Meble - Najlepsze meble w sieci

Jakkolwiek tapicerstwo jest ściśle powiązane ze stolarstwem meblo­wym, stanowi ono całkowicie odrębny zawód, wymagający specjalnych kwalifikacji i umiejętności. Odrębność tych dwóch zawodów uwidocznia się m. in. w organizacji zakładów meblarskich, zarówno przemysłowych, jak i rzemieślniczych. W większych zakładach produkujących meble ta­picerowane, tapicernie stanowią oddzielne wydziały produkcyjne; tapicerskie pracownie rzemieślnicze zajmują się wyłącznie tapicerowaniem mebli, których zasadniczą konstrukcję wykonują w ramach kooperacji stolarskie warsztaty meblowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, tapicerowane

Elementy są to podstawowe (elementarne) części składowe mebla o róż­nych wymiarach i kształtach. Element o małym przekroju w stosunku do jego długości, zaś o szerokości równej lub większej od grubości, nazywa się graniakowym (lata, listwa). Natomiast element o du­żym przekroju w stosunku do jego długości oraz o szerokości wielokrot­nie większej od grubości nazywa się płytowym.
Niektórzy meblarze dzielą elementy na płytowe — wykonane z płyty meblowej, meble lite — wykonane z drewna litego oraz ‘kształtowe — wyko­nane z kształtek sklejanych z fornirów, wiórów, trocin itp. części ligno-celulozowych, jak też wykonane z innych materiałów, a w szczególności z tworzyw sztucznych i metali. Inni natomiast dzielą elementy na główne (konstrukcyjne), z których brak choćby jednego uniemożliwia zrealizo­wanie konstrukcji, a zatem i spełnienie funkcji, oraz na uzupełniające,bez których konstrukcja będzie zachowana, jednak nie może spełniać przewidzianej funkcji. Jeszcze inni dzielą elementy na główne, tworzące szkielet wyrobu (nośne obciążone i obudowująco-wznoszące), usztywnia­jące konstrukcję (zakrywające i dodatkowo łączące), związane ruchowo oraz luźno leżące i stojące, jak też dekoracyjno-uzupełniające. Termino­logię i klasyfikację elementów i podzespołów wykonanych z drewna oraz innych materiałów występujących w meblach precyzuje norma branżowa BN-63, 7140-01 „Meble drewniane. Elementy i podzespoły. Terminologia i klasyfikacja”. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: kształty mebli, listwa, listwy, meblarstwo, Meble, meble kuchenne, meble skrzyniowe, meble szkieletowe, płyta meblowa, sklejka

Istotne znaczenie przy projektowaniu konstrukcji meblarskich ma usta­lenie prawidłowych wymiarów i kształtów ich części składowych oraz wzajemne ich połączenie jak gdyby w jednorodną całość, tj. mebel. Mebel składa się w zasadzie z odpowiednio rozmieszczonych i połączo­nych ze sobą elementów i podzespołów. W pewnych przy­padkach (np. meble skrzyniowe zestawiane) elementy lub podzespoły, względnie jedne i drugie razem wzięte, składają się na zespoły. Z punktu widzenia konstrukcyjnego są to już gotowe meble, jednak ze względów funkcjonalnych muszą one być odpowiednio zestawione z innymi zespołami w określoną całość, zapewniającą spełnienie pro­gramu użytkowego. W meblach giętych zespołem zwykło się nazywać zestaw kilku podzespołów zmontowanych i przygotowanych do montażu końcowego w gotowy mebel (PN-57, F-06001 „Meble gięte. Warunki techniczne”). W zależności od wymagań w zakresie wytrzymałości konstrukcji i wa­runków jej pracy podczas użytkowania mogą być projektowane elementy o różnych przekrojach, tak graniakowe, jak i płytowe — zarówno po­jedyncze, jak i złożone. O wyborze decydują szczegółowe ustalenia pod­czas wymiarowania elementów oraz analiza techniczno-ekonomiczna, a niekiedy też względy estetyczne.

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Oznaczanie specjalnym znakiem wyrębów przemysło­wych wyróżniających się pod względem jakości spośród artykułów o ana­logicznym lub podobnym zastosowaniu znane i realizowane jest już sto­sunkowo dawno w wielu uprzemysłowionych krajach. W Polsce wyróż­nianie wyrobów produkcji krajowej znakiem jakości prowadzone jest od 1959 roku.
Podstawowym celem oznaczania wyrobów znakiem jakości jest od­działywanie na poprawę jakości produkcji poprzez stworzenie odpowied­nich po temu bodźców materialnych i ambicjonalnych,
Instytucja znaku jakości swoje bezpośrednie zainteresowania skupia głównie na wyrobach rynkowych przeznaczonych do indywidualnego zaopatrzenia ludności, z czym wiąże się druga funkcja znaku jakości, mianowicie kierowanie uwagi nabywcy na wyroby wyróżniające się ko­rzystnie pod względem wartości użytkowych spośród ogólnej masy to­warowej w danym asortymencie na wyroby o wysokiej i ustabilizowanej jakości. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowy

Przez pojęcie jakości wyrobów przemysłowych powszechnego użytku rozumie się wartość użytkową, wyrażoną stopniem przydatności wyrobu do określonych zadań użytkowych. O wartości użytkowej wyrobu decyduje zespół cech technicznych i funkcjonalnych oraz walory emocjonalne, zwane powszechnie estetyką. Jakość mebli jest zagadnieniem pierwszorzędnej wagi zarówno dla indywidualnego użytkownika, jak i dla interesów ogólnopaństwowych. Obiektywna i wyczerpująca ocena jakości mebli jest bardzo trudna. Nie wiele bowiem cech użytkowych mebla można ściśle i jednoznacznie określić, a tym bardziej pomierzyć. Jedynie poprawności wymiarów funkcjonalnych i częściowo odporności mebla na obciążenia użytkowe można przypisać wartości liczbowe. Pozostałe cechy mebla, istotne z punktu widzenia jego przydatności użytkowej, są niewymierne. Ocenia się je przeważnie wizualnie, przez dotyk bądź też drogą porównania za­stosowanych materiałów, rozwiązań konstrukcyjnych wraz z rozwiąza­niami konstrukcyjnymi i metodami technologicznymi o znanych efektach jakościowych i techniczno-ekonomicznych. Stan ten spowodowany jest po części lukami w metodach badania właściwości użytkowych mebli lub niedoskonałością metod istniejących, głównie jednak wynika z cha­rakteru, mebla jako sprzętu użytkowego. O wartości bowiem użytkowej mebla, poza właściwościami technicznymi i funkcjonalnymi, bardziej może niż w innych wyrobach decydują niewymierne i w zasadzie su­biektywne walory emocjonalne.
W celu ograniczenia subiektywizmu do minimum większość czynników jakości mebli ocenia się zwykle kolektywnie, posługując się takimi kry­teriami, jak funkcjonalność, poprawność rozwiązania konstrukcyjnego, estetyka. W zakresie funkcjonalności mebel rozpatrywany jest pod względem:

• stopnia przystosowania do programu użytkowego, jakiemu ma służyć,
• dostosowania kształtu i podstawowych wymiarów funkcjonalnych do anatomicznych, antropometrycznych i biochemicznych cech użytkow­nika,
• dostosowania podstawowych wymiarów funkcjonalnych do rozmia­rów, kształtu, ilości, sposobu składowania przedmiotów przechowywa­nych w meblu (dotyczy to tzw. mebli do przechowywania) lub ustawia­nych na meblu,
• sprawności działania ruchomych części mebla,
• stopnia przystosowania gabarytów mebla do normatywów wymia­rowych pomieszczeń, w których mebel ma być użytkowany,
• dostosowania rodzaju użytych materiałów do funkcji elementów mebla wykonanych z tych materiałów lub nimi wykończonych.

W zakresie poprawności rozwiązania konstrukcyjnego rozpatruje się następujące cechy mebla:

• odporność konstrukcji na obciążenia działające na mebel podczas normalnego jego ^użytkowania
• poprawność konstrukcyjną,
• trwałość i niezawodność działania okuć meblowych,
• odporność materiałów okładzinowych i wykończeniowych na wa­runki eksploatacyjne (np. odporność powłoki lakierniczej na wodę, alko­hol itp. czynniki),
• dostosowanie rozwiązania konstrukcyjnego i użytych materiałów do aktualnych przemysłowych metod technologicznych i warunków produkcji.

W zakresie wartości estetycznych mebel oceniany jest z punktu wi­dzenia:

• poprawności formy plastycznej,
• poprawności fakt u rowo-kolory stycznej użytych materiałów,
• właściwego doboru rodzaju okuć meblowych i powłok wykończe­niowych (chodzi tu o rodzaj, a nie staranność wykończenia, np. powłoka połyskująca lub matowa, przejrzysta lub kryjąca, wykonana politurą lub chemolakiem itp.),
• współdziałania mebla (łatwość zestawienia) pod względem formy oraz faktury i kolorystyki użytych materiałów z innymi meblami i ele­mentami wyposażenia współczesnego wnętrza (dotyczy mebli pojedyn­czych),
• zharmonizowania poszczególnych mebli ocenianego zestawu (kom­pletu) pod względem formy oraz faktury i kolorystyki użytych mate­riałów (dotyczy to zestawu lub kompletu mebli),
• staranności wykonania i wykończenia.

Mebel charakteryzujący się poprawną konstrukcją powinna cecho­wać — jak to już powiedzieliśmy — właściwa wytrzymałość i sztywność w ustalonym dla niego okresie czasu użytkowania. W dążeniu do zapewnienia meblowi odpowiedniej wytrzymałości i sztyw­ności, podjęto w wielu postępowych krajach badania, mające na celu sprecyzowanie podstaw racjonalnej oceny konstrukcji meblarskich. W początkowych etapach badań zajmowano się tylko zagadnieniem wy­trzymałości niektórych części konstrukcji, zwłaszcza różnego rodzaju złączy. Oczywiście, wyniki takich fragmentarycznych badań nie mogły być wystarczające do przeprowadzenia oceny całości konstrukcji mebla w zakresie wytrzymałości. Przystąpiono zatem do kompleksowych ba­dań nad metodami określania odporności całych konstrukcji meblarskich, zarówno szkieletowych, jak i skrzyniowych. W wyniku tych badań za­projektowano i wykonano podstawowe urządzenia probiercze do badania odporności konstrukcji meblarskich na obciążenia użytkowe.Prekursorem prac w zakresie badania całych konstrukcji meblarskich była w zasadzie Wielka Brytania (1951 r.)t a jej przodownictwo utrzy­muje się nadal w obozie kapitalistycznym. Za nią podążają takie „po­tęgi” meblarskie, jak Szwecja i Dania. W obozie krajów socjalistycznych pierwsze badania nad odpornością mebli na obciążenia użytkowe podjęto w naszym kraju (1953 r.) w Za­kładzie Badawczym Meblarstwa ITD. Obejmowały one różne rodzaje mebli, głównie jednak mieszkaniowe. W wyniku wieloletniej działalności teoretycznej i doświadczeń opracowano metody badań odporności po­szczególnych rodzajów mebli na obciążenia użytkowe. W oparciu o prace teoretyczne ustalono najwłaściwsze schematy obciążeń i wielokrotności ich działania oraz sposoby określania wielkości obciążeń dla różnych mebli. Doświadczenia zaś umożliwiły ustalenie wielkości obciążeń jed­nostkowych dla poszczególnych użytkowych powierzchni mebli. W na­stępnym etapie prowadzonych prac zaprojektowano i wykonano urzą­dzenia probiercze oraz poddano badaniu kilkadziesiąt mebli różnych ro­dzajów. Celem tych badań było sprawdzenie słuszności sposobu odtwa­rzania obciążeń użytkowych oraz ustalonych warunków badania i kry­teriów oceny wyników tych badań. Na tej podstawie opracowano metody badań odporności mebli na obciążenie użytkowe. Są to metody badania krzeseł, foteli, stołów, łóżek i tapczanów z grupy mebli szkieletowych oraz jedna metoda badania różnych mebli z grupy skrzyniowych. Istota badania polega na sprawdzeniu użytkowej trwałości mebla przez poddanie go w urządzeniu probierczym działaniu określonych obciążeń Stwierdzone podczas badania zmiany i odkształcenia zachodzące w konstrukcji mebla stanowią o jego odporności na obcią­żenia użytkowe.Konstrukcje meblarskie podczas badań w urządzeniach probierczych poddawane są obciążeniom według odpowiednio ustalonych schematów. Ściśle sprecyzowane wymagania i badania techniczne, stanowiące pod­stawę do oceny odporności mebli na obciążenia użytkowe, są zawarte w opracowanych i opublikowanych przez PKN projektach norm pań­stwowych (PN/D-78110 do 78114 oraz BN-65/7103—01).

Technorati Tags: fotele, konstrukcje meblarskie, krzesła, mebel, Meble, łóżka

Ustalone w dokumentacji projektowej optymalne rozwiązania w za­kresie funkcjonalności, konstrukcji, formy plastycznej i innych cech mebla muszą być w pełni respektowane przez wytwórcę podczas reali­zacji projektu w zakładzie produkcyjnym. Ostateczna jakość mebla za­leży przecież od elementów składających się na proces wytwarzania. Elementami tymi są: materiały o odpowiadającej wymaganiom jakości, sprawna organizacja produkcji, warunki technologiczne, odpowiedni park maszynowy oraz doświadczony zespół ludzi (załoga). Zadaniem wytwórcy (technologa) jest zorganizowanie i przeprowa­dzenie najbardziej ekonomicznego procesu technologicznego produkcji {obróbka elementów i podzespołów oraz montaż), w oparciu o warunki przewidziane dokumentacją projektową. Szczególną uwagę musi on zwró­cić na dobór materiałów, zgodność wymiarów i kształtu elementów i pod­zespołów, przy zachowaniu właściwej dokładności obróbki (granice to­lerancji), struktury geometrycznej powierzchni (klasy chropowatości) i połysku powierzchni pokrytych powłokami lakierowymi (stopnie po­łysku). Zasadnicze znaczenie mają wymienione ostatnio czynniki obróbki, w przypadku realizowania koncepcji tworzenia w ośrodkach dużego zbytu sprzętów gospodarstwa domowego, meblarskich zakładów monta­żowych. Normy państwowe dotyczące układu tolerancji i pasowań w obróbce drewna, jak też struktury geometrycznej powierzchni, są przedmiotem odpowiednich opracowań. Natomiast norma, obejmująca swoim zakresem zagadnienia połysku powłok lakierowych, znajduje się w ostatniej fazie opracowania. Zgodność wykonania mebla z warunkami przewidzianymi w doku­mentacji, a w odniesieniu do mebli mieszkaniowych, zgodnych również z ogólnymi wymaganiami przewidzianymi w PN-66/F-06002 i PN-66/ F-06004, musi być sprawdzana w każdej fazie produkcji, poczynając od sprawdzania materiałów i półfabrykatów — przez sprawdzenie elemen­tów i podzespołów w poszczególnych etapach procesu wytwórczego — do sprawdzenia gotowego mebla. Szczegółowe rozważania na temat tech­nologii produkcji i związanych z nią zagadnień będą przedmiotem treści dalszych rozdziałów niniejszej książki. Celowe byłoby również obserwowanie zachowania się mebla podczas użytkowania oraz sprawdzanie czy spełnia on swoje przeznaczenie, czy jest użyteczny, czy łatwo się go konserwuje i regeneruje i wreszcie czy właściwa jest suma reakcji emocjonalnych użytkownika, których źró­dłem jest mebel w jego mieszkaniu. Wyniki obserwacji praktyki użytkowania mebli w. różnych warunkach miałyby poważny wpływ nie tylko na projektowanie nowych konstrukcji meblarskich, zastępujących kon­strukcję zużyte łub naturalnie „zestarzałe”, ale co jest nie mniej ważne, byłyby wykorzystywane przy korekcie istniejących już rozwiązań kon­strukcyjnych. Zupełnie nowe konstrukcje meblarskie należą raczej do rzadkości. Regułą więc powinno być stale ulepszanie istniejących już konstrukcji i utrzymywanie ich jakości na poziomie światowym. Kontakt projektanta i wytwórcy z użytkownikiem jest w praktyce konieczny. W parze z ulepszaniem konstrukcji meblarskich przez producenta po­winno iść usprawnienie obchodzenia się z nimi przez użytkownika. Ce­lowe więc jest, poza wydawaniem jakościowych kart gwarancyjnych, załączanie do sprzedawanych mebli instrukcji prawidłowego użytkowa­nia, co oczywiście wpłynie w pewnym stopniu na przedłużenie ich trwa­łości i sprawności technicznej. Szczególnie dotyczy to wszelkiego rodza­ju mebli zestawianych z segmentów. Dobry początek w tym zakresie obserwuje się już w odniesieniu do zestawów mebli do małych miesz­kań (tzw. emów). Meble — jak wiadomo — stanowią główną pozycję w zakupach za­gospodarowujących się ludzi i pochłaniają znaczną część ich zasobów nomiczne nabywców, a więc udostępnić zakup mebli najszerszym rzeszom finansowych. Przy ustalaniu cen mebli należy uwzględniać warunki eko-obywateli. Koszt mebli powinien być możliwie najniższy, przy możliwie najwyższych wartościach czynników składających się na syntezę dobrego mebla. W miarę więc jak przechodzi się od „rynku producenta” do „rynku odbiorcy”, wzrastają wymagania odbiorców w zakresie jakości i nowo­czesności mebli. Oczywiście, wzrost wartości użytkowej mebla pociąga za sobą w większości przypadków wzrost jego ceny. Efekt ekonomiczny, który uzyskuje przedsiębiorstwo dzięki temu, że wartość użytkowa mebli wzrasta w większym stopniu niż koszty jego wytwarzania, powinien być odpowiednio podzielony pomiędzy wytwórcę i odbiorcę. Podział ten po­winien być równomierny. Załóżmy, że trwałość użytkowa mebla została przez wytwórcę przedłużona z 25 lat na lat 50. Pomijając dla uproszcze­nia walory estetyczne można powiedzieć, że dla odbiorcy nowy mebel jest równoznaczny z dwoma meblami starego typu. Wyższa jakość mebla odpowiada w tym przypadku podwojeniu ilości. Cena nie może wzrastać w większym stopniu niż wartość użytkowa mebla, kupno nowego mebla bowiem byłoby nieopłacalne dla nabywcy. Dążyć należy do takiego sta­nu rzeczy, w którym podniesienie jakości mebla skorelowane będzie z obniżką kosztów własnych wytwarzania, wtedy cena nie ulegnie pod­wyżce, a dostępność mebli będzie poważnie zwiększona.

Technorati Tags: materiały, meblarstwo, Meble, technologie, wykonanie mebli

Drugą z kolei po funkcjonalności cechą dobrego mebla jest jego kon­strukcja. Do głównych cech, jakim powinna odpowiadać wybrana przez projektanta konstrukcja mebla, zalicza się własności mechaniczne (wy­trzymałość doraźna, odporność na obciążenia użytkowe, sztywność), za­stosowanie właściwych materiałów, łatwość przemysłowego wykonania. Mebel charakteryzujący się poprawną konstrukcją cechuje więc odpo­wiednia wytrzymałość i sztywność, w ustalonym dla niego okresie czasu użytkowania. Poza tym powinna go charakteryzować odpowiednia technologiczność kontrukcji i użycie do jej wykonania optymalnie przydat­nych materiałów, co w rezultacie przyczynia się do zapewnienia naj­bardziej ekonomicznego procesu produkcji. Wytrzymałość mebla powinna być taka, aby występujące podczas użytkowania obciążenia zarówno statyczne jak i dynamiczne nie mogły powodować w częściach stałych jego konstrukcji złamań, pęknięć i istot­nych sprężystych lub trwałych odkształceń; mogą zaś powodować pew­ne dopuszczalne odkształcenia w częściach ruchomych i tapicerskich, byleby nie utrudniały wzajemnego ich współdziałania. Odporność kon­strukcji na odkształcenia wywołane siłami zewnętrznymi nazywa się jak wiadomo — sztywnością. Niezależnie od właściwej wytrzymałości, konstrukcja powinna być sprężysta, tzn. jeżeli pod wpływem dużego nacisku ulegnie ona chwilowemu odkształceniu, to po ustaniu tego na­cisku powinna wrócić do stanu pierwotnego. Aby uniknąć deformacji konstrukcji, odkształcenia jej części składowych powinny być propor­cjonalne do działających naprężeń. Działanie części ruchomych mebla podczas zmiany ich położenia musi odbywać się sprawnie i bezpiecznie, przy możliwie najmniejszym wysiłku użytkownika. Zalecana jest w tym zakresie mała mechanizacja. Trwałość użytkowa mebla powinna być możliwie największa, nie mniejsza chyba w naszych warunkach niż 40 lat (przeciętna dla różnych mebli). Niestety, z dotychczasowej praktyki wynika często, że niektóre części mebla są mniej trwałe niż inne. Na przykład, tapicerskie części mebli są z reguły mniej trwałe od stolarskich, czas ich użytkowania bowiem nie przekracza kilku lub kilkunastu lat. Z punktu widzenia zasad konstrukcji, wszystkie części składowe mebla powinny się charak­teryzować teoretycznie jednakową trwałością. Przeciętny okres użytkowania mebli w kraju przyjęty, czy też może ustalony na podstawie doświadczeń praktycznych, przez Centralę Han­dlu Meblami ma wynosić zaledwie kilkanaście lat. Z badań Instytutu Handlu Wewnętrznego wynika, że większość zasobów mebli pochodzi z lat bezpośrednio powojennych i że ponad 80% tych zasobów jest w dobrym stanie. Najbardziej zużyte fizycznie są meble do siedzenia i leżenia, a wśród nich na pierwszym miejscu można wymienić krzesła, łóżka i tapczany. Mimo stosunkowo pozytywnej oceny stanu technicz­nego użytkowanych obecnie mebli przytłaczająca większość ich posia­daczy (ok. 85%) zamierza je zmienić. Świadczy to zapewne o „moral­nym” zużyciu tych mebli. Spotykane dotychczas konstrukcje mebli są jeszcze niejednokrotnie podobne do ich antenatów z poprzednich epok. Nie są to więc konstruk­cje, które w całym tego słowa znaczeniu nazwalibyśmy inżynierskimi.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble drewniane, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe