Meble - Najlepsze meble w sieci

Jakkolwiek tapicerstwo jest ściśle powiązane ze stolarstwem meblo­wym, stanowi ono całkowicie odrębny zawód, wymagający specjalnych kwalifikacji i umiejętności. Odrębność tych dwóch zawodów uwidocznia się m. in. w organizacji zakładów meblarskich, zarówno przemysłowych, jak i rzemieślniczych. W większych zakładach produkujących meble ta­picerowane, tapicernie stanowią oddzielne wydziały produkcyjne; tapicerskie pracownie rzemieślnicze zajmują się wyłącznie tapicerowaniem mebli, których zasadniczą konstrukcję wykonują w ramach kooperacji stolarskie warsztaty meblowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, tapicerowane

Płyty przeznaczone do krzywoliniowego formowania muszą być uprzednio pod­dane wstępnym zabiegom przygotowawczym, których celem jest umożli­wienie otrzymywania krzywizn o małych promieniach poprzez zmniej­szenie grubości wyginanej warstwy płyty oraz podwyższenie plastycz­ności tworzywa.
Pierwszy z wymienionych zabiegów polega na usunięciu części płyty od strony wklęsłego łuku krzywizny. Za pomocą piły tarczowej (najle­piej na wielotarczówce) przez całą długość półfabrykatu wykonuje się nacięcia równoległe do osi gięcia, obejmujące swym zasięgiem pas o sze­rokości równej zamierzonej długości łuku. Odstępy pomiędzy nacięciami powinny być równe, a ich ilość zależna jest od kąta wygięcia — przy mniejszym kącie nacięcia powinny być wykonane gęściej. Znając szerokość rzazu piły tarczowej oraz różnicę między długością zewnętrz­nego łuku krzywizny i długością łuku wewnętrznego — łatwo wyliczyć ilość nacięć, niezbędną do prawidłowego wykonania gięcia. Głębokość nacięć jest odwrotnie proporcjonalna do wielkości promienia gięcia, tzn. im mniejszy jest promień krzywiz-ny, tym głębsze powinny być nacię­cia. Zbyt płytkie nacięcia powodują załamywanie się zewnętrznej po­wierzchni płyty, natomiast za głę­bokie nacięcia osłabiają jej wytrzy­małość. Read the rest of this entry »

Wiele znanych firm produkujących płyty, a czasem też znani meblarze podają w literaturze, że zasadniczo wszystkie albo niemal wszystkie tradycyjne rodzaje złączy stolarskich można stosować w połączeniach elementów i podzespołów mebli wykonywanych z płyt wiórowych i paź­dzierzowych. Niestety, tak nie jest choćby z tej prostej przyczyny, że płyty te różnią się od drewna pod względem struktury i wynikających z niej własności fizycznych i mechanicznych.
W tym stanie rzeczy nieodzowne było podjęcie badań zmierzających do wybrania złączy najbardziej dostosowanych do własności tworzywa i możliwości technicznych zakładów meblarskich, oraz ustalenie ich kształtów, wymiarów i usytuowania. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: , kołki, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Przy konstruowaniu elementów należy zwrócić uwagę na to, aby ich części przylegały do siebie dokładnie dordzeniowymi (lewymi) płasz­czyznami (bokami), łącząca je bowiem spoina klejowa jest wtedy mniej narażona na rozerwanie, a cały element ulega mniejszym odkształceniom niż przy łączeniu części elementu stronami przeciwrdzeniowymi (prawy­mi). Przy układzie części elementów płaszczyzną lewą z prawą, siły wy­wołujące odkształcenia będą działały w obydwu częściach w tym samym kierunku — w sumie więc będą wywoływały duże odkształcenia. Nie należy łączyć ze sobą części o przekroju stycznym z częścią o przekroju promieniowym. W każdym z tych przekrojów drewno kurczy się w innym stopniu, co też powodowałoby niekorzystne odkształcenia elementu. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: konstrukcje meblarskie, krzesła, meblarski, Meble, meble ścienne, meblowe, stoły

Połączeniem nazywa się część konstrukcji, w obrębie której następuje złączenie dwóch lub więcej elementów łub podzespołów w jedną kon­strukcyjną całość.
Złączem nazywa się te części dwóch łączonych elementów lub pod­zespołów, które łączą się ze sobą odpowiednio ukształtowanymi w nich profilami (gniazdo, czop) łub które nie mają profilów, lecz łączy je element obcy (kołek, wpustka lub spoina klejowa).
Łącznikiem nazywa się element obcy, wprowadzony do złącza w celu umożliwienia złączenia, względnie wzmocnienia lub usztywnienia.
W zależności od wzajemnego układu łączonych elementów w kon­strukcjach meblarskich wyróżnia się połączenia równoległe i kątowe.
Połączenia równoległe charakteryzują się tym, że elementy łączone są układane obok siebie lub na sobie, a włókna przebiegają wzdłuż po­wierzchni przylegania. Dzielą się one na: Read the rest of this entry »

Elementy płytowe prostoliniowe wykonuje się z płyt drewnianych jednowarstwowych (fryzy sklejone ze sobą bokami) lub wielowarstwowych, zwanych płytami stolarskimi (PN/D-97000 ,,Płyty stolarskie, meblowe”) oraz z płyt wiórowych (PN-65, D-97004 „Płyty wiórowe prasowane trzy-warstwowe i frakcjonowane” i BN-64, 7113 „Płyty wiórowe wytłaczane pełne”) i paździerzowych (RN-60, MPL-3243 „Płyty z paździerzy lnia­nych), jak też ze sklejki (PN-62, D-97003 „Sklejka ogólnego przeznacze­nia”) i płyt pilśniowych twardych (PN-60, B-22120 „Płyty pilśniowe z drewna”).
Podstawowym tworzywem do wyrobu elementów płytowych konstruk­cji meblarskich są dziś płyty wiórowe i paździerzowe. Zastępują one w coraz większym stopniu tradycyjne płyty stolarskie. W produkcji przemysłowej proces zastępowania płyt stolarskich płytami wiórowymi i paździerzowymi został już w zasadzie zakończony. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: elementy płytowe, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe, płyty pilśniowe

a) meble skrzyniowe oraz
b) meble szkieletowe.
Przedstawiony schematycznie podział mebli będzie oczywiście w miarę zachodzących zmian w meblarstwie doskonalony i uzupełniany. Nie jest więc on w obecnej formie jakimś oficjalnym dokumentem (normą), któ­rego przestrzeganie ma obowiązywać wszystkich meblarzy. Głównym jego celem jest ułatwienie porozumienia się autora z czytelnikami oraz czytelników — meblarzy — pomiędzy sobą w praktyce.
W niniejszej książce poświęcimy nieco więcej uwagi podziałowi mebli według konstrukcji, on bowiem ma chyba dla praktycznej działalności meblarza największe znaczenie.
Wszystkie meble z drewna dzielimy pod względem konstrukcji na meble skrzyniowe i meble szkieletowe.
Meble skrzyniowe. Ustawienie zewnętrznych elementów lub podze­społów płytowych w meblu w taki sposób, że zamykają przestrzeń podob­nie jak w skrzyni — daje podstawę do ogólnego określenia w ten sposób zbudowanych mebli mianem skrzyniowych. W zależności od sposobów wzajemnego połączenia ze sobą zasadniczych elementów i podzespołów dla uzyskania zamierzonej całości (przedmiotu), meble skrzyniowe dzielą się na: stojakowe, oskrzyniowe i wieńcowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: kształty mebli, meblarstwo, Meble, meble kuchenne, meble skrzyniowe, meble szkieletowe

Konstrukcje meblarskie użytkowane są zazwyczaj w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie lub indywidualnymi piecami. W pomieszczeniach ogrzewanych centralnie wahania wilgotności względnej powietrza zamy­kają się w cyklu rocznym w granicach od 25% (zimą) do 90% (jesienią). Wahaniom tym odpowiadają wahania wilgotności drewna zamykające się w granicach od 6 do 13%; w pomieszczeniach zamkniętych i ogrze­wanych zimą piecami w granicach ok. 8—13%, a w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie w granicach ok. 6—13%. Przebieg zmian wil­gotności drewnianych elementów konstrukcji meblarskich podczas użytkowania zależy bezpośrednio od układu parametrów charakteryzujących mikroklimat wnętrza. Ponadto zależy on głównie od rodzaju i gatunku materiału drzewnego, wymiarów elementów i rodzaju obróbki wykań­czającej (powłoki malarsko-lakiernicze).
Zmiany te i towarzyszące im zmiany wymiarów elementów są znaczne. W konstrukcjach meblarskich, zazwyczaj sztywnie połączonych, pęcznie­nie lub kurczenie się elementów nie może odbywać się swobodnie, na­potyka bowiem na przeszkody działające mechanicznie. Przeszkody te ograniczają częściowo lub też całkowicie jednokierunkowe lub wielokierunkowe pęcznienie elementów. W tych warunkach wywierane jest ci­śnienie na sąsiadujące fragmenty konstrukcji, a te znów przenoszą je dalej, co w konsekwencji powoduje ich przesunięcie (ruchy) będące przy­czyną różnych odkształceń konstrukcji. Perkitny podaje, że ciśnienie pęcznienia drewna powietrzno-suchego może dochodzić w kierunku stycznym dla sosny do około 13 kG/cm2, dla buka do około 22 kG/cm2, a w kierunku promieniowym — dla sosny do około 3,5 kG/cm2, a dla buka do około 13 kG/cm2. Poza tym — jak to wynika z podstawowych badań, przeprowadzonych przez wymienionego wyżej badacza — swo­bodne i ograniczone pęcznienia są zgodne ze sobą tylko z początku, w późniejszym zaś okresie czasu występują różnice szczególnie przy pęcznieniu w kierunku promieniowym. Pełne ograniczenie pęcznienia w kierunku promieniowym jest przyczyną 5% zwiększenia całkowitego pęcznienia drewna w kierunku stycznym, natomiast ograniczenie w kie­runku stycznym powoduje zwiększenie pęcznienia drewna w kierunku promieniowym o 88%). Pęcznienie lub kurczenie się elementów konstrukcji wskutek zmian wilgotności jest uzależnione od działających na te elementy naprężeń ściskających. Naprężenia te ograniczają pęcznienie drewna naturalnego w większym znacznie stopniu niż tworzyw drzewnych. Drewno naturalne nawilżane pęcznieje tylko przy naprężeniach ściskających nie przekra­czających 10 kG/cm2 w kierunku stycznym i 7 kG/cm2 w kierunku pro­mieniowym. Po przekroczeniu powyższych wartości naprężeń drewno naturalne kurczy się mimo nawilżania. Perkitny podaje, że przy naprę­żeniach rzędu 30 kG/cm2 zmniejszenie wymiaru drewnianego elementu może osiągnąć wartość 45 względnie 50%, zaś zmniejszenie wymiaru ele­mentu prasowanego z płyty wiórowej — 5% w kierunku równoległym do płaszczyzny i 12% w kierunku prostopadłym. Zmiany wymiarów elementów z drewna naturalnego i płyt wiórowych prasowanych, przy naprężeniach ściskających i jednoczesnym suszeniu, są znacznie mniejsze od zmian wymiarów przy takich samych napręże­niach ściskających i jednoczesnym nawilżaniu. Wyżej wymieniony ba­dacz stwierdza, że prasowana płyta wiórowa suszona przy naprężeniach ściskających poniżej 26 kG/cm2 kurczy się na grubość bardziej niż drewno naturalne. Przy naprężeniach ściskających rzędu 25—30 kG/cm2 kur­czenie się płyty w kierunku prostopadłym do płaszczyzny może osiągnąć wartość 30%. Zachodzące w materiałach drzewnych zmiany wilgotności przy ogra­niczeniu pęcznienia powodują odpowiednie trwałe odkształcenia elemen­tów z nich wykonanych. Praktycznie rzecz biorąc, hamowanie pęcznienia ma szczególne znaczenie w odniesieniu do złączy konstrukcyjnych. W nich bowiem — wskutek zmian wilgotnościowych, kształtujących się zarówno powyżej, jak i poniżej wilgotności użytkowej konstrukcji — występuje pęcznienie lub kurczenie się czopów. Pęcznienie czopa jest ograniczone przez ścianki gniazda, co w konsekwencji — jeżeli nie nastąpi zniszczenie ścianki gniazda — spowoduje ścieśnienie czopa i wy­woła w zależności od rodzaju złącza jednokierunkowe lub dwukierunkowe ciśnienie pęcznienia. Kurczenie się czopa może być swobodne. Czop, który choć jeden raz spęcznieje i skurczy się, przy ponownym spęcznieniu nie powróci już do swoich pierwotnych wymiarów. W ten sposób powstaną luzy pomiędzy czopem i gniazdem, zwiększające się jeszcze bardziej przy kilku do kilkunastu dalszych zmianach wilgotności materiałów drzewnych. Należy zwrócić uwagę na to, że w wyniku zmian wilgotnościowych nawet czopy wprasowane do gniazd pod dużym ciśnieniem ulegają obluzowaniu. Omówione w dużym skrócie zjawiska związane z hamowaniem i ci­śnieniem pęcznienia pozwalają stwierdzić, jak istotne jest ich znaczenie w konstrukcjach mebli. Dlatego też zjawiska te, obok wyżej wymienio­nych, powinny być we właściwy sposób uwzględnione przy projektowa­niu konstrukcji meblarskich.

Technorati Tags: drewno, krzesła, meblarskich, Meble, meblowe, stoły, wilgoć

Stosowanie płyty wiórowej wytłaczanej w konstrukcjach mebli nie może być tradycyjne, lecz wymaga specyficznego, zgodnego z jej własnościami, traktowania przez konstruktora. Niestety, w dotychczasowej praktyce warsztatowej popełniono wiele błędów, zakładano bowiem, że płyta wiórowa wytła­czana jest materiałem konstrukcyjnym równowartościowym płycie wió­rowej prasowanej. Trzeba pamiętać, że jakość każdego tworzywa należy rozpatrywać tylko w zakresie optymalnych warunków jego stosowania w konstrukcji, potwierdzonych wynikami analizy techniczno-ekonomicz­nej. meble kuchenne Takie optymalne warunki są w zasadzie różne dla różnych tworzyw.
Dalsze rozważania będą oparte głównie na wynikach badań prasowa­nych płyt wiórowych, opublikowanych przez prof. Perkitnego. Oczywi­ście, naświetlone będą tylko niektóre istotniejsze dla konstrukcji wła­sności mechaniczne.
Własności mechaniczne płyty wiórowej, podobnie jak i własności me­chaniczne drewna naturalnego, zależą w dużym stopniu od ich wilgot­ności. Zwiększenie wilgotności w granicach przedziału higroskopijnego zmniejsza w zasadzie wytrzymałość drewna i płyt. Charakteryzują to wyraźnie poniższe wyniki badań.

• Przy zwiększaniu wilgotności (począwszy od 0%), wytrzymałość płyt wiórowych na ściskanie oznaczona w kierunku równoległym do płaszczyzny maleje nieco wolniej niż wytrzymałość drewna na ściskanie, oznaczona wzdłuż włókien. Oczywiście, wytrzymałość drewna na ściska­nie jest znacznie większa od wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie.
• Wytrzymałość płyt wiórowych na rozciąganie w kierunku prosto­padłym do płaszczyzn osiąga wartość maksymalną przy wilgotności około 10%, a nie przy wilgotności 0°/o — jak to zaobserwowano przy ozna­czaniu wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie
• Przy zwiększającej się wilgotności, wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne maleje, podobnie jak wytrzymałość na ściskanie. Wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne jest mniejsza od wytrzymałości drewna na zginanie statyczne.
• Przy zwiększającej się wilgotności od 0 do 40°/o strzałka ugięcia płyty wiórowej, zaobserwowana w chwili przyłożenia maksymalnej siły zginającej, wzrasta znacznie
• Wytrzymałość płyty wiórowej na ścinanie, podobnie jak drewna, osiąga swoją najwyższą wartość przy wilgotności około 10%.
• Wpływ wielkości zmiennego naprężenia zginającego na ilość zmien­nych obciążeń potrzebnych do zniszczenia płyty wiórowej o wilgotnościach 0—5% i 15—20%

Istotne dla konstrukcji są sprężyste własności materiału. Miarą tych własności jest współczynnik sprężystości podłużnej. W praktyce przyj­muje się zazwyczaj do obliczeń wartość współczynnika sprężystości dla drewna iglastego E = 100 000 kG/cm2, dla drewna liściastego twardego E = 125 000 kG/cm2.
Współczynnik sprężystości poszczególnych przekrojów elementów zmie­nia się w zależności od rodzaju użytych materiałów. Dla przekrojów złożonych z kilku różnych warstw, współczynnik sprężystości całego prze­kroju musi być dodatkowo obliczony. O tym będzie jeszcze mowa w dal­szej części niniejszej książki. Ustalenie wartości współczynnika sprężystości różnych krajowych płyt jest obecnie przedmiotem prowadzonych badań naukowych. Po zakoń­czeniu i opublikowaniu wyników tych badań (1967 r.) podane wyżej orientacyjne wartości współczynników sprężystości mogą się stać nieaktu­alne w odniesieniu do konstrukcji mebli projektowanych z krajowych ma­teriałów płytowych, zastąpią je bowiem nowe, ścisłe wartości.Przeciwstawieniem sprężystości jest plastyczność, która ma decydujące znaczenie, jako tzw. podatność na gięcie, przy produkcji mebli giętych.

Technorati Tags: drewniane, meblarski, meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Ciężar ciała ludzkiego jest przenoszony na siedzisko krzesła poprzez guzy kulszowe. Dlatego też, aby wygodnie usiąść, wystarczy głębokość siedziska 200—260 mm. Nieuniknione zmiany pozycji osoby siedzącej zmuszają do zwiększenia głębokości siedziska. Maksymalny wymiar głę­bokości siedziska limitują użytkownicy niższego wzrostu, tj. osobnicy o krótkich nogach. Zbyt głębokie siedzisko bowiem byłoby dla nich nie­wygodne. Mickiewicz podaje, że głębokość siedziska powinna wynosić 2/a do 3/4 długości uda. Szerokość siedziska jest uzależniona od szerokości biodrowej i za­sadniczo nie musi być ograniczona górnym wymiarem, jeśli dotyczy to krzeseł, a nie foteli (ze względu na poręcze). Czwartym podstawowym wymiarem krzesła jest kąt nachylenia opar­cia. “Wymiar ten trudno jest ustalić w oparciu o wymiary budowy ana­tomicznej człowieka z uwagi na pewne rozbieżności, jakie istnieją po­między pozycją osoby siedzącej podczas pracy oraz pozycją zapewniającą należytą wygodę. Ciało ludzkie powinno być równomiernie podparte oparciem krzesła, a kręgosłup powinien zachować prawidłowy, natu­ralny kształt. Odchylenie oparć w krzesłach i fotelach należy tak pro­jektować, aby zapewniało ono wygodę i nie kolidowało z założeniami funkcjonalnymi mebla. Należy wspomnieć, że nie istnieje jakieś tylko jedno, stałe położenie ciała rudzkiego podczas siedzenia. Dlatego też krzesła i fotele powinny umożliwiać, a nawet ułatwiać, stosunkowo częste zmiany położenia ciała. Okoliczność ta musi być uwzględniana przy projektowaniu mebli do sie­dzenia. Dobrym rozwiązaniem jest w pewnych warunkach konstruowar nie krzeseł i foteli obrotowych z regulowaną wysokością siedziska, sprę­żynującym oparciem, a nawet regulowaną poduszką oparciową (umożli­wiającą przechył) i regulowanym kątem nachylenia siedziska. Odbie­gając nieco od zasadniczej treści można wspomnieć, że podobnie dobrym rozwiązaniem jest odpowiednio regulowana płyta robocza w meblach do pracy, w zależności od potrzeby użytkownika. Zmianom w tym przy­padku może ulegać odległość umiejscowienia płyty od podłogi, jak też jej kąt nachylenia.

Technorati Tags: krzesła, mebel, meblarski, Meble, stare meble, stoły, ułożenie sił na meblach