Ustalone w dokumentacji projektowej optymalne rozwiązania w zakresie funkcjonalności, konstrukcji, formy plastycznej i innych cech mebla muszą być w pełni respektowane przez wytwórcę podczas realizacji projektu w zakładzie produkcyjnym. Ostateczna jakość mebla zależy przecież od elementów składających się na proces wytwarzania. Elementami tymi są: materiały o odpowiadającej wymaganiom jakości, sprawna organizacja produkcji, warunki technologiczne, odpowiedni park maszynowy oraz doświadczony zespół ludzi (załoga). Zadaniem wytwórcy (technologa) jest zorganizowanie i przeprowadzenie najbardziej ekonomicznego procesu technologicznego produkcji {obróbka elementów i podzespołów oraz montaż), w oparciu o warunki przewidziane dokumentacją projektową. Szczególną uwagę musi on zwrócić na dobór materiałów, zgodność wymiarów i kształtu elementów i podzespołów, przy zachowaniu właściwej dokładności obróbki (granice tolerancji), struktury geometrycznej powierzchni (klasy chropowatości) i połysku powierzchni pokrytych powłokami lakierowymi (stopnie połysku). Zasadnicze znaczenie mają wymienione ostatnio czynniki obróbki, w przypadku realizowania koncepcji tworzenia w ośrodkach dużego zbytu sprzętów gospodarstwa domowego, meblarskich zakładów montażowych. Normy państwowe dotyczące układu tolerancji i pasowań w obróbce drewna, jak też struktury geometrycznej powierzchni, są przedmiotem odpowiednich opracowań. Natomiast norma, obejmująca swoim zakresem zagadnienia połysku powłok lakierowych, znajduje się w ostatniej fazie opracowania. Zgodność wykonania mebla z warunkami przewidzianymi w dokumentacji, a w odniesieniu do mebli mieszkaniowych, zgodnych również z ogólnymi wymaganiami przewidzianymi w PN-66/F-06002 i PN-66/ F-06004, musi być sprawdzana w każdej fazie produkcji, poczynając od sprawdzania materiałów i półfabrykatów — przez sprawdzenie elementów i podzespołów w poszczególnych etapach procesu wytwórczego — do sprawdzenia gotowego mebla. Szczegółowe rozważania na temat technologii produkcji i związanych z nią zagadnień będą przedmiotem treści dalszych rozdziałów niniejszej książki. Celowe byłoby również obserwowanie zachowania się mebla podczas użytkowania oraz sprawdzanie czy spełnia on swoje przeznaczenie, czy jest użyteczny, czy łatwo się go konserwuje i regeneruje i wreszcie czy właściwa jest suma reakcji emocjonalnych użytkownika, których źródłem jest mebel w jego mieszkaniu. Wyniki obserwacji praktyki użytkowania mebli w. różnych warunkach miałyby poważny wpływ nie tylko na projektowanie nowych konstrukcji meblarskich, zastępujących konstrukcję zużyte łub naturalnie „zestarzałe”, ale co jest nie mniej ważne, byłyby wykorzystywane przy korekcie istniejących już rozwiązań konstrukcyjnych. Zupełnie nowe konstrukcje meblarskie należą raczej do rzadkości. Regułą więc powinno być stale ulepszanie istniejących już konstrukcji i utrzymywanie ich jakości na poziomie światowym. Kontakt projektanta i wytwórcy z użytkownikiem jest w praktyce konieczny. W parze z ulepszaniem konstrukcji meblarskich przez producenta powinno iść usprawnienie obchodzenia się z nimi przez użytkownika. Celowe więc jest, poza wydawaniem jakościowych kart gwarancyjnych, załączanie do sprzedawanych mebli instrukcji prawidłowego użytkowania, co oczywiście wpłynie w pewnym stopniu na przedłużenie ich trwałości i sprawności technicznej. Szczególnie dotyczy to wszelkiego rodzaju mebli zestawianych z segmentów. Dobry początek w tym zakresie obserwuje się już w odniesieniu do zestawów mebli do małych mieszkań (tzw. emów). Meble — jak wiadomo — stanowią główną pozycję w zakupach zagospodarowujących się ludzi i pochłaniają znaczną część ich zasobów nomiczne nabywców, a więc udostępnić zakup mebli najszerszym rzeszom finansowych. Przy ustalaniu cen mebli należy uwzględniać warunki eko-obywateli. Koszt mebli powinien być możliwie najniższy, przy możliwie najwyższych wartościach czynników składających się na syntezę dobrego mebla. W miarę więc jak przechodzi się od „rynku producenta” do „rynku odbiorcy”, wzrastają wymagania odbiorców w zakresie jakości i nowoczesności mebli. Oczywiście, wzrost wartości użytkowej mebla pociąga za sobą w większości przypadków wzrost jego ceny. Efekt ekonomiczny, który uzyskuje przedsiębiorstwo dzięki temu, że wartość użytkowa mebli wzrasta w większym stopniu niż koszty jego wytwarzania, powinien być odpowiednio podzielony pomiędzy wytwórcę i odbiorcę. Podział ten powinien być równomierny. Załóżmy, że trwałość użytkowa mebla została przez wytwórcę przedłużona z 25 lat na lat 50. Pomijając dla uproszczenia walory estetyczne można powiedzieć, że dla odbiorcy nowy mebel jest równoznaczny z dwoma meblami starego typu. Wyższa jakość mebla odpowiada w tym przypadku podwojeniu ilości. Cena nie może wzrastać w większym stopniu niż wartość użytkowa mebla, kupno nowego mebla bowiem byłoby nieopłacalne dla nabywcy. Dążyć należy do takiego stanu rzeczy, w którym podniesienie jakości mebla skorelowane będzie z obniżką kosztów własnych wytwarzania, wtedy cena nie ulegnie podwyżce, a dostępność mebli będzie poważnie zwiększona.
Technorati Tags: materiały, meblarstwo, Meble, technologie, wykonanie mebli
