Meble - Najlepsze meble w sieci

Dotychczas struganie było obok piłowania podstawowym rodzajem ob­róbki skrawaniem w zakładach meblarskich. W miarę coraz szerszego stosowania w konstrukcjach mebli półfabrykatów płytowych, nie wyma­gających tego rodzaju obróbki (tj. płyt wiórowych, paździerzowych i pilś­niowych), struganie, bardziej niż inne sposoby obróbki skrawaniem, stra­ciło na znaczeniu.
W obróbce drewna do mebli występują dwa rodzaje strugania: struganie pła­skie i struganie obrotowe. Pierwszy rodzaj stosowany jest przede wszyst­kim w obróbce ręcznej, a poza tym w nielicznych obrabiarkach jako zabieg mający na celu wygładzenie uprzednio z gruba obrobionej po­wierzchni. W technologii mebli zastosowanie ma głównie struganie obro­towe, które polega na obrotowym ruchu roboczym narzędzia (zespołu noży) i prostoliniowym ruchu posuwowym obrabianego materiału. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: mebelki, Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble w, obróbka drewna, skrawanie

Skrawaniem nazywa się ten rodzaj mechanicznej obróbki drewna, przy którym za pomocą narzędzi tnących zdejmowana jest warstwa ma­teriału (w postaci wiórów) w celu podzielenia drewna na części, nadania tym częściom żądanych kształtów i wymiarów, wyrównania powierzchni i uzyskania odpowiedniej jej gładkości,
Obróbka skrawaniem jest jednym z podstawowych procesów techno­logicznych w meblarstwie, aczkolwiek obecnie skrawanie traci nieco na znaczeniu wobec wprowadzania nowych materiałów, które w małym tylko stopniu wymagają obróbki skrawaniem, oraz nowych metod tech­nologicznych, pozwalających na kształtowanie profilowych elementów mebli bez uciekania się do omawianego rodzaju obróbki. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: , mebelki, Meble, Meble meble dębowe meble kuchenne meble sosnowe meble w, obróbka drewna, skrawanie

Przy konstruowaniu elementów należy zwrócić uwagę na to, aby ich części przylegały do siebie dokładnie dordzeniowymi (lewymi) płasz­czyznami (bokami), łącząca je bowiem spoina klejowa jest wtedy mniej narażona na rozerwanie, a cały element ulega mniejszym odkształceniom niż przy łączeniu części elementu stronami przeciwrdzeniowymi (prawy­mi). Przy układzie części elementów płaszczyzną lewą z prawą, siły wy­wołujące odkształcenia będą działały w obydwu częściach w tym samym kierunku — w sumie więc będą wywoływały duże odkształcenia. Nie należy łączyć ze sobą części o przekroju stycznym z częścią o przekroju promieniowym. W każdym z tych przekrojów drewno kurczy się w innym stopniu, co też powodowałoby niekorzystne odkształcenia elementu. Read the rest of this entry »

Technorati Tags: konstrukcje meblarskie, krzesła, meblarski, Meble, meble ścienne, meblowe, stoły

Konstrukcje meblarskie użytkowane są zazwyczaj w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie lub indywidualnymi piecami. W pomieszczeniach ogrzewanych centralnie wahania wilgotności względnej powietrza zamy­kają się w cyklu rocznym w granicach od 25% (zimą) do 90% (jesienią). Wahaniom tym odpowiadają wahania wilgotności drewna zamykające się w granicach od 6 do 13%; w pomieszczeniach zamkniętych i ogrze­wanych zimą piecami w granicach ok. 8—13%, a w pomieszczeniach ogrzewanych centralnie w granicach ok. 6—13%. Przebieg zmian wil­gotności drewnianych elementów konstrukcji meblarskich podczas użytkowania zależy bezpośrednio od układu parametrów charakteryzujących mikroklimat wnętrza. Ponadto zależy on głównie od rodzaju i gatunku materiału drzewnego, wymiarów elementów i rodzaju obróbki wykań­czającej (powłoki malarsko-lakiernicze).
Zmiany te i towarzyszące im zmiany wymiarów elementów są znaczne. W konstrukcjach meblarskich, zazwyczaj sztywnie połączonych, pęcznie­nie lub kurczenie się elementów nie może odbywać się swobodnie, na­potyka bowiem na przeszkody działające mechanicznie. Przeszkody te ograniczają częściowo lub też całkowicie jednokierunkowe lub wielokierunkowe pęcznienie elementów. W tych warunkach wywierane jest ci­śnienie na sąsiadujące fragmenty konstrukcji, a te znów przenoszą je dalej, co w konsekwencji powoduje ich przesunięcie (ruchy) będące przy­czyną różnych odkształceń konstrukcji. Perkitny podaje, że ciśnienie pęcznienia drewna powietrzno-suchego może dochodzić w kierunku stycznym dla sosny do około 13 kG/cm2, dla buka do około 22 kG/cm2, a w kierunku promieniowym — dla sosny do około 3,5 kG/cm2, a dla buka do około 13 kG/cm2. Poza tym — jak to wynika z podstawowych badań, przeprowadzonych przez wymienionego wyżej badacza — swo­bodne i ograniczone pęcznienia są zgodne ze sobą tylko z początku, w późniejszym zaś okresie czasu występują różnice szczególnie przy pęcznieniu w kierunku promieniowym. Pełne ograniczenie pęcznienia w kierunku promieniowym jest przyczyną 5% zwiększenia całkowitego pęcznienia drewna w kierunku stycznym, natomiast ograniczenie w kie­runku stycznym powoduje zwiększenie pęcznienia drewna w kierunku promieniowym o 88%). Pęcznienie lub kurczenie się elementów konstrukcji wskutek zmian wilgotności jest uzależnione od działających na te elementy naprężeń ściskających. Naprężenia te ograniczają pęcznienie drewna naturalnego w większym znacznie stopniu niż tworzyw drzewnych. Drewno naturalne nawilżane pęcznieje tylko przy naprężeniach ściskających nie przekra­czających 10 kG/cm2 w kierunku stycznym i 7 kG/cm2 w kierunku pro­mieniowym. Po przekroczeniu powyższych wartości naprężeń drewno naturalne kurczy się mimo nawilżania. Perkitny podaje, że przy naprę­żeniach rzędu 30 kG/cm2 zmniejszenie wymiaru drewnianego elementu może osiągnąć wartość 45 względnie 50%, zaś zmniejszenie wymiaru ele­mentu prasowanego z płyty wiórowej — 5% w kierunku równoległym do płaszczyzny i 12% w kierunku prostopadłym. Zmiany wymiarów elementów z drewna naturalnego i płyt wiórowych prasowanych, przy naprężeniach ściskających i jednoczesnym suszeniu, są znacznie mniejsze od zmian wymiarów przy takich samych napręże­niach ściskających i jednoczesnym nawilżaniu. Wyżej wymieniony ba­dacz stwierdza, że prasowana płyta wiórowa suszona przy naprężeniach ściskających poniżej 26 kG/cm2 kurczy się na grubość bardziej niż drewno naturalne. Przy naprężeniach ściskających rzędu 25—30 kG/cm2 kur­czenie się płyty w kierunku prostopadłym do płaszczyzny może osiągnąć wartość 30%. Zachodzące w materiałach drzewnych zmiany wilgotności przy ogra­niczeniu pęcznienia powodują odpowiednie trwałe odkształcenia elemen­tów z nich wykonanych. Praktycznie rzecz biorąc, hamowanie pęcznienia ma szczególne znaczenie w odniesieniu do złączy konstrukcyjnych. W nich bowiem — wskutek zmian wilgotnościowych, kształtujących się zarówno powyżej, jak i poniżej wilgotności użytkowej konstrukcji — występuje pęcznienie lub kurczenie się czopów. Pęcznienie czopa jest ograniczone przez ścianki gniazda, co w konsekwencji — jeżeli nie nastąpi zniszczenie ścianki gniazda — spowoduje ścieśnienie czopa i wy­woła w zależności od rodzaju złącza jednokierunkowe lub dwukierunkowe ciśnienie pęcznienia. Kurczenie się czopa może być swobodne. Czop, który choć jeden raz spęcznieje i skurczy się, przy ponownym spęcznieniu nie powróci już do swoich pierwotnych wymiarów. W ten sposób powstaną luzy pomiędzy czopem i gniazdem, zwiększające się jeszcze bardziej przy kilku do kilkunastu dalszych zmianach wilgotności materiałów drzewnych. Należy zwrócić uwagę na to, że w wyniku zmian wilgotnościowych nawet czopy wprasowane do gniazd pod dużym ciśnieniem ulegają obluzowaniu. Omówione w dużym skrócie zjawiska związane z hamowaniem i ci­śnieniem pęcznienia pozwalają stwierdzić, jak istotne jest ich znaczenie w konstrukcjach mebli. Dlatego też zjawiska te, obok wyżej wymienio­nych, powinny być we właściwy sposób uwzględnione przy projektowa­niu konstrukcji meblarskich.

Technorati Tags: drewno, krzesła, meblarskich, Meble, meblowe, stoły, wilgoć

Materiały plastyczne, w odróżnieniu od sprężystych, wykazują pod dzia­łaniem sił odkształcenia trwałe. Istotne też znaczenie dla konstrukcji ma znajomość naprężeń dopusz­czalnych. Przy obliczaniu konstrukcji z drewna, materiału bardzo nie­jednorodnego, przyjmuje się współczynnik bezpieczeństwa 5—10. Wy­daje się, że dla ‘konstrukcji meblarskich można przyjmować wartości znacznie mniejsze. Wielkości naprężeń dopuszczalnych dla drewna. Ze względu na większą jednorodność materiałów płytowych niż drewna, współczynnik bezpieczeństwa w tym przypadku może być znacznie mniejszy. Wielu badaczy wyraża pogląd, że współ­czynnik bezpieczeństwa 1,2 jest wystarczający dla współczesnych kon­strukcji meblarskich. Fragmentaryczne doświadczenia Zakładu Badaw­czego Meblarstwa ITD w tym zakresie zdają się potwierdzać ten pogląd. Drewno i tworzywa drzewne ze względu na anizotropową budowę i stosunkowo małą sprężystość, a przede wszystkim na skutek najbar­dziej niekorzystnej ich własności, tj. higroskopijnosci, stwarzają znaczne trudności przy projektowaniu konstrukcji meblarskich. Porowata struk­tura materiałów drzewnych stanowi podłoże zachodzących w nich zja­wisk higroskopijnych, znamionujących się wymianą pary .wodnej między materiałem drzewnym a otaczającym powietrzem. Wymiana ta odbywa się do stanu nasycenia. Materiał drzewny zbyt mokry dla określonych warunków wilgotności oddaje część swej wilgoci i wysycha, zaś zbyt suchy pobiera wilgoć z powietrza, nawilżając się. Oczywiście, wymiana ta ustaje po osiągnięciu równowagi higroskopijnej (zanika wymiana pary wodnej). Zmiany wilgotności względnej i temperatury otaczającego po­wietrza powodują zmiany wilgotności materiałów drzewnych i związane z nimi zjawisko kurczenia się i pęcznienia. W przypadku drewna natu­ralnego, płyt stolarskich listewkowych i płyt wiórowych wytłaczanych zmiany te są różne w trzech podstawowych kierunkach (drewno natu­ralne — wzdłużny, styczny, promieniowy; płyty — długość, szerokość, grubość). W przypadku zaś płyt wiórowych prasowanych i płyt paź-dzierzowych zmiany występują tylko w dwóch kierunkach — prostopadle do płaszczyzny (grubość) i równolegle do płaszczyzny (długość i szero­kość). Ponieważ zmiany wilgotności względnej i temperatury w warun­kach normalnych występują zawsze, utrzymanie bowiem stałej wilgot­ności materiałów drzewnych jest możliwe tylko w specjalnie klimatyzo­wanych pomieszczeniach, przeto przy opracowaniu konstrukcji meblar­skich powinny być one przede wszystkim uwzględnione. Pełna znajo­mość odkształceń wilgotnościowych, jakim ulegają części konstrukcji mebli, zarówno w czasie ich wytwarzania, jak i w czasie użytkowania, stanowi nieodzowną podstawę racjonalnego stosowania materiałów drzew­nych w konstrukcjach mebli. Zależność wilgotności drewna (wartości przeciętne dla wszystkich ga­tunków drewna) od temperatury i wilgotności względnej powietrza cha­rakteryzują wartości liczbowe zamieszczone w tabeli 8. Wielkość i ro­dzaj odkształceń drewna naturalnego zależy od jego gatunku, wymiarów materiału i miejsca, z jakiego w kłodzie został on wypiłowany.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble dębowe, meble sosnowe, plastyczność mebli

Czynnikiem decydującym o możliwości i zakresie zastosowania ma­teriału w konstrukcji mebla  są  jego   własności   mechaniczne.
Własności mechaniczne drewna były przedmiotem wie­lu badań, wyczerpująco omówionych w podręcznikach z zakresu nauki o drewnie lub wytrzymałości materiałów. Podane więc zostaną w tym rozdziale najważniejsze własności mechaniczne gatunków drewna naj­częściej stosowanych w konstrukcjach mebli. Wartości te podano w for­mie tabelarycznego zestawienia , sporządzonego na podstawie publikacji prof. Krzysika. W sposób najbardziej syntetyczny przypomnimy kilka ogólnych fak­tów z zakresu wytrzymałości drewna. Wytrzymałość na ści­skanie jest około 2,5 raza mniejsza od wytrzymałości na rozciąganie. Wytrzymałość na ściskanie w kierunku promieniowym i stycznym jest wielokrotnie niższa od wytrzymałości na ściskanie wzdłuż włókien, a róż­nice te zmniejszają się w miarę zwiększania się ciężaru właściwego drew­na. Wytrzymałość na zginanie dynamiczne jest około 25% większa niż wytrzymałość na zginanie statyczne. Wytrzymałość zmęczeniowa drewna przy obciążeniu jednostronnym wynosi 0,25—0,30 wytrzymałości na zgi­nanie statyczne. Oczywiście przy obciążeniu dwustronnym jest niższa. Na ogół własności mechaniczne drewna o wyższym ciężarze właściwym mają większą wartość niż drewna lżejszego. Wreszcie, im drewno jest bardziej sprężyste, tym mniejsze nastąpi wydłużenie lub skrócenie pra­cującego elementu i całej konstrukcji. Poważny wpływ na wytrzymałość elementów wywierają loady anato­miczne budowy drewna oraz kierunek przebiegu włókien. W wielu przy­padkach wady drewna (sęki, zawoje, splot i skręt) mają bardzo istotny wpływ na wytrzymałość elementów. Na przykład wpływ sęków na wy­trzymałość na zginanie statyczne jest tym większy im dalej znajdują się one od płaszczyzny obojętnej, przy czym obecność sęków w strefie roz­ciąganej znacznie bardziej obniża tę wytrzymałość niż ich występowanie w strefie ściskanej.   Odchylenie przebiegu włókien  od  kierunku  działania   siłypowoduje obniżenie wytrzymałości elementu. Wpływ kierunku przebiegu włókien na wytrzymałość drewna wg Krzysika obrazuje rysunek 68. Przebieg zaś słojów rocznych na poprzecznych przekrojach elementów powinien być możliwie styczny do jednego z jego boków. Ogólnie wiadomo, że dla zapew­nienia odpowiedniej wytrzymałości konstrukcji istotne jest przestrze­ganie prostej zasady, aby kierunki przebiegu włókien drewna w po­szczególnych elementach pokrywały się z kierunkiem działania sił ze­wnętrznych, ściskających albo roz­ciągających i aby były prostopadłe w stosunku do kierunku działania Sił zginających. Praktycznie rzecz biorąc, kierunek przebiegu włókien, przynajmniej w podstawowych ele­mentach konstrukcji, powinien być zgodny z osią podłużną elementu łub możliwie nieznacznie się od niej odchylać. Nie używa się drewna z wadami na elementy rozciągane, jak też na elementy zginane, oczy­wiście w strefie rozciąganej. Własności mechaniczne tworzyw drzewnych, sto­sowanych dziś szeroko w konstrukcjach mebli, nie doczekały się jeszcze tak wyczerpującego opracowania naukowo-technicznego i tak komplek­sowo opracowanych publikacji jak drewno naturalne. Dlatego też po­święcono im nieco więcej miejsca w niniejszej książce. Ogólnie rzecz biorąc można stwierdzić, że tworzywa te, a więc kon­kretnie płyty wiórowe prasowane i wytłaczane, płyty pilśniowe półtwar-de a także i płyty paździerzowe, charakteryzują się własnościami mecha­nicznymi z reguły gorszymi niż drewno naturalne czy też płyty stolar­skie. Niedocenianie tego faktu przez konstruktorów prowadzi w konse­kwencji do niepożądanego obniżenia jakości mebli. Poniżej podano niektóre istotne dla konstrukcji meblarskich własności tworzyw drzewnych. Wartości tych własności przedstawiono w formie tabelarycznego zestawienia (tab. 4), sporządzonego na podstawie odpo­wiednich norm branżowych i państwowych oraz na podstawie wyników badań ITD. W miarę usprawnienia procesów produkcji tworzyw drzew­nych należy się spodziewać poprawy wielu z wymienionych w tabeli własności, a w szczególności tych, klóre w pierwszym rzędzie decydują o jakości konstrukcji meblarskich. Opierając się na wynikach różnych badań można w zaokrągleniu przy­jąć, że na przykład średnia wytrzymałość na zginanie statyczne wynosi dla drewna sosnowego 700 kG/cm2, dla płyt stolarskich 400 kG/cm2, zaś dla płyt wiórowych prasowanych i paździer-zowych o ciężarze właściwym 0,65 G/cm3—200 kG/cm2. Jeżeli idzie o płyty wytłaczane, to trzeba wyraźnie powiedzieć, że mogą one stanowić meblarski materiał konstrukcyjny tylko po oklejeniu ich płaszczyzn fornirem o grubości co najmniej  1 mm. Wtedy dopiero wytrzymałość tych płyt na zginanie statyczne w kierunku równoległym do kierunku wytłaczania i do kierunku włókien okleiny (mocniejszym) będzie bliska odpowiadającej jej wytrzymałości płyt wiórowych praso­wanych (nieokleinowanych) i w przybliżeniu dwa razy mniejsza od wy­trzymałości płyt stolarskich w kierunku równoległym do przebiegu liste­wek (mocniejszym).

Technorati Tags: drewniane krzesła, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowe

Powstałe meble przede wszystkim w oparciu o przesłanki tradycji wła­snych i obcych oraz w wyniku tzw. wyczuwania ich twórców. Logiczną konsekwencją takiego stanu rzeczy jest powstawanie konstrukcji o przy­padkowej wytrzymałości i sztywności. Mamy więc w praktyce do czy­nienia zarówno z nadwyżkami wytrzymałości i sztywności, jak również z jej niedoborami. W pierwszym przypadku zużywa się niepotrzebnie nadmierne ilości materiałów, w drugim zaś skraca się okres trwałości użytkowej mebla. Nadmierne zużycie materiałów powoduje wzrost kosz­tów własnych produkcji i ceny mebla. Skrócenie natomiast okresu trwa­łości obniża wartość mebla, ulega on bowiem uszkodzeniu lub zniszczeniu w zbyt krótkim okresie czasu użytkowania.
Oczywiste jest, że im okres trwałości użytkowej mebli będzie krótszy, tym zapotrzebowanie ilościowe mebli w kraju będzie większe. Na przykład, przy trwałości 30-letniej trzeba produkować o około 60°/o mebli więcej niż przy trwałości 50-letniej. Produkcja mebli mniej trwa­łych wymaga mniejszych nakładów na pracę i materiały, jednak na skutek dużo wyższego, procentowego zmniejszenia trwałości niż zmniej­szenia kosztów wytwarzania, ekonomiczność mebli mniej trwałych jest gorsza, a ich wytwarzanie zarówno z punktu widzenia gospodarczego jak i kulturalnego uznać trzeba jako niewskazane.
Trwałość mebli może być ustalana doświadczalnie lub oceniana szacunkowo. Pierwszy sposób postępowania wymaga opracowania metod badania i zbudowania odpowiednich urządzeń probierczych, które naśla­dując pracę mebla podczas użytkowania będą w stanie wykazywać jak długo może on służyć człowiekowi. Drugi sposób postępowania ogranicza się do porównywania konstrukcji mebli teraźniejszości z meblami prze­szłości i na tej podstawie wyciąga się ogólne wnioski na temat trwałości mebli produkowanych obecnie. Zrozumiałe, że drugi sposób postępowania ma wyłącznie znaczenie orientacyjne i może być stosowany przejściowo, tj. do czasu opracowania metod i urządzeń do badania trwałości mebli. Ogólnie wiadomo, że meble przeszłości służyły człowiekowi niejedno­krotnie znacznie powyżej 50 lat. Jeszcze dziś spotykamy w mieszka­niach meble z ubiegłego stulecia. Nie ulega chyba wątpliwości, że prze­mysł obecny jest w stanie, przy zachowaniu innych współczesnych wa­runków, wytwarzać meble nie mniej trwałe. Aktualna jakość techniczna mebli nie może być uznana za dobrą na dziś, a tym bardziej za stałą na przyszłość. Należy, wychodząc chociażby tylko ze względów gospo­darczych, produkować takie mebłe, które służyć będą człowiekowi moż­liwie najdłużej. Warto jednak zauważyć, że czynnikiem przemawiającym w jakimś stopniu przeciwko nadmiernej „solidności” i trwałości mebli są okresowo występujące zmiany mody na rynku meblarskim. Podstawowe własności tworzyw konstrukcyjnych. Umiejętność zaprojektowania poprawnego pod względem konstrukcji mebla zależy przede wszystkim od znajomości i prawidłowej oceny ma­teriałów tworzących tę konstrukcję. Do najczęściej stosowanych obecnie materiałów konstrukcyjnych zalicza się drewno i tworzywa drzewne. W stosunkowo ograniczonym zakresie stosuje się również metale i two­rzywa sztuczne.

Technorati Tags: meblarstwo, Meble, meble drewniane, meble sosnowe, meble wiklinowe, meble wypoczynkowe, meblowy