Meble - Najlepsze meble w sieci

Położenie Kolbuszowej stwarzało jej warunki do rozwinięcia się w poważny ośrodek przemysłu stolarskiego. Bliskość Puszczy Sandomierskiej, ziemia mało urodzajna i gęsto zamieszkała zmuszająca ludność do szukania ubocznych dochodów z rzemiosła, wreszcie pobliże spławnej rzeki, tego najtańszego środka transportu umożliwiającego rozsyłanie wytwarzanych towarów nieomal na cały kraj — to znakomite warunki naturalne, z których korzystał kolbuszowski przemysł stolarski. Warunki takie miała jednak nie tylko Kolbuszowa, miały je i okoliczne wsie. Wydaje się też nie ulegać wątpliwości, że nie tylko najbliższe okolice, ale także i dalsze musiały wyrabiać sprzęty w typie „roboty kolbuszowskiej”. Problem, który stawia Kotula, czy tzw. „robota kolbuszowska” została zapo­czątkowana przez stolarzy sokołowskich, czy kolbuszowskich, nie jest chyba kwestią zasadniczą. Zebranie materiału dotyczącego Sokołowa przyczyniło się jednak bezsprzecznie do poznania jeszcze jednego ośrodka stolarskiego, których musiało być w XVIII wieku wiele, a o których wiemy właściwie mało, gdyż nie zostały one opracowane tak jak Kolbuszowa przez Sienickiego. Bezsporny jest fakt, że wytworzył się typ mebli określanych mianem „kolbuszowskich”. Pojęcia tego używano już w XVIII wieku, używa się go i dzisiaj. Do dziś jeszcze zachowało się sporo mebli tego typu, a trzeba się liczyć z faktem, że wiele nie dotrwało do naszych czasów. Produkcja więc mebli kolbuszowskich musiała być rozwinięta na wielką skalę. Kotula stwier­dził na podstawie rozmów z dzisiejszymi stolarzami znającymi się na „robocie kolbuszowskiej”, że na wykonanie tak bogato intarsjowanego dużego sprzętu (szafa, szafa biuro), „przy zastosowaniu dawnych metod pracy”, jeden warsztat potrzebował okresu 5—12 miesięcy. Wskazywałoby to więc znów na udział bliższej i dalszej okolicy oraz skupienie większej ilości rąk roboczych przy wyrobie mebli tego typu.
Czy kolbuszowianie, jak rzemieślnicy rzeszowscy, skupowali wyroby u okolicznych „partaczy” i sprzedawali je jako swoje, czy mieli swoich mistrzówchałupników po okolicznych wioskach, którym oddawali części pew­nych zamówień łącznie ze swoimi wskazówkami, trudno stwierdzić ze względu na brak materiału dowodowego. Ośrodek ten posiadał ogromną produkcję i zaopatrywał rynki całego kraju. Nie miał jednak charakteru współczesnych manufaktur zagranicznych. Nie było tu jednolitego kierownictwa ani orga­nizacji całości produkcji. Poszczególne warsztaty wyrabiały prawdopodobnie meble niezależnie jeden od drugiego, poza tym wędrowni stolarze kolbuszowscy pracowali w bardziej lub mniej oddalonych dworach i pałacach. Sienicki podaje, że mimo rozprzestrzenienia się mebli kolbuszowskich w całej Polsce najbardziej odpowiednim terenem dla poszukiwań tego typu sprzętów jest Małopolska. Meble te wyrabiano więc na południu Polski, gdzie związki z Austrią, Śląskiem, Bawarią i Saksonią były bliskie. Toteż widoczny jest wpływ meblarstwa tych krajów, zaznaczający się w „robocie kolbuszow­skiej” w formach i traktowaniu powierzchni.

Skrawaniem nazywa się ten rodzaj mechanicznej obróbki drewna, przy którym za pomocą narzędzi tnących zdejmowana jest warstwa ma­teriału (w postaci wiórów) w celu podzielenia drewna na części, nadania tym częściom żądanych kształtów i wymiarów, wyrównania powierzchni i uzyskania odpowiedniej jej gładkości,
Obróbka skrawaniem jest jednym z podstawowych procesów techno­logicznych w meblarstwie, aczkolwiek obecnie skrawanie traci nieco na znaczeniu wobec wprowadzania nowych materiałów, które w małym tylko stopniu wymagają obróbki skrawaniem, oraz nowych metod tech­nologicznych, pozwalających na kształtowanie profilowych elementów mebli bez uciekania się do omawianego rodzaju obróbki. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: , mebelki, Meble, Meble meble dębowe meble kuchenne meble sosnowe meble w, obróbka drewna, skrawanie

Najbardziej racjonalnymi złączami konstrukcyjnymi w zastosowaniu do płyt wiórowych i paździerzowych są różnego rodzaju złącza kołkowe. Z tego względu obróbka wierceniem (m. in. wykonywanie otworów na kołki) zyskała na znaczeniu z chwilą wprowadzenia do konstrukcji mebli wymienionych materiałów. Wierceniem przyjęto w zasadzie nazywać sposób obróbki skrawaniem, polegający na obrotowym ruchu roboczym narzędzia (wiertła) i prosto­liniowym ruchu posuwowym narzędzia lub obrabianego elementu wyłącznie w kierunku osi obrotu narzędzia. Nieco odbiegającym od właściwego wiercenia, a jednak ciążącym do tego sposobu obrób­ki skrawaniem ze względu na budowę obrabiarki i narzędzia, jest wy­konywanie gniazd i otworów podłużnych na obrabiarkach, zwanych wiertarko-frezarkami. W rozdziale tym ogólnym mianem wiercenia ob­jęte jest zarówno wiercenie właściwe,’jak i wykonywanie operacji na wiertarko-frezarkach. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: akcesoria meblarskie, meble wiercenie w meblach, meblowe, wiercenie, wiertła

W procesie projektowania wiele uwagi należy poświęcić tej części opracowania, która dotyczy formy plastycznej mebla, ona bowiem obok wyżej omówionych — funkcjonalności i konstrukcji — współdecyduje o jego wartości użytkowej. Wydaje się, że wartości plastycznych mebla nie można ująć w jakieś bliżej określone ramy, nie można też ustalić ścisłych przepisów dla projektantów. Dużą więc rolę przy projektowaniu formy plastycznej mebla odgrywa inwencja twórcza architekta. Niestety, sama inwencja twórcza architekta, jak to niejednokrotnie wykazywała i wykazuje praktyka, nie jest wystarczająca. Zbyt często zdarzają się przypadki projektowania takich mebli, których walory estetyczne zdają się nie budzić zastrzeżeń, jednak ich przydatność pod względem użytko­wym jest ograniczona, a wykonanie w przemysłowych warunkach pro­dukcji utrudnione.
W tym stanie rzeczy nieodzowne wydaje się poczynienie starań o opra­cowanie pewnych, chociażby ramowych wytycznych w zakresie pro­jektowania formy plastycznej mebla. Takie wytyczne pomogą projektan­towi w ukierunkowaniu jego pracy, a tym samym w lepszym wykorzy­staniu jego inwencji twórczej.
W wytycznych projektowania należałoby uwzględnić przede wszyst­kim następujące warunki:

• W Zależność wartości estetycznych mebla od ducha epoki oraz trwa­łość tych wartości, meble bowiem użytkowane są przez człowieka przez stosunkowo długi okres czasu.
• Zależność wartości estetycznych mebla od elementów składowych mieszkania, nieodzowne jest przecież zharmonizowanie mebli i innych urządzeń w jedną całość architektoniczną wnętrza, przy zachowaniu potrzeb praktycznych wynikających z rodzaju pomieszczenia,
• Zależność wartości estetycznych mebla od funkcji, jaką ma on do spełnienia, oraz od konstrukcji stanowiącej wyraz aktualnych możli­wości techniczno-produkcyjnych, nie można bowiem preferować czyn­ników estetycznych kosztem wartości użytkowych i techniczno-ekono­micznych mebli. Jak w każdej kompozycji, tak i w meblarstwie obowiązuje zasada tła i akcentu.

Ze względu na techniczny charakter niniejszej książki nie będziemy szerzej rozważać zagadnienia wartości estetycznych mebli, wykracza to bowiem poza jej ramy. Zainteresowanych tą problematyką odsyła się do publikacji z zakresu architektury wnętrz. Trzeba jednak powiedzieć, że ani same warunki estetyczne, ani też same warunki konstrukcyjne, ani też same warunki fuhkcjonalno-użyt-kowe nie wystarczają do nadania pełnego wyrazu współczesnej twór­czości meblarskiej. Twórczość ta musi w odpowiednim stopniu uwzględ­niać wszystkie wymienione warunki, aby umożliwić stworzenie jedno­litej i pełnej podstawy dla uzyskania mebli funkcjonalnych, trwałych, sprawnie działających oraz estetycznych. Wypływa stąd chyba koniecz­ność współuczestniczenia w całym cyklu projektowania mebli architekta i konstruktora, a w jego fragmentach również i innych specjalistów z zakresu technologii, ekonomii itp.

Technorati Tags: estetyka mebli, meblarstwo, Meble, meble drewniane