Meble - Najlepsze meble w sieci

Najbardziej racjonalnymi złączami konstrukcyjnymi w zastosowaniu do płyt wiórowych i paździerzowych są różnego rodzaju złącza kołkowe. Z tego względu obróbka wierceniem (m. in. wykonywanie otworów na kołki) zyskała na znaczeniu z chwilą wprowadzenia do konstrukcji mebli wymienionych materiałów. Wierceniem przyjęto w zasadzie nazywać sposób obróbki skrawaniem, polegający na obrotowym ruchu roboczym narzędzia (wiertła) i prosto­liniowym ruchu posuwowym narzędzia lub obrabianego elementu wyłącznie w kierunku osi obrotu narzędzia. Nieco odbiegającym od właściwego wiercenia, a jednak ciążącym do tego sposobu obrób­ki skrawaniem ze względu na budowę obrabiarki i narzędzia, jest wy­konywanie gniazd i otworów podłużnych na obrabiarkach, zwanych wiertarko-frezarkami. W rozdziale tym ogólnym mianem wiercenia ob­jęte jest zarówno wiercenie właściwe,’jak i wykonywanie operacji na wiertarko-frezarkach. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: akcesoria meblarskie, meble wiercenie w meblach, meblowe, wiercenie, wiertła

Płyty przeznaczone do krzywoliniowego formowania muszą być uprzednio pod­dane wstępnym zabiegom przygotowawczym, których celem jest umożli­wienie otrzymywania krzywizn o małych promieniach poprzez zmniej­szenie grubości wyginanej warstwy płyty oraz podwyższenie plastycz­ności tworzywa.
Pierwszy z wymienionych zabiegów polega na usunięciu części płyty od strony wklęsłego łuku krzywizny. Za pomocą piły tarczowej (najle­piej na wielotarczówce) przez całą długość półfabrykatu wykonuje się nacięcia równoległe do osi gięcia, obejmujące swym zasięgiem pas o sze­rokości równej zamierzonej długości łuku. Odstępy pomiędzy nacięciami powinny być równe, a ich ilość zależna jest od kąta wygięcia — przy mniejszym kącie nacięcia powinny być wykonane gęściej. Znając szerokość rzazu piły tarczowej oraz różnicę między długością zewnętrz­nego łuku krzywizny i długością łuku wewnętrznego — łatwo wyliczyć ilość nacięć, niezbędną do prawidłowego wykonania gięcia. Głębokość nacięć jest odwrotnie proporcjonalna do wielkości promienia gięcia, tzn. im mniejszy jest promień krzywiz-ny, tym głębsze powinny być nacię­cia. Zbyt płytkie nacięcia powodują załamywanie się zewnętrznej po­wierzchni płyty, natomiast za głę­bokie nacięcia osłabiają jej wytrzy­małość. Read the rest of this entry »

Wiele znanych firm produkujących płyty, a czasem też znani meblarze podają w literaturze, że zasadniczo wszystkie albo niemal wszystkie tradycyjne rodzaje złączy stolarskich można stosować w połączeniach elementów i podzespołów mebli wykonywanych z płyt wiórowych i paź­dzierzowych. Niestety, tak nie jest choćby z tej prostej przyczyny, że płyty te różnią się od drewna pod względem struktury i wynikających z niej własności fizycznych i mechanicznych.
W tym stanie rzeczy nieodzowne było podjęcie badań zmierzających do wybrania złączy najbardziej dostosowanych do własności tworzywa i możliwości technicznych zakładów meblarskich, oraz ustalenie ich kształtów, wymiarów i usytuowania. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: , kołki, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Dopuszczalne promienie gięcia krajowej płyty pilśniowej twardej — surowej, lakierowanej i laminowanej. Dotychczasowe doświadczenia praktyczne, jeśli chodzi o kształtowanie elementów z płyt wiórowych i paździerzowych, wyka­zują pewną ich przewagę nad odpowiadającymi im elementami z płyt stolarskich i to zarówno z punktu widzenia konstrukcyjnego, jak i tech­nologicznego (w większości przypadków lepsze zachowanie kształtu, uproszczenie procesu technologicznego produkcji). Ilość, kształt, wymiary i rozmieszczenie nadpiłowań w elementach krzywoliniowych z płyt wió­rowych i paździerzowych są w zasadzie takie same, jak w elementach z płyt stolarskich. Nadpiłowania jednak mogą być wykonywane nie tyl­ko od strony wklęsłej, ale również — i to jest w tym przypadku zna­mienne — od strony wypukłej elementu. Właściwą ocenę takiego postę­powania — zalecanego w literaturze fachowej — utrudnia brak Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Wszystkie wyroby stolarskie — zależnie od ogólnego celu, jakiemu mają służyć — dzieli się na kilka podstawowych grup, z których naj­ważniejsze są wyroby stolarskie meblowe (meble) i wyroby stolarskie budowlane (stolarka budowlana).
Podstawy, na których można oprzeć podział wyrobów stolarskich me­blowych, mogą być różne. Granice podziału są dość płynne, ponieważ cechy, na których się je opiera, tak się o siebie zazębiają i wypływają jedne z drugich, że ścisłe ich rozgraniczenie jest często bardzo trudne. Wybiera się z nich zatem tylko te kryteria, które umożliwiają podzie­lenie mebli na pewne określone grupy. Mimo to w praktyce występują bardzo często formy pośrednie mebli.
Odrębne zagadnienie stanowi podział mebli pod względem formy pla­stycznej; w wyniku tego podziału poszczególne meble są zaliczane do odpowiednich stylów architektonicznych. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble szpitalne, meble wypoczynkowe

