Meble - Najlepsze meble w sieci

W XVIII wieku urządzenie wnętrz pałaców magnackich nie było jednolite stylowo. Nowe, modne meble wypierały stare, najpierw z reprezentacyjnych sal. Charakterystycznym objawem jest to, że nowy styl przejawiał się naj­wcześniej w krzesłach i kanapach. Garnitury mebli w sensie dzisiejszym, skła­dające się z wielu typów użytkowych, wprowadził dopiero wiek XIX. W wieku XVIII komplety tworzyły jedynie kanapy, fotele (zwane krzesłem z poręczami, termin fotel bowiem wszedł w użycie dopiero w samym końcu wieku), krzesła i taborety. Tylko wyjątkowo zdarza się, by stół był częścią składową takiego kompletu. Meble te, lakierowane lub malowane (najczęściej na biało) i złocone, kontrastowały często stylowo, a przede wszystkim kolorystycznie z meblami skrzyniowymi (szafą, komodą itp.) stojącymi w tym samym pomieszczeniu. Komody, biurka, szafy a także stoły fornirowane były przeważnie różnymi gatunkami drewna zarówno krajowego, jak i zagranicznego (egzotycznego), pokrywane laką z wymalowanymi scenami chińskimi lub naśladującymi chińskie, a najczęściej bogato intarsjowane.
Konstrukcja mebli przeważnie wykonana była z drewna sosnowego, niekiedy używano w Polsce także drewna lipowego i dębowego. Inne gatunki, jak cis, brzost, buk, modrzew, jesion, olcha, brzoza, topola, klon, różnego rodzaju materiał z drzew owocowych, jak np. gruszy, trześni (na południu Polski czasem używanej na pełną konstrukcję) oraz czeczotki, stosowane są jako forniry i w ciągu całego wieku spotykane zarówno w meblach magnac­kich, jak i szlacheckich. T. Mańkowski cytuje własnoręczną notatkę Stanisława Augusta, w której wyliczone zostały gatunki drzew rosnące w Polsce, jakie nadają się do intarsjowania mebli: „Drzewa znajdujące się w Polszcze do wykładania stolarskiej roboty. Drzewa do wybornej stolarki koło Białego Stoku znajdujące się. Klekocina, cis biały i czerwony, kiedrzyna, saklak, jaworzyna, korzeń sawiny stary, korzeń bzowy, czarny klon, głogu korzeń, berberysowy korzeń koło Grodna, jabrzędzina nad Wisłą koło Otwocka.

W końcu XVII wieku w północnych Niemczech, szczególnie w okoli­cach Hamburga i Szlezwiku, wyrabiano szafy dębowe bogato zdobione rzeź­bionym ornamentem. Hamburg i Gdańsk używają do wyrobu swych cztero­dzielnych szaf drewna orzechowego. Sprzęty te mają charakterystyczne, surowo potraktowane obramienia i pilastry. Około r. 1700 wysunięcie olbrzy­miego gzymsu koronującego, plastyczność ornamentyki, wypukłość drzwi i wszelkich profili zaznacza się najsilniej. Fryz koronujący, kapitele, pilastry, owalne płyciny drzwi o spiczastym zakończeniu oraz cokół z dwiema szufla­dami — zdobione są bogatym, plastycznie rzeźbionym ornamentem z motywami liści akantu, kwiatów, owoców oraz postaciami puttów. Mocne nogi mebli (przeważnie sześć) są kuliste lub graniaste. Podczas gdy szafy ham­burskie mają prosty gzyms biegnący przez całą długość — gdańskie koronuje gzyms łamany. Jedne i drugie posiadają w środku gzymsu bogato rzeźbione zwieńczenia, w których najczęściej występują herby właścicieli, czasem putto lub inna postać. Szafy tego typu można spotkać w Westfalii, Fryzji, Hanno­werze, a nawet w Brandenburgii, bardziej zaś na wschód w Elblągu i Kró­lewcu .
W Gdańsku wyrabiano też szafy węższe, jedno-drzwiowe oraz „kabinety”, czyli szafy biurka na spiralnie toczonych nogach, następnie prasy do bie­lizny i skrzynie. Słynie on także ze swoich podobnie jak i szafy bogato zdo­bionych stołów, o nogach również spiralnie toczonych, zakończonych często kulami. Podobne nogi mają także stołki, krzesła, fotele i kanapy.
Około r. 1700 występuje tu drugi rodzaj szaf, o gładkich powierzchniach z orzechowego drewna intarsjowanych w rozmaite wzory różnokolorowym drewnem. Do wykładania ich używano też kości słoniowej. Często spotykanym motywem zdobniczym była gwiazda. Nowym typem mebli było biurko, nierzadko z nadbudową pod wpływem biurek francuskich. W tym czasie występować będą w sprzętach coraz częściej nogi o wygięciu esowatym, tak jak to się dzieje pod wpływem modnej chińszczyzny w meblach holen­derskich i angielskich. Heban i palisander, niejednokrotnie spotykane w meblach holenderskich, w Gdańsku nie były używane.

Jakkolwiek tapicerstwo jest ściśle powiązane ze stolarstwem meblo­wym, stanowi ono całkowicie odrębny zawód, wymagający specjalnych kwalifikacji i umiejętności. Odrębność tych dwóch zawodów uwidocznia się m. in. w organizacji zakładów meblarskich, zarówno przemysłowych, jak i rzemieślniczych. W większych zakładach produkujących meble ta­picerowane, tapicernie stanowią oddzielne wydziały produkcyjne; tapicerskie pracownie rzemieślnicze zajmują się wyłącznie tapicerowaniem mebli, których zasadniczą konstrukcję wykonują w ramach kooperacji stolarskie warsztaty meblowe. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble tapicerowane, meble wypoczynkowe, tapicerowane

Ciężar ciała ludzkiego jest przenoszony na siedzisko krzesła poprzez guzy kulszowe. Dlatego też, aby wygodnie usiąść, wystarczy głębokość siedziska 200—260 mm. Nieuniknione zmiany pozycji osoby siedzącej zmuszają do zwiększenia głębokości siedziska. Maksymalny wymiar głę­bokości siedziska limitują użytkownicy niższego wzrostu, tj. osobnicy o krótkich nogach. Zbyt głębokie siedzisko bowiem byłoby dla nich nie­wygodne. Mickiewicz podaje, że głębokość siedziska powinna wynosić 2/a do 3/4 długości uda. Szerokość siedziska jest uzależniona od szerokości biodrowej i za­sadniczo nie musi być ograniczona górnym wymiarem, jeśli dotyczy to krzeseł, a nie foteli (ze względu na poręcze). Czwartym podstawowym wymiarem krzesła jest kąt nachylenia opar­cia. “Wymiar ten trudno jest ustalić w oparciu o wymiary budowy ana­tomicznej człowieka z uwagi na pewne rozbieżności, jakie istnieją po­między pozycją osoby siedzącej podczas pracy oraz pozycją zapewniającą należytą wygodę. Ciało ludzkie powinno być równomiernie podparte oparciem krzesła, a kręgosłup powinien zachować prawidłowy, natu­ralny kształt. Odchylenie oparć w krzesłach i fotelach należy tak pro­jektować, aby zapewniało ono wygodę i nie kolidowało z założeniami funkcjonalnymi mebla. Należy wspomnieć, że nie istnieje jakieś tylko jedno, stałe położenie ciała rudzkiego podczas siedzenia. Dlatego też krzesła i fotele powinny umożliwiać, a nawet ułatwiać, stosunkowo częste zmiany położenia ciała. Okoliczność ta musi być uwzględniana przy projektowaniu mebli do sie­dzenia. Dobrym rozwiązaniem jest w pewnych warunkach konstruowar nie krzeseł i foteli obrotowych z regulowaną wysokością siedziska, sprę­żynującym oparciem, a nawet regulowaną poduszką oparciową (umożli­wiającą przechył) i regulowanym kątem nachylenia siedziska. Odbie­gając nieco od zasadniczej treści można wspomnieć, że podobnie dobrym rozwiązaniem jest odpowiednio regulowana płyta robocza w meblach do pracy, w zależności od potrzeby użytkownika. Zmianom w tym przy­padku może ulegać odległość umiejscowienia płyty od podłogi, jak też jej kąt nachylenia.

Technorati Tags: krzesła, mebel, meblarski, Meble, stare meble, stoły, ułożenie sił na meblach

Funkcjonalność mebli zależy głównie od stopnia ich dostosowania do warunków i zadań użytkowych oraz do cech psychofizycznych użytkow­nika. Na zależność tę wpływają przede wszystkim takie czynniki, jak: wymiary, kształt i wykończenie mebli i ich części oraz współdziałanie tych części ze sobą podczas użytkowania. Właściwe wymiary i kształty mebli to nie tylko sprawa wygody, łatwości i przyjemności użytkowa­nia, ale także racjonalne wykorzystanie pomieszczeń, a w szczególności powierzchni podłogi.
Meble powinny być możliwie najmniejsze, przy zachowaniu oczywiś­cie pełnej ich funkcjonalności i odpowiedniej skali w stosunku do wnę­trza mieszkania. Powinny też zajmować możliwie najmniejszą część po­wierzchni rzutu poziomego mieszkania i pozostawać w odpowiednim do niego stosunku użytkowym. Panuje pogląd, że ten stosunek w miesz­kaniach nowego budownictwa (z wyłączeniem kuchni) powinien w przy­bliżeniu kształtować się jak 1 : 4. Wydaje się, że przy takim postawieniu sprawy, zapewnione będą optymalne warunki dla dobrej organizacji wszelkich czynności spełnianych w mieszkaniu, jak też dla higieny pra­cy i wypoczynku. Wymiary gabarytowe mebli powinny być skorelowa­ne z modułami wymiarowymi stosowanymi w budownictwie mieszka­niowym. Zharmonizowanie mebli wolno stojących pod względem wy­miarowym z pomieszczeniem mieszkalnym, z otworami okiennymi, drzwiowymi itp. jest więc sprawą szczególnej wagi. Oczywiście, nie dotyczy to pewnej grupy mebli lekkich często przemieszczanych, do których zalicza się między innymi taborety, krzesła, fotele, stoliki po­mocnicze.
Trzeba chyba podkreślić, że ustalone w budownictwie normy po­wierzchniowe narzucają projektantom obowiązek jak najbardziej osz­czędnego i racjonalnego zagospodarowania będącej do dyspozycji po­wierzchni mieszkalnej. Dobrym przykładem takiego zagospodarowania mieszkania jest umieszczanie mebli przeznaczonych do przechowywania różnych przedmiotów we wnękach ścian łub tworzenia z nich samodziel­nych ścianek działowych, rozdzielających różne części powierzchni miesz­kalnej na pojedyncze wnętrza lub mikrownętrza.

Technorati Tags: kształty mebli, meblarstwo, Meble, meble kuchenne