Meble - Najlepsze meble w sieci

Jakkolwiek tapicerstwo jest ściśle powiązane ze stolarstwem meblo­wym, stanowi ono całkowicie odrębny zawód, wymagający specjalnych kwalifikacji i umiejętności. Odrębność tych dwóch zawodów uwidocznia się m. in. w organizacji zakładów meblarskich, zarówno przemysłowych, jak i rzemieślniczych. W większych zakładach produkujących meble ta­picerowane, tapicernie stanowią oddzielne wydziały produkcyjne; tapicerskie pracownie rzemieślnicze zajmują się wyłącznie tapicerowaniem mebli, których zasadniczą konstrukcję wykonują w ramach kooperacji stolarskie warsztaty meblowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, tapicerowane

Dopuszczalne promienie gięcia krajowej płyty pilśniowej twardej — surowej, lakierowanej i laminowanej. Dotychczasowe doświadczenia praktyczne, jeśli chodzi o kształtowanie elementów z płyt wiórowych i paździerzowych, wyka­zują pewną ich przewagę nad odpowiadającymi im elementami z płyt stolarskich i to zarówno z punktu widzenia konstrukcyjnego, jak i tech­nologicznego (w większości przypadków lepsze zachowanie kształtu, uproszczenie procesu technologicznego produkcji). Ilość, kształt, wymiary i rozmieszczenie nadpiłowań w elementach krzywoliniowych z płyt wió­rowych i paździerzowych są w zasadzie takie same, jak w elementach z płyt stolarskich. Nadpiłowania jednak mogą być wykonywane nie tyl­ko od strony wklęsłej, ale również — i to jest w tym przypadku zna­mienne — od strony wypukłej elementu. Właściwą ocenę takiego postę­powania — zalecanego w literaturze fachowej — utrudnia brak Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Elementy płytowe prostoliniowe wykonuje się z płyt drewnianych jednowarstwowych (fryzy sklejone ze sobą bokami) lub wielowarstwowych, zwanych płytami stolarskimi (PN/D-97000 ,,Płyty stolarskie, meblowe”) oraz z płyt wiórowych (PN-65, D-97004 „Płyty wiórowe prasowane trzy-warstwowe i frakcjonowane” i BN-64, 7113 „Płyty wiórowe wytłaczane pełne”) i paździerzowych (RN-60, MPL-3243 „Płyty z paździerzy lnia­nych), jak też ze sklejki (PN-62, D-97003 „Sklejka ogólnego przeznacze­nia”) i płyt pilśniowych twardych (PN-60, B-22120 „Płyty pilśniowe z drewna”).
Podstawowym tworzywem do wyrobu elementów płytowych konstruk­cji meblarskich są dziś płyty wiórowe i paździerzowe. Zastępują one w coraz większym stopniu tradycyjne płyty stolarskie. W produkcji przemysłowej proces zastępowania płyt stolarskich płytami wiórowymi i paździerzowymi został już w zasadzie zakończony. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: elementy płytowe, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe, płyty pilśniowe

Elementy są to podstawowe (elementarne) części składowe mebla o róż­nych wymiarach i kształtach. Element o małym przekroju w stosunku do jego długości, zaś o szerokości równej lub większej od grubości, nazywa się graniakowym (lata, listwa). Natomiast element o du­żym przekroju w stosunku do jego długości oraz o szerokości wielokrot­nie większej od grubości nazywa się płytowym.
Niektórzy meblarze dzielą elementy na płytowe — wykonane z płyty meblowej, meble lite — wykonane z drewna litego oraz ‘kształtowe — wyko­nane z kształtek sklejanych z fornirów, wiórów, trocin itp. części ligno-celulozowych, jak też wykonane z innych materiałów, a w szczególności z tworzyw sztucznych i metali. Inni natomiast dzielą elementy na główne (konstrukcyjne), z których brak choćby jednego uniemożliwia zrealizo­wanie konstrukcji, a zatem i spełnienie funkcji, oraz na uzupełniające,bez których konstrukcja będzie zachowana, jednak nie może spełniać przewidzianej funkcji. Jeszcze inni dzielą elementy na główne, tworzące szkielet wyrobu (nośne obciążone i obudowująco-wznoszące), usztywnia­jące konstrukcję (zakrywające i dodatkowo łączące), związane ruchowo oraz luźno leżące i stojące, jak też dekoracyjno-uzupełniające. Termino­logię i klasyfikację elementów i podzespołów wykonanych z drewna oraz innych materiałów występujących w meblach precyzuje norma branżowa BN-63, 7140-01 „Meble drewniane. Elementy i podzespoły. Terminologia i klasyfikacja”. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: kształty mebli, listwa, listwy, meblarstwo, Meble, meble kuchenne, meble skrzyniowe, meble szkieletowe, płyta meblowa, sklejka

Przez pojęcie jakości wyrobów przemysłowych powszechnego użytku rozumie się wartość użytkową, wyrażoną stopniem przydatności wyrobu do określonych zadań użytkowych. O wartości użytkowej wyrobu decyduje zespół cech technicznych i funkcjonalnych oraz walory emocjonalne, zwane powszechnie estetyką. Jakość mebli jest zagadnieniem pierwszorzędnej wagi zarówno dla indywidualnego użytkownika, jak i dla interesów ogólnopaństwowych. Obiektywna i wyczerpująca ocena jakości mebli jest bardzo trudna. Nie wiele bowiem cech użytkowych mebla można ściśle i jednoznacznie określić, a tym bardziej pomierzyć. Jedynie poprawności wymiarów funkcjonalnych i częściowo odporności mebla na obciążenia użytkowe można przypisać wartości liczbowe. Pozostałe cechy mebla, istotne z punktu widzenia jego przydatności użytkowej, są niewymierne. Ocenia się je przeważnie wizualnie, przez dotyk bądź też drogą porównania za­stosowanych materiałów, rozwiązań konstrukcyjnych wraz z rozwiąza­niami konstrukcyjnymi i metodami technologicznymi o znanych efektach jakościowych i techniczno-ekonomicznych. Stan ten spowodowany jest po części lukami w metodach badania właściwości użytkowych mebli lub niedoskonałością metod istniejących, głównie jednak wynika z cha­rakteru, mebla jako sprzętu użytkowego. O wartości bowiem użytkowej mebla, poza właściwościami technicznymi i funkcjonalnymi, bardziej może niż w innych wyrobach decydują niewymierne i w zasadzie su­biektywne walory emocjonalne.
W celu ograniczenia subiektywizmu do minimum większość czynników jakości mebli ocenia się zwykle kolektywnie, posługując się takimi kry­teriami, jak funkcjonalność, poprawność rozwiązania konstrukcyjnego, estetyka. W zakresie funkcjonalności mebel rozpatrywany jest pod względem:

• stopnia przystosowania do programu użytkowego, jakiemu ma służyć,
• dostosowania kształtu i podstawowych wymiarów funkcjonalnych do anatomicznych, antropometrycznych i biochemicznych cech użytkow­nika,
• dostosowania podstawowych wymiarów funkcjonalnych do rozmia­rów, kształtu, ilości, sposobu składowania przedmiotów przechowywa­nych w meblu (dotyczy to tzw. mebli do przechowywania) lub ustawia­nych na meblu,
• sprawności działania ruchomych części mebla,
• stopnia przystosowania gabarytów mebla do normatywów wymia­rowych pomieszczeń, w których mebel ma być użytkowany,
• dostosowania rodzaju użytych materiałów do funkcji elementów mebla wykonanych z tych materiałów lub nimi wykończonych.

W zakresie poprawności rozwiązania konstrukcyjnego rozpatruje się następujące cechy mebla:

• odporność konstrukcji na obciążenia działające na mebel podczas normalnego jego ^użytkowania
• poprawność konstrukcyjną,
• trwałość i niezawodność działania okuć meblowych,
• odporność materiałów okładzinowych i wykończeniowych na wa­runki eksploatacyjne (np. odporność powłoki lakierniczej na wodę, alko­hol itp. czynniki),
• dostosowanie rozwiązania konstrukcyjnego i użytych materiałów do aktualnych przemysłowych metod technologicznych i warunków produkcji.

W zakresie wartości estetycznych mebel oceniany jest z punktu wi­dzenia:

• poprawności formy plastycznej,
• poprawności fakt u rowo-kolory stycznej użytych materiałów,
• właściwego doboru rodzaju okuć meblowych i powłok wykończe­niowych (chodzi tu o rodzaj, a nie staranność wykończenia, np. powłoka połyskująca lub matowa, przejrzysta lub kryjąca, wykonana politurą lub chemolakiem itp.),
• współdziałania mebla (łatwość zestawienia) pod względem formy oraz faktury i kolorystyki użytych materiałów z innymi meblami i ele­mentami wyposażenia współczesnego wnętrza (dotyczy mebli pojedyn­czych),
• zharmonizowania poszczególnych mebli ocenianego zestawu (kom­pletu) pod względem formy oraz faktury i kolorystyki użytych mate­riałów (dotyczy to zestawu lub kompletu mebli),
• staranności wykonania i wykończenia.

Ustalone w dokumentacji projektowej optymalne rozwiązania w za­kresie funkcjonalności, konstrukcji, formy plastycznej i innych cech mebla muszą być w pełni respektowane przez wytwórcę podczas reali­zacji projektu w zakładzie produkcyjnym. Ostateczna jakość mebla za­leży przecież od elementów składających się na proces wytwarzania. Elementami tymi są: materiały o odpowiadającej wymaganiom jakości, sprawna organizacja produkcji, warunki technologiczne, odpowiedni park maszynowy oraz doświadczony zespół ludzi (załoga). Zadaniem wytwórcy (technologa) jest zorganizowanie i przeprowa­dzenie najbardziej ekonomicznego procesu technologicznego produkcji {obróbka elementów i podzespołów oraz montaż), w oparciu o warunki przewidziane dokumentacją projektową. Szczególną uwagę musi on zwró­cić na dobór materiałów, zgodność wymiarów i kształtu elementów i pod­zespołów, przy zachowaniu właściwej dokładności obróbki (granice to­lerancji), struktury geometrycznej powierzchni (klasy chropowatości) i połysku powierzchni pokrytych powłokami lakierowymi (stopnie po­łysku). Zasadnicze znaczenie mają wymienione ostatnio czynniki obróbki, w przypadku realizowania koncepcji tworzenia w ośrodkach dużego zbytu sprzętów gospodarstwa domowego, meblarskich zakładów monta­żowych. Normy państwowe dotyczące układu tolerancji i pasowań w obróbce drewna, jak też struktury geometrycznej powierzchni, są przedmiotem odpowiednich opracowań. Natomiast norma, obejmująca swoim zakresem zagadnienia połysku powłok lakierowych, znajduje się w ostatniej fazie opracowania. Zgodność wykonania mebla z warunkami przewidzianymi w doku­mentacji, a w odniesieniu do mebli mieszkaniowych, zgodnych również z ogólnymi wymaganiami przewidzianymi w PN-66/F-06002 i PN-66/ F-06004, musi być sprawdzana w każdej fazie produkcji, poczynając od sprawdzania materiałów i półfabrykatów — przez sprawdzenie elemen­tów i podzespołów w poszczególnych etapach procesu wytwórczego — do sprawdzenia gotowego mebla. Szczegółowe rozważania na temat tech­nologii produkcji i związanych z nią zagadnień będą przedmiotem treści dalszych rozdziałów niniejszej książki. Celowe byłoby również obserwowanie zachowania się mebla podczas użytkowania oraz sprawdzanie czy spełnia on swoje przeznaczenie, czy jest użyteczny, czy łatwo się go konserwuje i regeneruje i wreszcie czy właściwa jest suma reakcji emocjonalnych użytkownika, których źró­dłem jest mebel w jego mieszkaniu. Wyniki obserwacji praktyki użytkowania mebli w. różnych warunkach miałyby poważny wpływ nie tylko na projektowanie nowych konstrukcji meblarskich, zastępujących kon­strukcję zużyte łub naturalnie „zestarzałe”, ale co jest nie mniej ważne, byłyby wykorzystywane przy korekcie istniejących już rozwiązań kon­strukcyjnych. Zupełnie nowe konstrukcje meblarskie należą raczej do rzadkości. Regułą więc powinno być stale ulepszanie istniejących już konstrukcji i utrzymywanie ich jakości na poziomie światowym. Kontakt projektanta i wytwórcy z użytkownikiem jest w praktyce konieczny. W parze z ulepszaniem konstrukcji meblarskich przez producenta po­winno iść usprawnienie obchodzenia się z nimi przez użytkownika. Ce­lowe więc jest, poza wydawaniem jakościowych kart gwarancyjnych, załączanie do sprzedawanych mebli instrukcji prawidłowego użytkowa­nia, co oczywiście wpłynie w pewnym stopniu na przedłużenie ich trwa­łości i sprawności technicznej. Szczególnie dotyczy to wszelkiego rodza­ju mebli zestawianych z segmentów. Dobry początek w tym zakresie obserwuje się już w odniesieniu do zestawów mebli do małych miesz­kań (tzw. emów). Meble — jak wiadomo — stanowią główną pozycję w zakupach za­gospodarowujących się ludzi i pochłaniają znaczną część ich zasobów nomiczne nabywców, a więc udostępnić zakup mebli najszerszym rzeszom finansowych. Przy ustalaniu cen mebli należy uwzględniać warunki eko-obywateli. Koszt mebli powinien być możliwie najniższy, przy możliwie najwyższych wartościach czynników składających się na syntezę dobrego mebla. W miarę więc jak przechodzi się od „rynku producenta” do „rynku odbiorcy”, wzrastają wymagania odbiorców w zakresie jakości i nowo­czesności mebli. Oczywiście, wzrost wartości użytkowej mebla pociąga za sobą w większości przypadków wzrost jego ceny. Efekt ekonomiczny, który uzyskuje przedsiębiorstwo dzięki temu, że wartość użytkowa mebli wzrasta w większym stopniu niż koszty jego wytwarzania, powinien być odpowiednio podzielony pomiędzy wytwórcę i odbiorcę. Podział ten po­winien być równomierny. Załóżmy, że trwałość użytkowa mebla została przez wytwórcę przedłużona z 25 lat na lat 50. Pomijając dla uproszcze­nia walory estetyczne można powiedzieć, że dla odbiorcy nowy mebel jest równoznaczny z dwoma meblami starego typu. Wyższa jakość mebla odpowiada w tym przypadku podwojeniu ilości. Cena nie może wzrastać w większym stopniu niż wartość użytkowa mebla, kupno nowego mebla bowiem byłoby nieopłacalne dla nabywcy. Dążyć należy do takiego sta­nu rzeczy, w którym podniesienie jakości mebla skorelowane będzie z obniżką kosztów własnych wytwarzania, wtedy cena nie ulegnie pod­wyżce, a dostępność mebli będzie poważnie zwiększona.

Technorati Tags: materiały, meblarstwo, Meble, technologie, wykonanie mebli

Wilgotność użytkowa elementów drewnianych mebli mieści się — w zależności od rodzaju zastosowania i warunków użytkowania konstruk­cji — w następujących przedziałach:

• meble dla pomieszczeń ogrzewanych centralnie 6—12%
• meble dla pomieszczeń ogrzewanych piecami 10—12n/o
• meble stykające się jednocześnie z ogrzewanym wnętrzem i z powietrzem atmosferycznym 12—15%
• meble użytkowane na wolnym powietrzu chronione tylko dachem 15—17°/o
• meble stykające się z powietrzem atmosferycznym nie chronione ścianami” ani dachem 17—22%

Warunkiem poprawnie opracowanej konstrukcji jest takie zaprojekto­wanie wchodzących w jej skład elementów, aby zmiany wymiarów w nich zachodzące były jak najmniejsze i o równych wartościach. Na­leży dążyć do tego, żeby element był zrównoważony pod względem we­wnętrznych naprężeń i nie ulegał odkształceniom w przypadku zmiany stopnia jego wilgotności ..w granicach wahań wilgotności użytkowej. W przypadku przewidywanych większych zmian, mogących wywołać odkształcenie całej lub części konstrukcji, należy stworzyć takie warunki, ażeby zmiany te mogły odbywać się zupełnie swobodnie. Dobrym roz­wiązaniem, jeśli chodzi o ograniczenie zmian wymiarów, jest stosowanie w konstrukcji — w zależności od potrzeby — elementów klejonych z dwóch lub więcej części drewna naturalnego. Wszystkie więc elementy zasadnicze konstrukcji o dużych przekrojach, a zwłaszcza użytkowane w zmiennych warunkach wilgotności i temperatury, powinno się wykonywać z drewna warstwowego, które w porównaniu z drewnem natu­ralnym jest znacznie mniej higroskopijne. Oczywiście przy rachowaniu zasady, że w zrównoważonym konstrukcyjnie elemencie naprężenia wy­wołane zginaniem w dowolnym punkcie przekroju poprzecznego będą proporcjonalne do odległości tego punktu od osi centralnej, przechodzą­cej przez obojętną oś jego symetrii. Zmusza to konstruktora projektują­cego elementy, szczególnie płytowe, do stosowania tzw. prawa symetrii. Z obu stron osi symetrii takiego elementu muszą być zachowane jedna­kowe warunki. Dobre też wyniki można uzyskać stosując, w określonych warunkach, elementy z tworzyw sztucznych i metali. Duże znaczenie dla ograniczenia higroskopijności elementów wykona­nych z materiałów drzewnych ma stosowanie odpowiednich powłok powierzchniowych. Zadaniem tych powłok jest między innymi izolowanie elementów drewnianych od wpływów wilgotności atmosfe­rycznej. Spośród dotychczas powszechnie stosowanych w meblarstwie materiałów błonotwórczych, jak wykazały badania amerykańskie, naj­lepsze rezultaty w tym zakresie uzyskuje się stosując lakiery nitroce­lulozowe i politury szelakowe; osiąga się bowiem przy ich zastosowaniu 60—70°/o pełnej izolacji. Olej lniany z domieszką materiałów przyśpie­szających wysychanie stwarza ochronę ok. 20%, zaś powłoka z wosku zaledwie ok. 8%.
Jednak mimo stosowania powłok izolujących, w praktyce przyjmuje się, że szerokość dwóch elementów pojedynczych (litych), przy trwa­łym łączeniu ich ze sobą pod kątem 90° lub zbliżonym (układ włókien zbliżony do wzajemnie do siebie prostopadłego), nie może prze­kraczać 100 mm. Szersze elementy należy łączyć ze sobą tak, aby zmia­ny ich wymiarów mogły odbywać się swobodnie. Niedopuszczalne jest na przykład trwałe łączenie płycin deskowych drzwi z okalającymi je ramiakami lub też trwałe łączenie płyt deskowych stołów z ich podsta­wami. Zmiany wymiarów spowodowałyby w takich i im podobnych przykładach zniszczenie łączników lub też pęknięcia płyt. onstrukcje mebli i użyte do ich wykonania materiały powinny za­pewniać — jak już wspomnieliśmy na początku rozdziału — możliwie najbardziej ekonomiczny proces produkcji. Należy zawsze dążyć do tego, aby konstrukcje mebli składały się z możliwie najmniejszej ilości ele­mentów i ograniczonej do optimum różnorodności kształtów i wymiarów tych elementów oraz ich połączeń. Proste, sprawne i niezawodne dzia­łanie części ruchomych konstrukcji mebla musi być zapewnione. przypadku projektowania tzw. mebli rozbieranych (demontowa­nych), czynności rozbierania i składania powinny być bardzo proste do wykonania, nawet przez samego użytkownika. Do śrub, wkrętów, ściągaczy i tym podobnych łączników powinien być zapewniony łatwy dostęp. Umożliwia to użytkownikowi samodzielne dokonywanie zmian w zestawie mebli lub wymianę jego części w okresie wieloletniego użyt­kowania, w zależności od indywidualnych potrzeb i upodobań, jak rów­nież od wielu różnych okoliczności życiowych. Takie postępowanie we współczesnym mieszkaniu jest nieodzowne. Na przykład, w miarę zwięk­szania się zapotrzebowania na powierzchnię lub objętość użyteczną me­bli, względnie komponowania różnych układów funkcjonalnych umeblo­wania, można je uzyskiwać przez dowolne bez mała grupowanie i prze­stawianie ujednoliconych zespołów (segmentów) mebli.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble gabinetowe, meble pracownicze, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Stosowanie płyty wiórowej wytłaczanej w konstrukcjach mebli nie może być tradycyjne, lecz wymaga specyficznego, zgodnego z jej własnościami, traktowania przez konstruktora. Niestety, w dotychczasowej praktyce warsztatowej popełniono wiele błędów, zakładano bowiem, że płyta wiórowa wytła­czana jest materiałem konstrukcyjnym równowartościowym płycie wió­rowej prasowanej. Trzeba pamiętać, że jakość każdego tworzywa należy rozpatrywać tylko w zakresie optymalnych warunków jego stosowania w konstrukcji, potwierdzonych wynikami analizy techniczno-ekonomicz­nej. meble kuchenne Takie optymalne warunki są w zasadzie różne dla różnych tworzyw.
Dalsze rozważania będą oparte głównie na wynikach badań prasowa­nych płyt wiórowych, opublikowanych przez prof. Perkitnego. Oczywi­ście, naświetlone będą tylko niektóre istotniejsze dla konstrukcji wła­sności mechaniczne.
Własności mechaniczne płyty wiórowej, podobnie jak i własności me­chaniczne drewna naturalnego, zależą w dużym stopniu od ich wilgot­ności. Zwiększenie wilgotności w granicach przedziału higroskopijnego zmniejsza w zasadzie wytrzymałość drewna i płyt. Charakteryzują to wyraźnie poniższe wyniki badań.

• Przy zwiększaniu wilgotności (począwszy od 0%), wytrzymałość płyt wiórowych na ściskanie oznaczona w kierunku równoległym do płaszczyzny maleje nieco wolniej niż wytrzymałość drewna na ściskanie, oznaczona wzdłuż włókien. Oczywiście, wytrzymałość drewna na ściska­nie jest znacznie większa od wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie.
• Wytrzymałość płyt wiórowych na rozciąganie w kierunku prosto­padłym do płaszczyzn osiąga wartość maksymalną przy wilgotności około 10%, a nie przy wilgotności 0°/o — jak to zaobserwowano przy ozna­czaniu wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie
• Przy zwiększającej się wilgotności, wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne maleje, podobnie jak wytrzymałość na ściskanie. Wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne jest mniejsza od wytrzymałości drewna na zginanie statyczne.
• Przy zwiększającej się wilgotności od 0 do 40°/o strzałka ugięcia płyty wiórowej, zaobserwowana w chwili przyłożenia maksymalnej siły zginającej, wzrasta znacznie
• Wytrzymałość płyty wiórowej na ścinanie, podobnie jak drewna, osiąga swoją najwyższą wartość przy wilgotności około 10%.
• Wpływ wielkości zmiennego naprężenia zginającego na ilość zmien­nych obciążeń potrzebnych do zniszczenia płyty wiórowej o wilgotnościach 0—5% i 15—20%

Istotne dla konstrukcji są sprężyste własności materiału. Miarą tych własności jest współczynnik sprężystości podłużnej. W praktyce przyj­muje się zazwyczaj do obliczeń wartość współczynnika sprężystości dla drewna iglastego E = 100 000 kG/cm2, dla drewna liściastego twardego E = 125 000 kG/cm2.
Współczynnik sprężystości poszczególnych przekrojów elementów zmie­nia się w zależności od rodzaju użytych materiałów. Dla przekrojów złożonych z kilku różnych warstw, współczynnik sprężystości całego prze­kroju musi być dodatkowo obliczony. O tym będzie jeszcze mowa w dal­szej części niniejszej książki. Ustalenie wartości współczynnika sprężystości różnych krajowych płyt jest obecnie przedmiotem prowadzonych badań naukowych. Po zakoń­czeniu i opublikowaniu wyników tych badań (1967 r.) podane wyżej orientacyjne wartości współczynników sprężystości mogą się stać nieaktu­alne w odniesieniu do konstrukcji mebli projektowanych z krajowych ma­teriałów płytowych, zastąpią je bowiem nowe, ścisłe wartości.Przeciwstawieniem sprężystości jest plastyczność, która ma decydujące znaczenie, jako tzw. podatność na gięcie, przy produkcji mebli giętych.

Technorati Tags: drewniane, meblarski, meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Czynnikiem decydującym o możliwości i zakresie zastosowania ma­teriału w konstrukcji mebla  są  jego   własności   mechaniczne.
Własności mechaniczne drewna były przedmiotem wie­lu badań, wyczerpująco omówionych w podręcznikach z zakresu nauki o drewnie lub wytrzymałości materiałów. Podane więc zostaną w tym rozdziale najważniejsze własności mechaniczne gatunków drewna naj­częściej stosowanych w konstrukcjach mebli. Wartości te podano w for­mie tabelarycznego zestawienia , sporządzonego na podstawie publikacji prof. Krzysika. W sposób najbardziej syntetyczny przypomnimy kilka ogólnych fak­tów z zakresu wytrzymałości drewna. Wytrzymałość na ści­skanie jest około 2,5 raza mniejsza od wytrzymałości na rozciąganie. Wytrzymałość na ściskanie w kierunku promieniowym i stycznym jest wielokrotnie niższa od wytrzymałości na ściskanie wzdłuż włókien, a róż­nice te zmniejszają się w miarę zwiększania się ciężaru właściwego drew­na. Wytrzymałość na zginanie dynamiczne jest około 25% większa niż wytrzymałość na zginanie statyczne. Wytrzymałość zmęczeniowa drewna przy obciążeniu jednostronnym wynosi 0,25—0,30 wytrzymałości na zgi­nanie statyczne. Oczywiście przy obciążeniu dwustronnym jest niższa. Na ogół własności mechaniczne drewna o wyższym ciężarze właściwym mają większą wartość niż drewna lżejszego. Wreszcie, im drewno jest bardziej sprężyste, tym mniejsze nastąpi wydłużenie lub skrócenie pra­cującego elementu i całej konstrukcji. Poważny wpływ na wytrzymałość elementów wywierają loady anato­miczne budowy drewna oraz kierunek przebiegu włókien. W wielu przy­padkach wady drewna (sęki, zawoje, splot i skręt) mają bardzo istotny wpływ na wytrzymałość elementów. Na przykład wpływ sęków na wy­trzymałość na zginanie statyczne jest tym większy im dalej znajdują się one od płaszczyzny obojętnej, przy czym obecność sęków w strefie roz­ciąganej znacznie bardziej obniża tę wytrzymałość niż ich występowanie w strefie ściskanej.   Odchylenie przebiegu włókien  od  kierunku  działania   siłypowoduje obniżenie wytrzymałości elementu. Wpływ kierunku przebiegu włókien na wytrzymałość drewna wg Krzysika obrazuje rysunek 68. Przebieg zaś słojów rocznych na poprzecznych przekrojach elementów powinien być możliwie styczny do jednego z jego boków. Ogólnie wiadomo, że dla zapew­nienia odpowiedniej wytrzymałości konstrukcji istotne jest przestrze­ganie prostej zasady, aby kierunki przebiegu włókien drewna w po­szczególnych elementach pokrywały się z kierunkiem działania sił ze­wnętrznych, ściskających albo roz­ciągających i aby były prostopadłe w stosunku do kierunku działania Sił zginających. Praktycznie rzecz biorąc, kierunek przebiegu włókien, przynajmniej w podstawowych ele­mentach konstrukcji, powinien być zgodny z osią podłużną elementu łub możliwie nieznacznie się od niej odchylać. Nie używa się drewna z wadami na elementy rozciągane, jak też na elementy zginane, oczy­wiście w strefie rozciąganej. Własności mechaniczne tworzyw drzewnych, sto­sowanych dziś szeroko w konstrukcjach mebli, nie doczekały się jeszcze tak wyczerpującego opracowania naukowo-technicznego i tak komplek­sowo opracowanych publikacji jak drewno naturalne. Dlatego też po­święcono im nieco więcej miejsca w niniejszej książce. Ogólnie rzecz biorąc można stwierdzić, że tworzywa te, a więc kon­kretnie płyty wiórowe prasowane i wytłaczane, płyty pilśniowe półtwar-de a także i płyty paździerzowe, charakteryzują się własnościami mecha­nicznymi z reguły gorszymi niż drewno naturalne czy też płyty stolar­skie. Niedocenianie tego faktu przez konstruktorów prowadzi w konse­kwencji do niepożądanego obniżenia jakości mebli. Poniżej podano niektóre istotne dla konstrukcji meblarskich własności tworzyw drzewnych. Wartości tych własności przedstawiono w formie tabelarycznego zestawienia (tab. 4), sporządzonego na podstawie odpo­wiednich norm branżowych i państwowych oraz na podstawie wyników badań ITD. W miarę usprawnienia procesów produkcji tworzyw drzew­nych należy się spodziewać poprawy wielu z wymienionych w tabeli własności, a w szczególności tych, klóre w pierwszym rzędzie decydują o jakości konstrukcji meblarskich. Opierając się na wynikach różnych badań można w zaokrągleniu przy­jąć, że na przykład średnia wytrzymałość na zginanie statyczne wynosi dla drewna sosnowego 700 kG/cm2, dla płyt stolarskich 400 kG/cm2, zaś dla płyt wiórowych prasowanych i paździer-zowych o ciężarze właściwym 0,65 G/cm3—200 kG/cm2. Jeżeli idzie o płyty wytłaczane, to trzeba wyraźnie powiedzieć, że mogą one stanowić meblarski materiał konstrukcyjny tylko po oklejeniu ich płaszczyzn fornirem o grubości co najmniej  1 mm. Wtedy dopiero wytrzymałość tych płyt na zginanie statyczne w kierunku równoległym do kierunku wytłaczania i do kierunku włókien okleiny (mocniejszym) będzie bliska odpowiadającej jej wytrzymałości płyt wiórowych praso­wanych (nieokleinowanych) i w przybliżeniu dwa razy mniejsza od wy­trzymałości płyt stolarskich w kierunku równoległym do przebiegu liste­wek (mocniejszym).

Technorati Tags: drewniane krzesła, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowe

Powstałe meble przede wszystkim w oparciu o przesłanki tradycji wła­snych i obcych oraz w wyniku tzw. wyczuwania ich twórców. Logiczną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest powstawanie konstrukcji o przy­padkowej wytrzymałości i sztywności. Mamy więc w praktyce do czy­nienia zarówno z nadwyżkami wytrzymałości i sztywności, jak również z jej niedoborami. W pierwszym przypadku zużywa się niepotrzebnie nadmierne ilości materiałów, w drugim zaś skraca się okres trwałości użytkowej mebla. Nadmierne zużycie materiałów powoduje wzrost kosz­tów własnych produkcji i ceny mebla. Skrócenie natomiast okresu trwa­łości obniża wartość mebla, ulega on bowiem uszkodzeniu lub zniszczeniu w zbyt krótkim okresie czasu użytkowania.
Oczywiste jest, że im okres trwałości użytkowej mebli będzie krótszy, tym zapotrzebowanie ilościowe mebli w kraju będzie większe. Na przykład, przy trwałości 30-letniej trzeba produkować o około 60°/o mebli więcej niż przy trwałości 50-letniej. Produkcja mebli mniej trwa­łych wymaga mniejszych nakładów na pracę i materiały, jednak na skutek dużo wyższego, procentowego zmniejszenia trwałości niż zmniej­szenia kosztów wytwarzania, ekonomiczność mebli mniej trwałych jest gorsza, a ich wytwarzanie zarówno z punktu widzenia gospodarczego jak i kulturalnego uznać trzeba jako niewskazane.
Trwałość mebli może być ustalana doświadczalnie lub oceniana szacunkowo. Pierwszy sposób postępowania wymaga opracowania metod badania i zbudowania odpowiednich urządzeń probierczych, które naśla­dując pracę mebla podczas użytkowania będą w stanie wykazywać jak długo może on służyć człowiekowi. Drugi sposób postępowania ogranicza się do porównywania konstrukcji mebli teraźniejszości z meblami prze­szłości i na tej podstawie wyciąga się ogólne wnioski na temat trwałości mebli produkowanych obecnie. Zrozumiałe, że drugi sposób postępowania ma wyłącznie znaczenie orientacyjne i może być stosowany przejściowo, tj. do czasu opracowania metod i urządzeń do badania trwałości mebli. Ogólnie wiadomo, że meble przeszłości służyły człowiekowi niejedno­krotnie znacznie powyżej 50 lat. Jeszcze dziś spotykamy w mieszka­niach meble z ubiegłego stulecia. Nie ulega chyba wątpliwości, że prze­mysł obecny jest w stanie, przy zachowaniu innych współczesnych wa­runków, wytwarzać meble nie mniej trwałe. Aktualna jakość techniczna mebli nie może być uznana za dobrą na dziś, a tym bardziej za stałą na przyszłość. Należy, wychodząc chociażby tylko ze względów gospo­darczych, produkować takie mebłe, które służyć będą człowiekowi moż­liwie najdłużej. Warto jednak zauważyć, że czynnikiem przemawiającym w jakimś stopniu przeciwko nadmiernej „solidności” i trwałości mebli są okresowo występujące zmiany mody na rynku meblarskim. Podstawowe własności tworzyw konstrukcyjnych. Umiejętność zaprojektowania poprawnego pod względem konstrukcji mebla zależy przede wszystkim od znajomości i prawidłowej oceny ma­teriałów tworzących tę konstrukcję. Do najczęściej stosowanych obecnie materiałów konstrukcyjnych zalicza się drewno i tworzywa drzewne. W stosunkowo ograniczonym zakresie stosuje się również metale i two­rzywa sztuczne.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowy