Złącza uciosowe bez do­datkowych wzmocnień, a nawet i z nimi mogą być stosowane w kon­strukcjach meblarskich nie narażonych na działanie większych obciążeń. Można zauważyć, że wszystkie niemal złącza rozłączne zastosowane do łączenia elementów lub podzespołów płyt wiórowych wykazały nie mniejszą wytrzymałość niż tego rodzaju złącza zastosowane do łączenia płyt wykonanych z drewna sosnowego. Oczywiście, złącza mimośrodowe i uniwersalne charakteryzują się stosunkowo małą wytrzymałością i dla­tego ich użycie zalecić można tylko z jednoczesnym zastosowaniem, w tych złączach dodatkowych wzmocnień kołkowych. Duża wytrzyma­łość złącza ze specjalnym łącznikiem (ściągaczem), bez dodatkowych wzmocnień, wykazuje, że wysiłek konstruktorów powinien być skiero­wany na projektowanie właściwych tego typu złączy, umożliwiających zastąpienie złączy tradycyjnych (stosowanych łącznie z kołkami wzmac­niającymi) tylko samymi złączami metalowymi. Istotne jest zwrócenie uwagi na właściwe przymocowanie złączy do łączonych elementów. Znając własności płyt (zdolność utrzymywania wkrętów wkręcanych prostopadle i równolegle do płaszczyzny płyty) łatwo wyciągnąć wnio­sek, że przymocowanie złączy do boku płyty jest znacznie mniej wy­trzymałe niż do jej płaszczyzny. Stąd zalecenie praktyczne dla kon­struktorów — konstruować takie złącza (nakładane, a nie wpuszczane), których przymocowanie do elementu lub podzespołu płytowego będzie możliwe zarówno od strony czoła, jak też od strony płaszczyzny płyty (łub samej płaszczyzny). W przypadku wymaganej dużej odporności kon­strukcji na obciążenia użytkowe, dobrze jest stosować doklejki lub wklejki z drewna naturalnego i do nich przymocowywać elementy złączy meta­lowych rozłącznych. Przykład właściwego łącznika do łączenia elementów z płyt wiórowych i paździerzowych Stwierdzono w praktyce, że w celu uzyskania maksymalnej zdolności utrzymania wkrętów przez płyty wiórowe i paździerzowe należy na­wiercać otwory dla wkrętów (czasem nakłuwać) o średnicy równej lub nieco mniejszej od średnicy rdzenia wkrętu i o głębokości równającej się długości części nagwintowanej wkrętu. Meble Na przykład, do przymo­cowania zawiasów taśmowych do elementów z płyt wiórowych lub paździerzowych, należy stosować wkręty nieco dłuższe (20—22 mm) od tych, które stosuje się do przymocowywania zawiasów taśmowych do elemen­tów z płyt stolarskich, a środki otworów dla wkrętów w zawiasach nie powinny znajdować się na wspólnej osi (może nastąpić rozłupanie płyty), lecz powinny być rozstawione na przemian, po obu jej stronach. W przypadkach wątpliwych, czy przymocowana do elementów z płyt wiórowych lub paździerzowych zawiasa tworzy połączenie dostatecznie wytrzymałe, należy przeprowadzić odpowiednie próby porównawcze z tego rodzaju połączeniami elementów wykonanych z drewna natu­ralnego. Gdyby wynik tej próby okazał się negatywny, to wtedy należy zastosować odpowiednią doklejkę z drewna naturalnego, której przykład pokazano na rysunku 121. Jeżeli przewiduje się, że wkręty łączące za­wiasy z elementami z płyty wiórowej lub paździerzowej będą kilkakrot­nie wkręcane i wykręcane, to wówczas zastosowanie odpowiedniej doklejki czy wklejki jest konieczne.

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe, sklejka, złącza