu), meble skrzyniowe dzielą się na: stojakowe, oskrzyniowe i wieńcowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: kształty mebli, meblarstwo, Meble, meble kuchenne, meble skrzyniowe, meble szkieletowe

Konstrukcje meblarskie użytkowane są zazwyczaj w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie lub indywidualnymi piecami. W pomieszczeniach ogrzewanych centralnie wahania wilgotności względnej powietrza zamy­kają się w cyklu rocznym w granicach od 25% (zimą) do 90% (jesienią). Wahaniom tym odpowiadają wahania wilgotności drewna zamykające się w granicach od 6 do 13%; w pomieszczeniach zamkniętych i ogrze­wanych zimą piecami w granicach ok. 8—13%, a w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie w granicach ok. 6—13%. Przebieg zmian wil­gotności drewnianych elementów konstrukcji meblarskich podczas użytkowania zależy bezpośrednio od układu parametrów charakteryzujących mikroklimat wnętrza. Ponadto zależy on głównie od rodzaju i gatunku materiału drzewnego, wymiarów elementów i rodzaju obróbki wykań­czającej (powłoki malarsko-lakiernicze).
Zmiany te i towarzyszące im zmiany wymiarów elementów są znaczne. W konstrukcjach meblarskich, zazwyczaj sztywnie połączonych, pęcznie­nie lub kurczenie się elementów nie może odbywać się swobodnie, na­potyka bowiem na przeszkody działające mechanicznie. Przeszkody te ograniczają częściowo lub też całkowicie jednokierunkowe lub wielokierunkowe pęcznienie elementów. W tych warunkach wywierane jest ci­śnienie na sąsiadujące fragmenty konstrukcji, a te znów przenoszą je dalej, co w konsekwencji powoduje ich przesunięcie (ruchy) będące przy­czyną różnych odkształceń konstrukcji. Perkitny podaje, że ciśnienie pęcznienia drewna powietrzno-suchego może dochodzić w kierunku stycznym dla sosny do około 13 kG/cm2, dla buka do około 22 kG/cm2, a w kierunku promieniowym — dla sosny do około 3,5 kG/cm2, a dla buka do około 13 kG/cm2. Poza tym — jak to wynika z podstawowych badań, przeprowadzonych przez wymienionego wyżej badacza — swo­bodne i ograniczone pęcznienia są zgodne ze sobą tylko z początku, w późniejszym zaś okresie czasu występują różnice szczególnie przy pęcznieniu w kierunku promieniowym. Pełne ograniczenie pęcznienia w kierunku promieniowym jest przyczyną 5% zwiększenia całkowitego pęcznienia drewna w kierunku stycznym, natomiast ograniczenie w kie­runku stycznym powoduje zwiększenie pęcznienia drewna w kierunku promieniowym o 88%). Pęcznienie lub kurczenie się elementów konstrukcji wskutek zmian wilgotności jest uzależnione od działających na te elementy naprężeń ściskających. Naprężenia te ograniczają pęcznienie drewna naturalnego w większym znacznie stopniu niż tworzyw drzewnych. Drewno naturalne nawilżane pęcznieje tylko przy naprężeniach ściskających nie przekra­czających 10 kG/cm2 w kierunku stycznym i 7 kG/cm2 w kierunku pro­mieniowym. Po przekroczeniu powyższych wartości naprężeń drewno naturalne kurczy się mimo nawilżania. Perkitny podaje, że przy naprę­żeniach rzędu 30 kG/cm2 zmniejszenie wymiaru drewnianego elementu może osiągnąć wartość 45 względnie 50%, zaś zmniejszenie wymiaru ele­mentu prasowanego z płyty wiórowej — 5% w kierunku równoległym do płaszczyzny i 12% w kierunku prostopadłym. Zmiany wymiarów elementów z drewna naturalnego i płyt wiórowych prasowanych, przy naprężeniach ściskających i jednoczesnym suszeniu, są znacznie mniejsze od zmian wymiarów przy takich samych napręże­niach ściskających i jednoczesnym nawilżaniu. Wyżej wymieniony ba­dacz stwierdza, że prasowana płyta wiórowa suszona przy naprężeniach ściskających poniżej 26 kG/cm2 kurczy się na grubość bardziej niż drewno naturalne. Przy naprężeniach ściskających rzędu 25—30 kG/cm2 kur­czenie się płyty w kierunku prostopadłym do płaszczyzny może osiągnąć wartość 30%. Zachodzące w materiałach drzewnych zmiany wilgotności przy ogra­niczeniu pęcznienia powodują odpowiednie trwałe odkształcenia elemen­tów z nich wykonanych. Praktycznie rzecz biorąc, hamowanie pęcznienia ma szczególne znaczenie w odniesieniu do złączy konstrukcyjnych. W nich bowiem — wskutek zmian wilgotnościowych, kształtujących się zarówno powyżej, jak i poniżej wilgotności użytkowej konstrukcji — występuje pęcznienie lub kurczenie się czopów. Pęcznienie czopa jest ograniczone przez ścianki gniazda, co w konsekwencji — jeżeli nie nastąpi zniszczenie ścianki gniazda — spowoduje ścieśnienie czopa i wy­woła w zależności od rodzaju złącza jednokierunkowe lub dwukierunkowe ciśnienie pęcznienia. Kurczenie się czopa może być swobodne. Czop, który choć jeden raz spęcznieje i skurczy się, przy ponownym spęcznieniu nie powróci już do swoich pierwotnych wymiarów. W ten sposób powstaną luzy pomiędzy czopem i gniazdem, zwiększające się jeszcze bardziej przy kilku do kilkunastu dalszych zmianach wilgotności materiałów drzewnych. Należy zwrócić uwagę na to, że w wyniku zmian wilgotnościowych nawet czopy wprasowane do gniazd pod dużym ciśnieniem ulegają obluzowaniu. Omówione w dużym skrócie zjawiska związane z hamowaniem i ci­śnieniem pęcznienia pozwalają stwierdzić, jak istotne jest ich znaczenie w konstrukcjach mebli. Dlatego też zjawiska te, obok wyżej wymienio­nych, powinny być we właściwy sposób uwzględnione przy projektowa­niu konstrukcji meblarskich.

Technorati Tags: drewno, krzesła, meblarskich, Meble, meblowe, stoły, wilgoć