Meble - Najlepsze meble w sieci

Szlifowanie jest końcową fazą obróbki skrawaniem. Polega na zdej­mowaniu bardzo małych wiórów wieloostrzowym narzędziem w postaci drobnych ziarn materiału ściernego, przytwierdzonych do giętkiego pod­łoża. Szlifowanie stosuje się do obróbki surowych powierzchni drewna i materiałów drzewnych oraz do wygładzania powłok malarsko - lakierniczych. Oba zastosowania różnią się pod względem rodzaju i właściwości narzędzi (wyrobów ściernych), a także częściowo pod względem zasad obróbki. Ponadto nie wszystkie szlifierki przeznaczone do obróbki drew­na nadają się do szlifowania powłok wykończeniowych. Szlifowanie, jako jedna z czynności wchodzących w zakres wykańczania powierzchni me­bli, omówione jest w rozdziale XI. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, szlifowanie mebli, tapicerowane

Wilgotność użytkowa elementów drewnianych mebli mieści się — w zależności od rodzaju zastosowania i warunków użytkowania konstruk­cji — w następujących przedziałach:

• meble dla pomieszczeń ogrzewanych centralnie 6—12%
• meble dla pomieszczeń ogrzewanych piecami 10—12n/o
• meble stykające się jednocześnie z ogrzewanym wnętrzem i z powietrzem atmosferycznym 12—15%
• meble użytkowane na wolnym powietrzu chronione tylko dachem 15—17°/o
• meble stykające się z powietrzem atmosferycznym nie chronione ścianami” ani dachem 17—22%

Warunkiem poprawnie opracowanej konstrukcji jest takie zaprojekto­wanie wchodzących w jej skład elementów, aby zmiany wymiarów w nich zachodzące były jak najmniejsze i o równych wartościach. Na­leży dążyć do tego, żeby element był zrównoważony pod względem we­wnętrznych naprężeń i nie ulegał odkształceniom w przypadku zmiany stopnia jego wilgotności ..w granicach wahań wilgotności użytkowej. W przypadku przewidywanych większych zmian, mogących wywołać odkształcenie całej lub części konstrukcji, należy stworzyć takie warunki, ażeby zmiany te mogły odbywać się zupełnie swobodnie. Dobrym roz­wiązaniem, jeśli chodzi o ograniczenie zmian wymiarów, jest stosowanie w konstrukcji — w zależności od potrzeby — elementów klejonych z dwóch lub więcej części drewna naturalnego. Wszystkie więc elementy zasadnicze konstrukcji o dużych przekrojach, a zwłaszcza użytkowane w zmiennych warunkach wilgotności i temperatury, powinno się wykonywać z drewna warstwowego, które w porównaniu z drewnem natu­ralnym jest znacznie mniej higroskopijne. Oczywiście przy rachowaniu zasady, że w zrównoważonym konstrukcyjnie elemencie naprężenia wy­wołane zginaniem w dowolnym punkcie przekroju poprzecznego będą proporcjonalne do odległości tego punktu od osi centralnej, przechodzą­cej przez obojętną oś jego symetrii. Zmusza to konstruktora projektują­cego elementy, szczególnie płytowe, do stosowania tzw. prawa symetrii. Z obu stron osi symetrii takiego elementu muszą być zachowane jedna­kowe warunki. Dobre też wyniki można uzyskać stosując, w określonych warunkach, elementy z tworzyw sztucznych i metali. Duże znaczenie dla ograniczenia higroskopijności elementów wykona­nych z materiałów drzewnych ma stosowanie odpowiednich powłok powierzchniowych. Zadaniem tych powłok jest między innymi izolowanie elementów drewnianych od wpływów wilgotności atmosfe­rycznej. Spośród dotychczas powszechnie stosowanych w meblarstwie materiałów błonotwórczych, jak wykazały badania amerykańskie, naj­lepsze rezultaty w tym zakresie uzyskuje się stosując lakiery nitroce­lulozowe i politury szelakowe; osiąga się bowiem przy ich zastosowaniu 60—70°/o pełnej izolacji. Olej lniany z domieszką materiałów przyśpie­szających wysychanie stwarza ochronę ok. 20%, zaś powłoka z wosku zaledwie ok. 8%.
Jednak mimo stosowania powłok izolujących, w praktyce przyjmuje się, że szerokość dwóch elementów pojedynczych (litych), przy trwa­łym łączeniu ich ze sobą pod kątem 90° lub zbliżonym (układ włókien zbliżony do wzajemnie do siebie prostopadłego), nie może prze­kraczać 100 mm. Szersze elementy należy łączyć ze sobą tak, aby zmia­ny ich wymiarów mogły odbywać się swobodnie. Niedopuszczalne jest na przykład trwałe łączenie płycin deskowych drzwi z okalającymi je ramiakami lub też trwałe łączenie płyt deskowych stołów z ich podsta­wami. Zmiany wymiarów spowodowałyby w takich i im podobnych przykładach zniszczenie łączników lub też pęknięcia płyt. onstrukcje mebli i użyte do ich wykonania materiały powinny za­pewniać — jak już wspomnieliśmy na początku rozdziału — możliwie najbardziej ekonomiczny proces produkcji. Należy zawsze dążyć do tego, aby konstrukcje mebli składały się z możliwie najmniejszej ilości ele­mentów i ograniczonej do optimum różnorodności kształtów i wymiarów tych elementów oraz ich połączeń. Proste, sprawne i niezawodne dzia­łanie części ruchomych konstrukcji mebla musi być zapewnione. przypadku projektowania tzw. mebli rozbieranych (demontowa­nych), czynności rozbierania i składania powinny być bardzo proste do wykonania, nawet przez samego użytkownika. Do śrub, wkrętów, ściągaczy i tym podobnych łączników powinien być zapewniony łatwy dostęp. Umożliwia to użytkownikowi samodzielne dokonywanie zmian w zestawie mebli lub wymianę jego części w okresie wieloletniego użyt­kowania, w zależności od indywidualnych potrzeb i upodobań, jak rów­nież od wielu różnych okoliczności życiowych. Takie postępowanie we współczesnym mieszkaniu jest nieodzowne. Na przykład, w miarę zwięk­szania się zapotrzebowania na powierzchnię lub objętość użyteczną me­bli, względnie komponowania różnych układów funkcjonalnych umeblo­wania, można je uzyskiwać przez dowolne bez mała grupowanie i prze­stawianie ujednoliconych zespołów (segmentów) mebli.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble gabinetowe, meble pracownicze, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Materiały plastyczne, w odróżnieniu od sprężystych, wykazują pod dzia­łaniem sił odkształcenia trwałe. Istotne też znaczenie dla konstrukcji ma znajomość naprężeń dopusz­czalnych. Przy obliczaniu konstrukcji z drewna, materiału bardzo nie­jednorodnego, przyjmuje się współczynnik bezpieczeństwa 5—10. Wy­daje się, że dla ‘konstrukcji meblarskich można przyjmować wartości znacznie mniejsze. Wielkości naprężeń dopuszczalnych dla drewna. Ze względu na większą jednorodność materiałów płytowych niż drewna, współczynnik bezpieczeństwa w tym przypadku może być znacznie mniejszy. Wielu badaczy wyraża pogląd, że współ­czynnik bezpieczeństwa 1,2 jest wystarczający dla współczesnych kon­strukcji meblarskich. Fragmentaryczne doświadczenia Zakładu Badaw­czego Meblarstwa ITD w tym zakresie zdają się potwierdzać ten pogląd. Drewno i tworzywa drzewne ze względu na anizotropową budowę i stosunkowo małą sprężystość, a przede wszystkim na skutek najbar­dziej niekorzystnej ich własności, tj. higroskopijnosci, stwarzają znaczne trudności przy projektowaniu konstrukcji meblarskich. Porowata struk­tura materiałów drzewnych stanowi podłoże zachodzących w nich zja­wisk higroskopijnych, znamionujących się wymianą pary .wodnej między materiałem drzewnym a otaczającym powietrzem. Wymiana ta odbywa się do stanu nasycenia. Materiał drzewny zbyt mokry dla określonych warunków wilgotności oddaje część swej wilgoci i wysycha, zaś zbyt suchy pobiera wilgoć z powietrza, nawilżając się. Oczywiście, wymiana ta ustaje po osiągnięciu równowagi higroskopijnej (zanika wymiana pary wodnej). Zmiany wilgotności względnej i temperatury otaczającego po­wietrza powodują zmiany wilgotności materiałów drzewnych i związane z nimi zjawisko kurczenia się i pęcznienia. W przypadku drewna natu­ralnego, płyt stolarskich listewkowych i płyt wiórowych wytłaczanych zmiany te są różne w trzech podstawowych kierunkach (drewno natu­ralne — wzdłużny, styczny, promieniowy; płyty — długość, szerokość, grubość). W przypadku zaś płyt wiórowych prasowanych i płyt paź-dzierzowych zmiany występują tylko w dwóch kierunkach — prostopadle do płaszczyzny (grubość) i równolegle do płaszczyzny (długość i szero­kość). Ponieważ zmiany wilgotności względnej i temperatury w warun­kach normalnych występują zawsze, utrzymanie bowiem stałej wilgot­ności materiałów drzewnych jest możliwe tylko w specjalnie klimatyzo­wanych pomieszczeniach, przeto przy opracowaniu konstrukcji meblar­skich powinny być one przede wszystkim uwzględnione. Pełna znajo­mość odkształceń wilgotnościowych, jakim ulegają części konstrukcji mebli, zarówno w czasie ich wytwarzania, jak i w czasie użytkowania, stanowi nieodzowną podstawę racjonalnego stosowania materiałów drzew­nych w konstrukcjach mebli. Zależność wilgotności drewna (wartości przeciętne dla wszystkich ga­tunków drewna) od temperatury i wilgotności względnej powietrza cha­rakteryzują wartości liczbowe zamieszczone w tabeli 8. Wielkość i ro­dzaj odkształceń drewna naturalnego zależy od jego gatunku, wymiarów materiału i miejsca, z jakiego w kłodzie został on wypiłowany.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble sosnowe, plastyczność mebli