Meble - Najlepsze meble w sieci

Różnorodność stylowa mebli wymienianych w inwentarzach mieszczań­skich z drugiej połowy XVIII w. świadczy o tradycjach sięgających niekiedy dość daleko wstecz. Wśród sprzętów obok przedmiotów wykonanych według najnowszych wzorów widzimy przykłady dawnej mody jak meble holenderskie z drugiej połowy XVII i początku XVIII stulecia, np. czerwono lakierowane stoliki i kantorki13, na wzór sprzętów Dalekiego Wschodu z czerwonej laki. Podobnie tak często spotykane w domach mieszczańskich krzesła kryte złoconą skórą wskazują na modę z przełomu wieku XVII na XVIII. Tak charakterystyczne dla XVII wieku słupowe obicia gdańskie zdobiły ściany obok płótna woskowanego i adamaszku, używanych dopiero w XVIII stuleciu. Obecność starych sprzętów i obić obok wykonanych według nowej mody charakteryzuje jednak nie tylko wnętrza domów mieszczańskich, ale także pałace arystokracji i dwory szlacheckie. W mieszkaniach wszystkich trzech środowisk znajdowały się niejednokrotnie podobne meble. Toteż dzisiaj trudno nam określić na podstawie typu czy kształtu osiemnastowiecznego sprzętu, do jakiego środowiska należał jego właściciel. Prosty, skromny mebel mógł stać zarówno w mniej reprezen­tacyjnym pokoju pałacu magnackiego, jak i we dworze szlacheckim czy miejskim mieszkaniu kupca lub rzemieślnika. I odwrotnie: pięknie wykonany, luksusowy mebel importowany mógł zdobić tak wnętrze pałacowe magnata polskiego, jak i wnętrze mieszkalne bankiera czy bogatego kupca. Rzemieślnik wykonujący sprzęty dostarczał je często na użytek różnych odbiorców. Świadczy o tym choćby statut krakowskich stolarzy zatwierdzony przez Augusta II14, w którym cech nakazuje konfiskatę wszelkiej wykonanej przez cieśli roboty stolarskiej „kiedykolwiek się [znajdującej] po kamienicach, dworach albo domach duchownych, szlacheckich i miejskich, tak w mieście stołecznym Krakowie, jako i na przedmieściach”. W tym samym statucie wymienieni są jako dostawcy mebli do miasta Zydzi i chłopi, przeciw którym cech ostro występuje. Dostawcy ci „z gór i miasteczek różnych roboty gotowe: stołki, stoły, skrzynie, łóżka, kolebki i insze stolarskie roboty na przedaż do Krakowa przywożą i po kamienicach roznoszą”. Jeździli oni z pewnością ze swymi wyrobami także po dworach szlacheckich. Musiały więc znajdować się te same typy użytkowe i stylowe mebli w mieszkaniach ludzi z różnych środowisk. Wspólną cechą większości wnętrz polskich jest ustawianie obok siebie sprzętów najrozmaitszego pochodzenia. Bynajmniej nie raziło polskiego smaku, gdy mahoniowe meble w „angielskim fasonie” stały obok kanapy i krzeseł jasno malowanych w stylu Ludwika XV czy XVI, a tzw. gdańskie krzesła — obok stolika, komodybiurka z szafką itp. pokrytych laką i malowidłami chińskimi czy też mebli fornirowanych i intarsjowanych. Dlatego też w wielu meblach wykonanych przez polskich rzemieślników ° spotykamy połączenia różnych stylów z rozmaitych krajów.

Jakkolwiek tapicerstwo jest ściśle powiązane ze stolarstwem meblo­wym, stanowi ono całkowicie odrębny zawód, wymagający specjalnych kwalifikacji i umiejętności. Odrębność tych dwóch zawodów uwidocznia się m. in. w organizacji zakładów meblarskich, zarówno przemysłowych, jak i rzemieślniczych. W większych zakładach produkujących meble ta­picerowane, tapicernie stanowią oddzielne wydziały produkcyjne; tapicerskie pracownie rzemieślnicze zajmują się wyłącznie tapicerowaniem mebli, których zasadniczą konstrukcję wykonują w ramach kooperacji stolarskie warsztaty meblowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, tapicerowane

Wiele znanych firm produkujących płyty, a czasem też znani meblarze podają w literaturze, że zasadniczo wszystkie albo niemal wszystkie tradycyjne rodzaje złączy stolarskich można stosować w połączeniach elementów i podzespołów mebli wykonywanych z płyt wiórowych i paź­dzierzowych. Niestety, tak nie jest choćby z tej prostej przyczyny, że płyty te różnią się od drewna pod względem struktury i wynikających z niej własności fizycznych i mechanicznych.
W tym stanie rzeczy nieodzowne było podjęcie badań zmierzających do wybrania złączy najbardziej dostosowanych do własności tworzywa i możliwości technicznych zakładów meblarskich, oraz ustalenie ich kształtów, wymiarów i usytuowania. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: , kołki, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Podzespół jest to jedna z zasadniczych części mebla, składająca się z połączonych trwale ze sobą elementów. Rozróżnia się w zasadzie dwie formy konstrukcyjne podzespołów — ramową, w skład której wchodzą graniaki (ramiaki, listwy) tworzące jak gdyby ramę i oskrzyniową, składającą się z płyt meblowych tworzących jak gdyby oskrzynię. Oczywiście, mogą też występować najrozmaitsze formy pośrednie.
Podzespoły ramowe
Podzespoły ramowe składają się w zasadzie z czterech odpowiednio ze sobą połączonych ramiakowych (graniakowych) elementów zewnętrznych (ramiaki zewnętrzne) i niekiedy dodatkowo połączonych z nimi elemen­tów wewnętrznych (ramiaki wewnętrzne). Do łączenia elementów w konstrukcjach ramowych projektuje się zazwyczaj złącza jednoczopowe, dwuczopowe lub wieloczopowe. Wytrzymałość tych złączy zależy od wytrzymałości spoiny klejowej i jest wprost proporcjonalna do wielkości jej powierzchni. Najwyższymi wskaźnikami wytrzymałościowymi cha­rakteryzuje się złącze na czop przelotowy. Wszelkiego rodzaju odsadki (wcięcia) w czopach, zapobiegające przesunięciu się łączonych elemen­tów przed odpowiednim utwardzeniem się spoiny klejowej, jak i złącza czopowe nieprzelotowe zmniejszają powierzchnię sklejania, a tym samym i wytrzymałość złącza. Ograniczone dotychczas stosowanie w podzespo­łach ramowych złączy kołkowych, wkładkowych itp. powinno ulec daleko idącemu rozszerzeniu, jako najbardziej uzasadnione ekonomicznie, a czę­sto i technicznie. Projektowanie połączeń elementów podzespołu ramo­wego zależy od wymagań stawianych mu w czasie użytkowania, jak też od sposobu składania podzespołów w procesie produkcyjnym. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: mebel, mebelki, Meble, meblowy, podzespoły, podzespoły meblowe

a) meble skrzyniowe oraz
b) meble szkieletowe.
Przedstawiony schematycznie podział mebli będzie oczywiście w miarę zachodzących zmian w meblarstwie doskonalony i uzupełniany. Nie jest więc on w obecnej formie jakimś oficjalnym dokumentem (normą), któ­rego przestrzeganie ma obowiązywać wszystkich meblarzy. Głównym jego celem jest ułatwienie porozumienia się autora z czytelnikami oraz czytelników — meblarzy — pomiędzy sobą w praktyce.
W niniejszej książce poświęcimy nieco więcej uwagi podziałowi mebli według konstrukcji, on bowiem ma chyba dla praktycznej działalności meblarza największe znaczenie.
Wszystkie meble z drewna dzielimy pod względem konstrukcji na meble skrzyniowe i meble szkieletowe.
Meble skrzyniowe. Ustawienie zewnętrznych elementów lub podze­społów płytowych w meblu w taki sposób, że zamykają przestrzeń podob­nie jak w skrzyni — daje podstawę do ogólnego określenia w ten sposób zbudowanych mebli mianem skrzyniowych. W zależności od sposobów wzajemnego połączenia ze sobą zasadniczych elementów i podzespołów dla uzyskania zamierzonej całości (przedmiotu), meble skrzyniowe dzielą się na: stojakowe, oskrzyniowe i wieńcowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: kształty mebli, meblarstwo, Meble, meble kuchenne, meble skrzyniowe, meble szkieletowe

W słabszym zaś kierunku (prostopadły do kierunku wytłaczania i do kierunku włókien okleiny) wytrzymałość na zginanie statyczne tych płyt nie przekracza w zasadzie 100 kG/cm2, podczas gdy wytrzymałość ta dla słabszego kierunku płjty stolarskiej (prostopadły do kierunku przebiegu listewek) wynosi ponad 200 kG/cm2. W przybliżeniu więc, wytrzymałość na zginanie statyczne płyt stolar­skich jest dwa razy większa w obydwu kierunkach, zaś płyt wiórowych prasowanych w jednym kierunku od wytrzymałości na zginanie sta­tyczne płyt wiórowych wytłaczanych. Wytrzymałość płyt pilśniowych półtwardych na zginanie jest zbliżona do odpowiadającej jej wytrzyma­łości płyt paździerzowych. W przeciwieństwie do wytrzymałości na zginanie statyczne, wytrzy­małość na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn jest dla płyt wiórowych wytłaczanych w przybliżeniu trzy razy większa od wy­trzymałości na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn płyt wiórowych prasowanych i paździerzowych. Zróżnicowanie wytrzymałości w trzech podstawowych kierunkach (gru­bość, szerokość, długość) upodobnia pod tym względem płytę wiórową wytłaczaną do płyty stolarskiej listewkowej, różni ją natomiast nieko­rzystnie od płyty wiórowej prasowanej, ta ostatnia bowiem charaktery­zuje się zróżnicowaniem wytrzymałości tylko w dwóch kierunkach (gru­bość, szerokość albo długość). Ważną cechą konstrukcyjną płyt wiórowych i paździerzowych jest zdolność utrzymania przez nie wkrętów. Od zdolności tej zależy wytrzy­małość połączenia elementów mebli za pomocą wkrętów. Praktycznie rzecz biorąc ma to ścisły związek ze stosowaniem lub niestosowaniem doklejek wzmacniających z drewna litego w miejscach mocowania za­wiasów, zamków itp. Zdolność utrzymania wkrętów jest określana jako siła potrzebna do wyrwania wkrętu z płyty, umieszczonego w niej na określonej długości. meble kuchenne Siłę tę odnosi się do długości części nagwintowanej wkrętu tkwiącego w płycie i podaje się ją w kG/mm. W miarę wzrostu ciężaru właściwego płyty rośnie zdolność utrzymania wkrętów. Niestety, zdolność utrzyma­nia wkrętów w płycie jest mniejsza od zdolności utrzymania wkrętów w drewnie o małym i średnim ciężarze właściwym. Kierunek wkręcania ma zasadniczy wpływ na zdolność utrzymania, która dla wkrętów wkrę­conych w płaszczyznę jest około dwukrotnie większa niż dla wkrętów wkręcanych w bok płyty. Istotny też dla zdolności utrzymania wkrętu jest dobór średnicy wy­wierconego w płycie otworu na wkręt. Doświadczenia wykazują, że w celu uzyskania możliwie największej zdolności utrzymania wkrętu, średnica otworu powinna być nieco mniejsza lub co najwyżej równa średnicy rdzenia wkrętu. Powiększenie średnicy otworu powyżej średnicy rdzenia wkrętu powoduje gwałtowny spadek zdolności utrzymania wkrętów. Wpływ wymiarów samego wkrętu na zdolność jego utrzymania w pły­cie zależy przede wszystkim od średnicy oraz skoku i głębokości gwintu. Oczywiście, wraz ze wzrostem tych charakterystycznych wymiarów ro­śnie zdolność utrzymania wkrętów.

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe