Meble - toczenie drewna
Obróbka toczeniem ma zastosowanie w produkcji elementów o kształcie brył obrotowych walcowych, stożkowych lub o zróżnicowanym profilu tworzącej, oraz przy wykonywaniu powierzchni śrubowych.
Odmianą toczenia jest obtaczanie. Różnica między tymi odmianami leży w kinematyce pracy obrabiarek: przy toczeniu obrabiany element wykonuje roboczy ruch obrotowy, a narzędzie — ruchy posuwowe prostoliniowe o kierunku równoległym, prostopadłym lub ukośnym względem osi obrotu elementu, natomiast przy obtaczaniu roboczy ruch obrotowy wykonuje narzędzie mające kształt drążonej głowicy z nożami skierowanymi do jej wnętrza, zaś obrabiany element — poosiowy ruch posuwowy.
W skali całego przemysłu meblarskiego toczenie ma stosunkowo niewielkie zastosowanie. Wyjątek stanowi przemysł mebli giętych, w którego wyrobach — szczególnie o tradycyjnej formie plastycznej — występuje dużo elementów o przekroju kołowym.
Spośród dość licznej grupy obrabiarek służących do toczenia (obtaczania) drewna, w przemyśle meblarskim największą przydatność mają obrabiarki specjalne o wąskim programie obróbki i dużej wydajności. Należą do nich obtaczarki o różnym przeznaczeniu oraz, w mniejszym zakresie zastosowania, t o k a r k i-w zorcarki i tokarki specjalne, np, do toczenia ram siedzeniowych i obręczy mebli giętych.
Tokarki uniwersalne, zwane tokarkami zwykłymi (do których należą tokarki kłowe, kłowotarczowe i tarczowe), służą zasadniczo do produkcji jednostkowej i z tej racji ich zastosowanie w meblarstwie ogranicza się do modelarni przyfabrycznych i warsztatów rzemieślniczych.
W obtaczarkach występują trzy zasadnicze grupy przeznaczeniowe: obtaczarki do wyrobu drążków, zwane także drążkarkami, obtaczarki do zataczania końców elementów oraz obtaczarki do wyrobu kołków do złączy konstrukcyjnych,
Drążkarki służą do obtaczania półfabrykatów o przekroju kwadratowym na elementy o przekroju kołowym. W zależności od konstrukcji głowicy nożowej na drążkarkach można otrzymywać elementy walcowe lub elementy o zmiennym przekroju (zbieżne i profilowe). W drążkarkach do elementów o zmiennym przekroju posuw jest zmechanizowany. W drążkarkach do elementów walcowych (drążkarki zwykłe) posuw może być zarówno mechaniczny, jak i ręczny, przy czym w warunkach przemysłowej produkcji mebli drążkarki o posuwie ręcznym trzeba uznać za mało przydatne.
Dla uzyskania możliwości obtaczania elementów o różnej średnicy w drążkarkach zwykłych stosowane są wymienne głowice nożowe nienastawne, o odstopniowanych stałych wymiarach średnicy toczenia, lub głowice z nożami nastawianymi na żądany wymiar średnicy toczenia.
W drążkarkach do elementów o zmiennym przekroju położenie noży w głowicy w stosunku do jej osi obrotu ulega w procesie obtaczania samoczynnym zmianom w zależności od żądanego zróżnicowania średnicy i od długości obrabianego elementu. Zmiany te sterowane są za pośrednictwem układu dźwigni przez wymienny krzywik o profilu odpowiadającym żądanemu kształtowi pobocznicy obrabianego elementu.
W grupie obtaczarek do zataczania końców elementów na szczególną uwagę z punktu widzenia potrzeb przemysłu meblarskiego zasługują obtaczarki specjalne do wykonywania czopów walcowych na nogach mebli. Są to przeważnie obrabiarki o zmechanizowanym posuwie, zaopatrzone w zasobnik na elementy przeznaczone do czopowania i samoczynnie działające urządzenie podające.
Głowice nożowe są wymienne w zależności od żądanej średnicy czopa. Wrzeciono daje się nastawiać poosiono stosownie do długości obrabianego elementu. Ruch posuwowy wykonuje z reguły wrzeciono z głowica nożową osadzone na suporcie o zmechanizowanym, nastawnym ruchu posuwowo-zwrotnym.
Obtaczarki do wyrobu kołków do złączy konstrukcyjnych mają obecnie szerokie zastosowanie w całym przemyśle meblarskim z uwagi na powszechność występowania połączeń kołkowych we współczesnych konstrukcjach meblarskich. W grupie tej spotyka się obrabiarki o różnej konstrukcji, od zwykłych małych drążkarek o posuwie ręcznym do wielooperacyjnych zmechanizowanych obtaczarek specjalnych, które w sposób zautomatyzowany wykonują kołki o żądanej średnicy i długości, o powierzchni rowkowanej oraz o zaostrzonych końcach.