Wytrzymałość konstrukcji zależy od układu tworzących ją elementów, ich wymiarów i wytrzymałości własnej materiału oraz od wytrzymałości złączy. Wymiarowanie przekrojów elementów mebli opiera się dotychczas tyl­ko częściowo na metodach wyliczeniowych, W większości zaś przypad­ków, wymiary elementów mebli przyjmowane są na podstawie istnieją­cych tradycyjnych konstrukcji, bez obliczeń statycznych. Główną trudność stwarza skomplikowany rozkład naprężeń w węzłach konstruk­cyjnych przy równoczesnym działaniu sił przyłożonych w różnych punk­tach konstrukcji (przypadek taki zachodzi np. w krześle). Stosunkowo duża ilość elementów w meblu, różne wymiary i kształty tych elemen­tów uniemożliwiają niejednokrotnie zachowanie właściwego układu ich włókien w stosunku do działających sił zewnętrznych. Poza tym wystę­pujące różnice w budowie anatomicznej drewna sprawiają, że nawet jednakowe co do wymiarów i kształtu elementy różnie reagują na dzia­łające na nie obciążenia. Obliczenia wytrzymałościowe konstrukcji meblarskich są stosunkowo trudne i nie zawsze celowe. Uzyskane z obliczeń stosunkowo małe prze­kroje elementów są często niemożliwe do zastosowania w praktyce, ze względu na trudności w rozwiązaniu złączy. Mimo to, w wielu przypad­kach, a w szczególności w odniesieniu do najbardziej podstawowych ele­mentów i połączeń konstrukcyjnych, ustalenie ich wytrzymałości metodą obliczeń statycznych może mieć poważne znaczenie praktyczne. Ponieważ ustalenie ścisłych wartości wytrzymałości poszczególnych konstrukcji mebli wykonanych z materiałów drzewnych, jak również przewidzenie wielkości obciążeń działających na te konstrukcje jest dość trudne i nie zawsze ścisłe, przeto może zaistnieć przypadek nieprzewi­dzianego przekroczenia obliczonych naprężeń. Aby do tego nie dopuścić, konieczne jest uwzględnianie w obliczeniach współczynnika bezpieczeń­stwa. Uzyskuje się w ten sposób pewien nadmiar wytrzymałości kon­strukcji i w konsekwencji materiał jest obciążany poniżej granicy jego sprężystości. meble kuchenne Obliczanie konstrukcji meblarskich opiera się — jak wiadomo — na zasadach wynikających ze statyki i wytrzymałości materiałów, które z łatwością można znaleźć w odpowiednich podręcznikach lub poradni­kach technicznych. Jako pomoc służyć może norma PN-53/B-03150 „Kon­strukcje drewniane. Zasady obliczeń. Projektowanie”. Przystępując do obliczeń należy przede wszystkim określić wielkość i charakter sił i momentów działających na konstrukcję w czasie użytko­wania. Obciążenia działające na konstrukcję dzieli się na stałe i zmienne. Składają się one z ciężaru własnego i obciążeń użytkowych. Konstrukcje meblarskie znajdują się w większości przypadków pod obciążeniem sił statycznych i głównie na te obciążenia są one dotychczas obliczane. Po określeniu obciążeń maksymalnych i wyznaczeniu kierunków ich działania, przystępuje się do przeprowadzenia obliczeń wytrzymałości wyznaczonych elementów i połączeń. Jeżeli naprężenia ustalone metodą wyliczeniową nie przekraczają wielkości naprężeń dopuszczalnych, obli­czony poprzeczny przekrój elementu przyjmuje się jako właściwy.Opierając się na doświadczeniach w zakresie statyki w meblarstwie, można na kilku przykładach wykazać, że ustalenie przekrojów niektórych elementów mebli i ich połączeń za pomocą obliczeń statycznych jest możliwe i celowe. Wytrzymałość drewna bukowego na ścinanie prostopadłe do włókien wynosi 290 kG/cm2 (tab. 2). Dopuszczalne naprężenie wyniesie V5 część powyższej wartości, tj. 58 kG/cm2. Złącze przedstawione w powyższym przykładzie jest więc dostatecznie wytrzymałe.
W pewnych okolicznościach, a w szczególności w przypadku wprowa­dzania do konstrukcji nowych materiałów, można wskazać specjalnie prostą rachunkowo metodę porównywania sztywności elementów: B ~ E1J1 = E2Jz. Można z niej korzystać w sposób przyśpieszony, przez porównywanie elementów nowo projektowanych z podobnymi elementa­mi w istniejących już poprawnych konstrukcjach. Projektant dobiera materiał o znanej wielkości E i przekrój elementu charakteryzujący się odpowiednią wielkością J.Wymiarowanie elementów konstrukcji meblarskich w oparciu o tra­dycje, jak również na podstawie obliczeń statycznych nie jest wystar­czające i to zarówno z punktu widzenia technicznego, jak i ekonomicz­nego. Dlatego też od pewnego czasu prowadzi się doświadczenia nad konstrukcjami obciążanymi aż do granicy ich zniszczenia, stanowić one mają podstawę do ustalenia nowej metody obliczeń konstrukcji według stanu granicznego. W tej metodzie zastępuje się jeden wypadkowy współ­czynnik bezpieczeństwa szeregiem współczynników zależnych od wła­ściwości materiału, sposobu obciążeń konstrukcji, kształtu przekroju po­przecznego elementów oraz rodzaju złączy. Tymczasem prowadzone są w kraju, jak i za granicą, intensywne ba­dania zmierzające do rozwiązania tego zagadnienia na drodze doświad­czalnej. Opracowano odpowiednie urządzenia probiercze do badania wy­trzymałości poszczególnych rodzajów mebli, które naśladując warunki pracy mebla podczas użytkowania, umożliwiają ustalenie wytrzymałości całej konstrukcji i jej części, a w konsekwencji wyciągnięcie wniosków co do właściwego konstruowania elementów i złączy pod względem wy­miarów. Przytoczone w tekście przykłady obliczeniowe i wiążące się z nimi rozważania wskazują na konieczność odpowiedniego uwzględniania ich w procesie konstruowania mebli. W dotychczasowej praktyce zagadnie­nia te są zazwyczaj w niedostatecznym stopniu uwzględniane, albo też — co zdarza się najczęściej — są zupełnie pomijane. Wymiarując elementy mebli, współczesny konstruktor powinien stale mieć na uwadze celowe wykorzystywanie obliczeń statycznych według metody naprężeń dopuszczalnych, a przede wszystkim według dopusz­czalnych odkształceń oraz doświadczalnej metody oceny konstrukcji i jej części za pomocą odpowiednich urządzeń probierczych.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble kuchenne, wymiarowanie mebli

Stosowanie płyty wiórowej wytłaczanej w konstrukcjach mebli nie może być tradycyjne, lecz wymaga specyficznego, zgodnego z jej własnościami, traktowania przez konstruktora. Niestety, w dotychczasowej praktyce warsztatowej popełniono wiele błędów, zakładano bowiem, że płyta wiórowa wytła­czana jest materiałem konstrukcyjnym równowartościowym płycie wió­rowej prasowanej. Trzeba pamiętać, że jakość każdego tworzywa należy rozpatrywać tylko w zakresie optymalnych warunków jego stosowania w konstrukcji, potwierdzonych wynikami analizy techniczno-ekonomicz­nej. meble kuchenne Takie optymalne warunki są w zasadzie różne dla różnych tworzyw.
Dalsze rozważania będą oparte głównie na wynikach badań prasowa­nych płyt wiórowych, opublikowanych przez prof. Perkitnego. Oczywi­ście, naświetlone będą tylko niektóre istotniejsze dla konstrukcji wła­sności mechaniczne.
Własności mechaniczne płyty wiórowej, podobnie jak i własności me­chaniczne drewna naturalnego, zależą w dużym stopniu od ich wilgot­ności. Zwiększenie wilgotności w granicach przedziału higroskopijnego zmniejsza w zasadzie wytrzymałość drewna i płyt. Charakteryzują to wyraźnie poniższe wyniki badań.

• Przy zwiększaniu wilgotności (począwszy od 0%), wytrzymałość płyt wiórowych na ściskanie oznaczona w kierunku równoległym do płaszczyzny maleje nieco wolniej niż wytrzymałość drewna na ściskanie, oznaczona wzdłuż włókien. Oczywiście, wytrzymałość drewna na ściska­nie jest znacznie większa od wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie.
• Wytrzymałość płyt wiórowych na rozciąganie w kierunku prosto­padłym do płaszczyzn osiąga wartość maksymalną przy wilgotności około 10%, a nie przy wilgotności 0°/o — jak to zaobserwowano przy ozna­czaniu wytrzymałości płyt wiórowych na ściskanie
• Przy zwiększającej się wilgotności, wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne maleje, podobnie jak wytrzymałość na ściskanie. Wytrzymałość płyt wiórowych na zginanie statyczne jest mniejsza od wytrzymałości drewna na zginanie statyczne.
• Przy zwiększającej się wilgotności od 0 do 40°/o strzałka ugięcia płyty wiórowej, zaobserwowana w chwili przyłożenia maksymalnej siły zginającej, wzrasta znacznie
• Wytrzymałość płyty wiórowej na ścinanie, podobnie jak drewna, osiąga swoją najwyższą wartość przy wilgotności około 10%.
• Wpływ wielkości zmiennego naprężenia zginającego na ilość zmien­nych obciążeń potrzebnych do zniszczenia płyty wiórowej o wilgotnościach 0—5% i 15—20%

Istotne dla konstrukcji są sprężyste własności materiału. Miarą tych własności jest współczynnik sprężystości podłużnej. W praktyce przyj­muje się zazwyczaj do obliczeń wartość współczynnika sprężystości dla drewna iglastego E = 100 000 kG/cm2, dla drewna liściastego twardego E = 125 000 kG/cm2.
Współczynnik sprężystości poszczególnych przekrojów elementów zmie­nia się w zależności od rodzaju użytych materiałów. Dla przekrojów złożonych z kilku różnych warstw, współczynnik sprężystości całego prze­kroju musi być dodatkowo obliczony. O tym będzie jeszcze mowa w dal­szej części niniejszej książki. Ustalenie wartości współczynnika sprężystości różnych krajowych płyt jest obecnie przedmiotem prowadzonych badań naukowych. Po zakoń­czeniu i opublikowaniu wyników tych badań (1967 r.) podane wyżej orientacyjne wartości współczynników sprężystości mogą się stać nieaktu­alne w odniesieniu do konstrukcji mebli projektowanych z krajowych ma­teriałów płytowych, zastąpią je bowiem nowe, ścisłe wartości.Przeciwstawieniem sprężystości jest plastyczność, która ma decydujące znaczenie, jako tzw. podatność na gięcie, przy produkcji mebli giętych.

Technorati Tags: drewniane, meblarski, meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

W słabszym zaś kierunku (prostopadły do kierunku wytłaczania i do kierunku włókien okleiny) wytrzymałość na zginanie statyczne tych płyt nie przekracza w zasadzie 100 kG/cm2, podczas gdy wytrzymałość ta dla słabszego kierunku płjty stolarskiej (prostopadły do kierunku przebiegu listewek) wynosi ponad 200 kG/cm2. W przybliżeniu więc, wytrzymałość na zginanie statyczne płyt stolar­skich jest dwa razy większa w obydwu kierunkach, zaś płyt wiórowych prasowanych w jednym kierunku od wytrzymałości na zginanie sta­tyczne płyt wiórowych wytłaczanych. Wytrzymałość płyt pilśniowych półtwardych na zginanie jest zbliżona do odpowiadającej jej wytrzyma­łości płyt paździerzowych. W przeciwieństwie do wytrzymałości na zginanie statyczne, wytrzy­małość na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn jest dla płyt wiórowych wytłaczanych w przybliżeniu trzy razy większa od wy­trzymałości na rozciąganie w kierunku prostopadłym do płaszczyzn płyt wiórowych prasowanych i paździerzowych. Zróżnicowanie wytrzymałości w trzech podstawowych kierunkach (gru­bość, szerokość, długość) upodobnia pod tym względem płytę wiórową wytłaczaną do płyty stolarskiej listewkowej, różni ją natomiast nieko­rzystnie od płyty wiórowej prasowanej, ta ostatnia bowiem charaktery­zuje się zróżnicowaniem wytrzymałości tylko w dwóch kierunkach (gru­bość, szerokość albo długość). Ważną cechą konstrukcyjną płyt wiórowych i paździerzowych jest zdolność utrzymania przez nie wkrętów. Od zdolności tej zależy wytrzy­małość połączenia elementów mebli za pomocą wkrętów. Praktycznie rzecz biorąc ma to ścisły związek ze stosowaniem lub niestosowaniem doklejek wzmacniających z drewna litego w miejscach mocowania za­wiasów, zamków itp. Zdolność utrzymania wkrętów jest określana jako siła potrzebna do wyrwania wkrętu z płyty, umieszczonego w niej na określonej długości. meble kuchenne Siłę tę odnosi się do długości części nagwintowanej wkrętu tkwiącego w płycie i podaje się ją w kG/mm. W miarę wzrostu ciężaru właściwego płyty rośnie zdolność utrzymania wkrętów. Niestety, zdolność utrzyma­nia wkrętów w płycie jest mniejsza od zdolności utrzymania wkrętów w drewnie o małym i średnim ciężarze właściwym. Kierunek wkręcania ma zasadniczy wpływ na zdolność utrzymania, która dla wkrętów wkrę­conych w płaszczyznę jest około dwukrotnie większa niż dla wkrętów wkręcanych w bok płyty. Istotny też dla zdolności utrzymania wkrętu jest dobór średnicy wy­wierconego w płycie otworu na wkręt. Doświadczenia wykazują, że w celu uzyskania możliwie największej zdolności utrzymania wkrętu, średnica otworu powinna być nieco mniejsza lub co najwyżej równa średnicy rdzenia wkrętu. Powiększenie średnicy otworu powyżej średnicy rdzenia wkrętu powoduje gwałtowny spadek zdolności utrzymania wkrętów. Wpływ wymiarów samego wkrętu na zdolność jego utrzymania w pły­cie zależy przede wszystkim od średnicy oraz skoku i głębokości gwintu. Oczywiście, wraz ze wzrostem tych charakterystycznych wymiarów ro­śnie zdolność utrzymania wkrętów.

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe