Meble - Najlepsze meble w sieci

Jakkolwiek tapicerstwo jest ściśle powiązane ze stolarstwem meblo­wym, stanowi ono całkowicie odrębny zawód, wymagający specjalnych kwalifikacji i umiejętności. Odrębność tych dwóch zawodów uwidocznia się m. in. w organizacji zakładów meblarskich, zarówno przemysłowych, jak i rzemieślniczych. W większych zakładach produkujących meble ta­picerowane, tapicernie stanowią oddzielne wydziały produkcyjne; tapicerskie pracownie rzemieślnicze zajmują się wyłącznie tapicerowaniem mebli, których zasadniczą konstrukcję wykonują w ramach kooperacji stolarskie warsztaty meblowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, tapicerowane

Ustalone w dokumentacji projektowej optymalne rozwiązania w za­kresie funkcjonalności, konstrukcji, formy plastycznej i innych cech mebla muszą być w pełni respektowane przez wytwórcę podczas reali­zacji projektu w zakładzie produkcyjnym. Ostateczna jakość mebla za­leży przecież od elementów składających się na proces wytwarzania. Elementami tymi są: materiały o odpowiadającej wymaganiom jakości, sprawna organizacja produkcji, warunki technologiczne, odpowiedni park maszynowy oraz doświadczony zespół ludzi (załoga). Zadaniem wytwórcy (technologa) jest zorganizowanie i przeprowa­dzenie najbardziej ekonomicznego procesu technologicznego produkcji {obróbka elementów i podzespołów oraz montaż), w oparciu o warunki przewidziane dokumentacją projektową. Szczególną uwagę musi on zwró­cić na dobór materiałów, zgodność wymiarów i kształtu elementów i pod­zespołów, przy zachowaniu właściwej dokładności obróbki (granice to­lerancji), struktury geometrycznej powierzchni (klasy chropowatości) i połysku powierzchni pokrytych powłokami lakierowymi (stopnie po­łysku). Zasadnicze znaczenie mają wymienione ostatnio czynniki obróbki, w przypadku realizowania koncepcji tworzenia w ośrodkach dużego zbytu sprzętów gospodarstwa domowego, meblarskich zakładów monta­żowych. Normy państwowe dotyczące układu tolerancji i pasowań w obróbce drewna, jak też struktury geometrycznej powierzchni, są przedmiotem odpowiednich opracowań. Natomiast norma, obejmująca swoim zakresem zagadnienia połysku powłok lakierowych, znajduje się w ostatniej fazie opracowania. Zgodność wykonania mebla z warunkami przewidzianymi w doku­mentacji, a w odniesieniu do mebli mieszkaniowych, zgodnych również z ogólnymi wymaganiami przewidzianymi w PN-66/F-06002 i PN-66/ F-06004, musi być sprawdzana w każdej fazie produkcji, poczynając od sprawdzania materiałów i półfabrykatów — przez sprawdzenie elemen­tów i podzespołów w poszczególnych etapach procesu wytwórczego — do sprawdzenia gotowego mebla. Szczegółowe rozważania na temat tech­nologii produkcji i związanych z nią zagadnień będą przedmiotem treści dalszych rozdziałów niniejszej książki. Celowe byłoby również obserwowanie zachowania się mebla podczas użytkowania oraz sprawdzanie czy spełnia on swoje przeznaczenie, czy jest użyteczny, czy łatwo się go konserwuje i regeneruje i wreszcie czy właściwa jest suma reakcji emocjonalnych użytkownika, których źró­dłem jest mebel w jego mieszkaniu. Wyniki obserwacji praktyki użytkowania mebli w. różnych warunkach miałyby poważny wpływ nie tylko na projektowanie nowych konstrukcji meblarskich, zastępujących kon­strukcję zużyte łub naturalnie „zestarzałe”, ale co jest nie mniej ważne, byłyby wykorzystywane przy korekcie istniejących już rozwiązań kon­strukcyjnych. Zupełnie nowe konstrukcje meblarskie należą raczej do rzadkości. Regułą więc powinno być stale ulepszanie istniejących już konstrukcji i utrzymywanie ich jakości na poziomie światowym. Kontakt projektanta i wytwórcy z użytkownikiem jest w praktyce konieczny. W parze z ulepszaniem konstrukcji meblarskich przez producenta po­winno iść usprawnienie obchodzenia się z nimi przez użytkownika. Ce­lowe więc jest, poza wydawaniem jakościowych kart gwarancyjnych, załączanie do sprzedawanych mebli instrukcji prawidłowego użytkowa­nia, co oczywiście wpłynie w pewnym stopniu na przedłużenie ich trwa­łości i sprawności technicznej. Szczególnie dotyczy to wszelkiego rodza­ju mebli zestawianych z segmentów. Dobry początek w tym zakresie obserwuje się już w odniesieniu do zestawów mebli do małych miesz­kań (tzw. emów). Meble — jak wiadomo — stanowią główną pozycję w zakupach za­gospodarowujących się ludzi i pochłaniają znaczną część ich zasobów nomiczne nabywców, a więc udostępnić zakup mebli najszerszym rzeszom finansowych. Przy ustalaniu cen mebli należy uwzględniać warunki eko-obywateli. Koszt mebli powinien być możliwie najniższy, przy możliwie najwyższych wartościach czynników składających się na syntezę dobrego mebla. W miarę więc jak przechodzi się od „rynku producenta” do „rynku odbiorcy”, wzrastają wymagania odbiorców w zakresie jakości i nowo­czesności mebli. Oczywiście, wzrost wartości użytkowej mebla pociąga za sobą w większości przypadków wzrost jego ceny. Efekt ekonomiczny, który uzyskuje przedsiębiorstwo dzięki temu, że wartość użytkowa mebli wzrasta w większym stopniu niż koszty jego wytwarzania, powinien być odpowiednio podzielony pomiędzy wytwórcę i odbiorcę. Podział ten po­winien być równomierny. Załóżmy, że trwałość użytkowa mebla została przez wytwórcę przedłużona z 25 lat na lat 50. Pomijając dla uproszcze­nia walory estetyczne można powiedzieć, że dla odbiorcy nowy mebel jest równoznaczny z dwoma meblami starego typu. Wyższa jakość mebla odpowiada w tym przypadku podwojeniu ilości. Cena nie może wzrastać w większym stopniu niż wartość użytkowa mebla, kupno nowego mebla bowiem byłoby nieopłacalne dla nabywcy. Dążyć należy do takiego sta­nu rzeczy, w którym podniesienie jakości mebla skorelowane będzie z obniżką kosztów własnych wytwarzania, wtedy cena nie ulegnie pod­wyżce, a dostępność mebli będzie poważnie zwiększona.

Technorati Tags: materiały, meblarstwo, Meble, technologie, wykonanie mebli

Wilgotność użytkowa elementów drewnianych mebli mieści się — w zależności od rodzaju zastosowania i warunków użytkowania konstruk­cji — w następujących przedziałach:

• meble dla pomieszczeń ogrzewanych centralnie 6—12%
• meble dla pomieszczeń ogrzewanych piecami 10—12n/o
• meble stykające się jednocześnie z ogrzewanym wnętrzem i z powietrzem atmosferycznym 12—15%
• meble użytkowane na wolnym powietrzu chronione tylko dachem 15—17°/o
• meble stykające się z powietrzem atmosferycznym nie chronione ścianami” ani dachem 17—22%

Warunkiem poprawnie opracowanej konstrukcji jest takie zaprojekto­wanie wchodzących w jej skład elementów, aby zmiany wymiarów w nich zachodzące były jak najmniejsze i o równych wartościach. Na­leży dążyć do tego, żeby element był zrównoważony pod względem we­wnętrznych naprężeń i nie ulegał odkształceniom w przypadku zmiany stopnia jego wilgotności ..w granicach wahań wilgotności użytkowej. W przypadku przewidywanych większych zmian, mogących wywołać odkształcenie całej lub części konstrukcji, należy stworzyć takie warunki, ażeby zmiany te mogły odbywać się zupełnie swobodnie. Dobrym roz­wiązaniem, jeśli chodzi o ograniczenie zmian wymiarów, jest stosowanie w konstrukcji — w zależności od potrzeby — elementów klejonych z dwóch lub więcej części drewna naturalnego. Wszystkie więc elementy zasadnicze konstrukcji o dużych przekrojach, a zwłaszcza użytkowane w zmiennych warunkach wilgotności i temperatury, powinno się wykonywać z drewna warstwowego, które w porównaniu z drewnem natu­ralnym jest znacznie mniej higroskopijne. Oczywiście przy rachowaniu zasady, że w zrównoważonym konstrukcyjnie elemencie naprężenia wy­wołane zginaniem w dowolnym punkcie przekroju poprzecznego będą proporcjonalne do odległości tego punktu od osi centralnej, przechodzą­cej przez obojętną oś jego symetrii. Zmusza to konstruktora projektują­cego elementy, szczególnie płytowe, do stosowania tzw. prawa symetrii. Z obu stron osi symetrii takiego elementu muszą być zachowane jedna­kowe warunki. Dobre też wyniki można uzyskać stosując, w określonych warunkach, elementy z tworzyw sztucznych i metali. Duże znaczenie dla ograniczenia higroskopijności elementów wykona­nych z materiałów drzewnych ma stosowanie odpowiednich powłok powierzchniowych. Zadaniem tych powłok jest między innymi izolowanie elementów drewnianych od wpływów wilgotności atmosfe­rycznej. Spośród dotychczas powszechnie stosowanych w meblarstwie materiałów błonotwórczych, jak wykazały badania amerykańskie, naj­lepsze rezultaty w tym zakresie uzyskuje się stosując lakiery nitroce­lulozowe i politury szelakowe; osiąga się bowiem przy ich zastosowaniu 60—70°/o pełnej izolacji. Olej lniany z domieszką materiałów przyśpie­szających wysychanie stwarza ochronę ok. 20%, zaś powłoka z wosku zaledwie ok. 8%.
Jednak mimo stosowania powłok izolujących, w praktyce przyjmuje się, że szerokość dwóch elementów pojedynczych (litych), przy trwa­łym łączeniu ich ze sobą pod kątem 90° lub zbliżonym (układ włókien zbliżony do wzajemnie do siebie prostopadłego), nie może prze­kraczać 100 mm. Szersze elementy należy łączyć ze sobą tak, aby zmia­ny ich wymiarów mogły odbywać się swobodnie. Niedopuszczalne jest na przykład trwałe łączenie płycin deskowych drzwi z okalającymi je ramiakami lub też trwałe łączenie płyt deskowych stołów z ich podsta­wami. Zmiany wymiarów spowodowałyby w takich i im podobnych przykładach zniszczenie łączników lub też pęknięcia płyt. onstrukcje mebli i użyte do ich wykonania materiały powinny za­pewniać — jak już wspomnieliśmy na początku rozdziału — możliwie najbardziej ekonomiczny proces produkcji. Należy zawsze dążyć do tego, aby konstrukcje mebli składały się z możliwie najmniejszej ilości ele­mentów i ograniczonej do optimum różnorodności kształtów i wymiarów tych elementów oraz ich połączeń. Proste, sprawne i niezawodne dzia­łanie części ruchomych konstrukcji mebla musi być zapewnione. przypadku projektowania tzw. mebli rozbieranych (demontowa­nych), czynności rozbierania i składania powinny być bardzo proste do wykonania, nawet przez samego użytkownika. Do śrub, wkrętów, ściągaczy i tym podobnych łączników powinien być zapewniony łatwy dostęp. Umożliwia to użytkownikowi samodzielne dokonywanie zmian w zestawie mebli lub wymianę jego części w okresie wieloletniego użyt­kowania, w zależności od indywidualnych potrzeb i upodobań, jak rów­nież od wielu różnych okoliczności życiowych. Takie postępowanie we współczesnym mieszkaniu jest nieodzowne. Na przykład, w miarę zwięk­szania się zapotrzebowania na powierzchnię lub objętość użyteczną me­bli, względnie komponowania różnych układów funkcjonalnych umeblo­wania, można je uzyskiwać przez dowolne bez mała grupowanie i prze­stawianie ujednoliconych zespołów (segmentów) mebli.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble gabinetowe, meble pracownicze, meble sosnowe, meble wypoczynkowe

Wilgotność równoważną natural­nego drewna sosnowego i prasowa­nej płyty wiórowej w powietrzu o temperaturze 20°C, według Perkitnego. Wszystkie materiały drzewne podlegają tym samym prawom hi-groskopijnym. Prawom tym podle­gają również płyty paździerzowe. Jednak wilgotność równoważna tworzyw drzewnych ustala się na niższym poziomie niż drewna natu­ralnego. Na przykład różnice w wil-gotnościach równoważnych pomię­dzy drewnem a prasowanymi pły­tami wiórowymi mieszczą się w gra­nicach od 0,l°/o dla niskich wilgotności do 5°/o dla wilgotności względnej powyżej 90°/o. Wilgotność płyt wiórowych w punkcie nasycenia jest zawsze mniejsza niż drewna. W warunkach klimatycznych, odpowiada­jących tym, które towarzyszą meblowi podczas użytkowania (pokojo­wych), wilgotność równoważna tworzyw drzewnych ustala się na pozio­mie o ok. 2°/o niższym niż wilgotność równoważna drewna naturalnego. Pęcznienie i kurczenie się drewna naturalnego w kierunku prostopad­łym do przebiegu włókien jest znacznie większe niż pęcznienie i kurcze­nie się prasowanych płyt wiórowych w kierunku równoległym do ich płaszczyzn i znacznie mniejsze od kurczenia się i pęcznienia prasowanych płyt wiórowych w kierunku prostopadłym do płaszczyzn (grubość). Natomiast pęcznienie i kurczenie się płyt wiórowych wytłaczanych na grubość jest kilkakrotnie mniejsze niż płyt wiórowych prasowanych. Na­leży podkreślić nieznaczne zmiany wymiarowe płyt wiórowych praso­wanych i pa zdzierż owych w kierunku równoległym do ich płaszczyzn, jak też jednakowe ich wartości w kierunku szerokości i długości. Wiel­kości pęcznienia i kurczenia się płyt wiórowych wytłaczanych są zróżni­cowane nie tylko w kierunku prostopadłym i równoległym do kierunku wytłaczania, w tym ostatnim kierunku bowiem poważnie jest zróżnico­wane pęcznienie i kurczenie się na długość i szerokość. Pęcznienie i kur­czenie się w kierunku wytłaczania (długości) są kilkakrotnie większe niż w kierunku do niego prostopadłym (szerokoścj^). Na przykład spęcznienie w wilgotnym powietrzu (95°/o wilgotności względnej) płyty wiórowej wytłaczanej klimatyzowanej w normalnych warunkach (powietrze o wil­gotności względnej 65°/o i temperaturze 20°C) wynosi orientacyjnie 1% na grubość, 0,3°/o na szerokość i 2°/o na długość.
Z badań i doświadczeń praktycznych wynika poza tym, że płyty wió­rowe kilkakrotnie nawilżane i suszone stopniowo zwiększają swoje wymiary. W przypadku płyt wiórowych prasowanych stopniowy przyrost grubości jest znacznie szybszy od stopniowego wzrostu ich długości i szerokości. W przypadku zaś płyt wiórowych wytłaczanych przyrost szerokości jest najmniejszy, grubości większy i długości największy. W praktyce przyjmuje się często, że zjawiska kurczenia się i pęcznie­nia materiałów drzewnych są odwracalne, o jednakowych wielkościach i że przebiegają one prostolinijnie i wprost proporcjonalnie do wilgot­ności tych materiałów, W gruncie rzeczy tak nie jest, w granicach bo­wiem od stanu całkowicie suchego materiału do punktu nasycenia, przy tych samych parametrach powietrza otaczającego materiał drzewny (tem­peratura i wilgotność względna), osiąganie przezeń równowagi higro-skopijnej nie jest jednakowe przy wysychaniu i nawilżaniu. Wilgot­ność równoważna materiału drzew­nego schnącego w danych warun­kach klimatycznych powietrza ustala się na wyższym poziomie aniżeli materiału suchego, umieszczonego w tych samych warunkach klima­tycznych, wchłaniającego parę wod­ną z powietrza. Krzysik podaje, że różnica ta w przypadku drewna na­turalnego o wilgotności około 15°/o wynosi 2—3% wilgotności drewna. Wyniki badań Perkitnego nad rów­nowagą higroskopijną płyt wióro­wych prasowanych i drewna sosno­wego, uzyskane przy suszeniu i na­wilżaniu próbek, obrazuje rysunek 76. Następstwem różnic w osiąganiu równowagi higroskopijnej przez materiał drzewny wysychający i nawilżany są proporcjonalne do nich różnice kurczenia się i pęcznienia materiału. Różnice te zależą od współczynników kurczliwości poszczególnych rodzajów materiałów. Po­równawcze zestawienie współczynników kurczliwości niektórych rodza­jów drewna naturalnego według danych radzieckich (GOST-4631-49).

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble biurowe, meble gabinetowe, meble pracownicze, meblowy, wilgoć

Materiały plastyczne, w odróżnieniu od sprężystych, wykazują pod dzia­łaniem sił odkształcenia trwałe. Istotne też znaczenie dla konstrukcji ma znajomość naprężeń dopusz­czalnych. Przy obliczaniu konstrukcji z drewna, materiału bardzo nie­jednorodnego, przyjmuje się współczynnik bezpieczeństwa 5—10. Wy­daje się, że dla ‘konstrukcji meblarskich można przyjmować wartości znacznie mniejsze. Wielkości naprężeń dopuszczalnych dla drewna. Ze względu na większą jednorodność materiałów płytowych niż drewna, współczynnik bezpieczeństwa w tym przypadku może być znacznie mniejszy. Wielu badaczy wyraża pogląd, że współ­czynnik bezpieczeństwa 1,2 jest wystarczający dla współczesnych kon­strukcji meblarskich. Fragmentaryczne doświadczenia Zakładu Badaw­czego Meblarstwa ITD w tym zakresie zdają się potwierdzać ten pogląd. Drewno i tworzywa drzewne ze względu na anizotropową budowę i stosunkowo małą sprężystość, a przede wszystkim na skutek najbar­dziej niekorzystnej ich własności, tj. higroskopijnosci, stwarzają znaczne trudności przy projektowaniu konstrukcji meblarskich. Porowata struk­tura materiałów drzewnych stanowi podłoże zachodzących w nich zja­wisk higroskopijnych, znamionujących się wymianą pary .wodnej między materiałem drzewnym a otaczającym powietrzem. Wymiana ta odbywa się do stanu nasycenia. Materiał drzewny zbyt mokry dla określonych warunków wilgotności oddaje część swej wilgoci i wysycha, zaś zbyt suchy pobiera wilgoć z powietrza, nawilżając się. Oczywiście, wymiana ta ustaje po osiągnięciu równowagi higroskopijnej (zanika wymiana pary wodnej). Zmiany wilgotności względnej i temperatury otaczającego po­wietrza powodują zmiany wilgotności materiałów drzewnych i związane z nimi zjawisko kurczenia się i pęcznienia. W przypadku drewna natu­ralnego, płyt stolarskich listewkowych i płyt wiórowych wytłaczanych zmiany te są różne w trzech podstawowych kierunkach (drewno natu­ralne — wzdłużny, styczny, promieniowy; płyty — długość, szerokość, grubość). W przypadku zaś płyt wiórowych prasowanych i płyt paź-dzierzowych zmiany występują tylko w dwóch kierunkach — prostopadle do płaszczyzny (grubość) i równolegle do płaszczyzny (długość i szero­kość). Ponieważ zmiany wilgotności względnej i temperatury w warun­kach normalnych występują zawsze, utrzymanie bowiem stałej wilgot­ności materiałów drzewnych jest możliwe tylko w specjalnie klimatyzo­wanych pomieszczeniach, przeto przy opracowaniu konstrukcji meblar­skich powinny być one przede wszystkim uwzględnione. Pełna znajo­mość odkształceń wilgotnościowych, jakim ulegają części konstrukcji mebli, zarówno w czasie ich wytwarzania, jak i w czasie użytkowania, stanowi nieodzowną podstawę racjonalnego stosowania materiałów drzew­nych w konstrukcjach mebli. Zależność wilgotności drewna (wartości przeciętne dla wszystkich ga­tunków drewna) od temperatury i wilgotności względnej powietrza cha­rakteryzują wartości liczbowe zamieszczone w tabeli 8. Wielkość i ro­dzaj odkształceń drewna naturalnego zależy od jego gatunku, wymiarów materiału i miejsca, z jakiego w kłodzie został on wypiłowany.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble sosnowe, plastyczność mebli

Czynnikiem decydującym o możliwości i zakresie zastosowania ma­teriału w konstrukcji mebla  są  jego   własności   mechaniczne.
Własności mechaniczne drewna były przedmiotem wie­lu badań, wyczerpująco omówionych w podręcznikach z zakresu nauki o drewnie lub wytrzymałości materiałów. Podane więc zostaną w tym rozdziale najważniejsze własności mechaniczne gatunków drewna naj­częściej stosowanych w konstrukcjach mebli. Wartości te podano w for­mie tabelarycznego zestawienia , sporządzonego na podstawie publikacji prof. Krzysika. W sposób najbardziej syntetyczny przypomnimy kilka ogólnych fak­tów z zakresu wytrzymałości drewna. Wytrzymałość na ści­skanie jest około 2,5 raza mniejsza od wytrzymałości na rozciąganie. Wytrzymałość na ściskanie w kierunku promieniowym i stycznym jest wielokrotnie niższa od wytrzymałości na ściskanie wzdłuż włókien, a róż­nice te zmniejszają się w miarę zwiększania się ciężaru właściwego drew­na. Wytrzymałość na zginanie dynamiczne jest około 25% większa niż wytrzymałość na zginanie statyczne. Wytrzymałość zmęczeniowa drewna przy obciążeniu jednostronnym wynosi 0,25—0,30 wytrzymałości na zgi­nanie statyczne. Oczywiście przy obciążeniu dwustronnym jest niższa. Na ogół własności mechaniczne drewna o wyższym ciężarze właściwym mają większą wartość niż drewna lżejszego. Wreszcie, im drewno jest bardziej sprężyste, tym mniejsze nastąpi wydłużenie lub skrócenie pra­cującego elementu i całej konstrukcji. Poważny wpływ na wytrzymałość elementów wywierają loady anato­miczne budowy drewna oraz kierunek przebiegu włókien. W wielu przy­padkach wady drewna (sęki, zawoje, splot i skręt) mają bardzo istotny wpływ na wytrzymałość elementów. Na przykład wpływ sęków na wy­trzymałość na zginanie statyczne jest tym większy im dalej znajdują się one od płaszczyzny obojętnej, przy czym obecność sęków w strefie roz­ciąganej znacznie bardziej obniża tę wytrzymałość niż ich występowanie w strefie ściskanej.   Odchylenie przebiegu włókien  od  kierunku  działania   siłypowoduje obniżenie wytrzymałości elementu. Wpływ kierunku przebiegu włókien na wytrzymałość drewna wg Krzysika obrazuje rysunek 68. Przebieg zaś słojów rocznych na poprzecznych przekrojach elementów powinien być możliwie styczny do jednego z jego boków. Ogólnie wiadomo, że dla zapew­nienia odpowiedniej wytrzymałości konstrukcji istotne jest przestrze­ganie prostej zasady, aby kierunki przebiegu włókien drewna w po­szczególnych elementach pokrywały się z kierunkiem działania sił ze­wnętrznych, ściskających albo roz­ciągających i aby były prostopadłe w stosunku do kierunku działania Sił zginających. Praktycznie rzecz biorąc, kierunek przebiegu włókien, przynajmniej w podstawowych ele­mentach konstrukcji, powinien być zgodny z osią podłużną elementu łub możliwie nieznacznie się od niej odchylać. Nie używa się drewna z wadami na elementy rozciągane, jak też na elementy zginane, oczy­wiście w strefie rozciąganej. Własności mechaniczne tworzyw drzewnych, sto­sowanych dziś szeroko w konstrukcjach mebli, nie doczekały się jeszcze tak wyczerpującego opracowania naukowo-technicznego i tak komplek­sowo opracowanych publikacji jak drewno naturalne. Dlatego też po­święcono im nieco więcej miejsca w niniejszej książce. Ogólnie rzecz biorąc można stwierdzić, że tworzywa te, a więc kon­kretnie płyty wiórowe prasowane i wytłaczane, płyty pilśniowe półtwar-de a także i płyty paździerzowe, charakteryzują się własnościami mecha­nicznymi z reguły gorszymi niż drewno naturalne czy też płyty stolar­skie. Niedocenianie tego faktu przez konstruktorów prowadzi w konse­kwencji do niepożądanego obniżenia jakości mebli. Poniżej podano niektóre istotne dla konstrukcji meblarskich własności tworzyw drzewnych. Wartości tych własności przedstawiono w formie tabelarycznego zestawienia (tab. 4), sporządzonego na podstawie odpo­wiednich norm branżowych i państwowych oraz na podstawie wyników badań ITD. W miarę usprawnienia procesów produkcji tworzyw drzew­nych należy się spodziewać poprawy wielu z wymienionych w tabeli własności, a w szczególności tych, klóre w pierwszym rzędzie decydują o jakości konstrukcji meblarskich. Opierając się na wynikach różnych badań można w zaokrągleniu przy­jąć, że na przykład średnia wytrzymałość na zginanie statyczne wynosi dla drewna sosnowego 700 kG/cm2, dla płyt stolarskich 400 kG/cm2, zaś dla płyt wiórowych prasowanych i paździer-zowych o ciężarze właściwym 0,65 G/cm3—200 kG/cm2. Jeżeli idzie o płyty wytłaczane, to trzeba wyraźnie powiedzieć, że mogą one stanowić meblarski materiał konstrukcyjny tylko po oklejeniu ich płaszczyzn fornirem o grubości co najmniej  1 mm. Wtedy dopiero wytrzymałość tych płyt na zginanie statyczne w kierunku równoległym do kierunku wytłaczania i do kierunku włókien okleiny (mocniejszym) będzie bliska odpowiadającej jej wytrzymałości płyt wiórowych praso­wanych (nieokleinowanych) i w przybliżeniu dwa razy mniejsza od wy­trzymałości płyt stolarskich w kierunku równoległym do przebiegu liste­wek (mocniejszym).

Technorati Tags: drewniane krzesła, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowe

Powstałe meble przede wszystkim w oparciu o przesłanki tradycji wła­snych i obcych oraz w wyniku tzw. wyczuwania ich twórców. Logiczną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest powstawanie konstrukcji o przy­padkowej wytrzymałości i sztywności. Mamy więc w praktyce do czy­nienia zarówno z nadwyżkami wytrzymałości i sztywności, jak również z jej niedoborami. W pierwszym przypadku zużywa się niepotrzebnie nadmierne ilości materiałów, w drugim zaś skraca się okres trwałości użytkowej mebla. Nadmierne zużycie materiałów powoduje wzrost kosz­tów własnych produkcji i ceny mebla. Skrócenie natomiast okresu trwa­łości obniża wartość mebla, ulega on bowiem uszkodzeniu lub zniszczeniu w zbyt krótkim okresie czasu użytkowania.
Oczywiste jest, że im okres trwałości użytkowej mebli będzie krótszy, tym zapotrzebowanie ilościowe mebli w kraju będzie większe. Na przykład, przy trwałości 30-letniej trzeba produkować o około 60°/o mebli więcej niż przy trwałości 50-letniej. Produkcja mebli mniej trwa­łych wymaga mniejszych nakładów na pracę i materiały, jednak na skutek dużo wyższego, procentowego zmniejszenia trwałości niż zmniej­szenia kosztów wytwarzania, ekonomiczność mebli mniej trwałych jest gorsza, a ich wytwarzanie zarówno z punktu widzenia gospodarczego jak i kulturalnego uznać trzeba jako niewskazane.
Trwałość mebli może być ustalana doświadczalnie lub oceniana szacunkowo. Pierwszy sposób postępowania wymaga opracowania metod badania i zbudowania odpowiednich urządzeń probierczych, które naśla­dując pracę mebla podczas użytkowania będą w stanie wykazywać jak długo może on służyć człowiekowi. Drugi sposób postępowania ogranicza się do porównywania konstrukcji mebli teraźniejszości z meblami prze­szłości i na tej podstawie wyciąga się ogólne wnioski na temat trwałości mebli produkowanych obecnie. Zrozumiałe, że drugi sposób postępowania ma wyłącznie znaczenie orientacyjne i może być stosowany przejściowo, tj. do czasu opracowania metod i urządzeń do badania trwałości mebli. Ogólnie wiadomo, że meble przeszłości służyły człowiekowi niejedno­krotnie znacznie powyżej 50 lat. Jeszcze dziś spotykamy w mieszka­niach meble z ubiegłego stulecia. Nie ulega chyba wątpliwości, że prze­mysł obecny jest w stanie, przy zachowaniu innych współczesnych wa­runków, wytwarzać meble nie mniej trwałe. Aktualna jakość techniczna mebli nie może być uznana za dobrą na dziś, a tym bardziej za stałą na przyszłość. Należy, wychodząc chociażby tylko ze względów gospo­darczych, produkować takie mebłe, które służyć będą człowiekowi moż­liwie najdłużej. Warto jednak zauważyć, że czynnikiem przemawiającym w jakimś stopniu przeciwko nadmiernej „solidności” i trwałości mebli są okresowo występujące zmiany mody na rynku meblarskim. Podstawowe własności tworzyw konstrukcyjnych. Umiejętność zaprojektowania poprawnego pod względem konstrukcji mebla zależy przede wszystkim od znajomości i prawidłowej oceny ma­teriałów tworzących tę konstrukcję. Do najczęściej stosowanych obecnie materiałów konstrukcyjnych zalicza się drewno i tworzywa drzewne. W stosunkowo ograniczonym zakresie stosuje się również metale i two­rzywa sztuczne.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowy