Połączeniem nazywa się część konstrukcji, w obrębie której następuje złączenie dwóch lub więcej elementów łub podzespołów w jedną kon­strukcyjną całość.
Złączem nazywa się te części dwóch łączonych elementów lub pod­zespołów, które łączą się ze sobą odpowiednio ukształtowanymi w nich profilami (gniazdo, czop) łub które nie mają profilów, lecz łączy je element obcy (kołek, wpustka lub spoina klejowa).
Łącznikiem nazywa się element obcy, wprowadzony do złącza w celu umożliwienia złączenia, względnie wzmocnienia lub usztywnienia.
W zależności od wzajemnego układu łączonych elementów w kon­strukcjach meblarskich wyróżnia się połączenia równoległe i kątowe.
Połączenia równoległe charakteryzują się tym, że elementy łączone są układane obok siebie lub na sobie, a włókna przebiegają wzdłuż po­wierzchni przylegania. Dzielą się one na:

• połączenia wzdłużne (na szerokość i grubość) — elementy łączy się ze sobą powierzchniami o wzdłużnym przebiegu włókien drewna w celu zwiększenia przekroju elementu (szerokości lub grubości).
• połączenia czołowe (na długość) — elementy łączy się ze sobą powierzchniami o poprzecznym przebiegu włókien drewna w celu zwiększenia długości.

Połączenia kątowe charakteryzują się tym, że elementy łączone są ustawiane względem siebie pod kątem, przeważnie w jednej płaszczyź­nie.
Dzielą się one na:

• połączenia narożnikowe (połączenia płaskie i ścienne) — końce elementów łączy się ze sobą pod różnymi kątami (połączone ele­menty tworzą w płaszczyźnie kształt zbliżony do litery L),
• połączenia półkrzyżowe (połączenia płaskie i ścienne) — koniec jednego elementu łączy się pod różnymi kątami z bokiem dru­giego elementu (połączone elementy tworzą w płaszczyźnie kształt zbli­żony do litery T),
• połączenia krzyżowe (połączenia płaskie i ścienne) — ele­menty łączone wzajemnie przenikają się pod określonymi kątami (po­łączone elementy tworzą w płaszczyźnie kształt zbliżony do krzyża).

Wymienione rodzaje połączeń kątowych mogą być stosowane do łą­czenia zarówno elementów graniakowych (ramiakowych, listwowych), jak i płytowych.
Należy zauważyć, że ze względu na różnice, jakie występują w bu­dowie drewna naturalnego i tworzyw drzewnych — o czym była mowa — połączenia wzdłużne stosowane w celu zwiększenia szerokości elementu i połączenia czołowe stosowane w celu zwiększenia długości elementu,. różniące się od siebie w przypadku wykonania ich z drewna naturalnego,, niczym się nie różnią w przypadku wykonania ich z płyt wiórowych pra­sowanych i płyt paździerzowych. Meble Natomiast połączenia wzdłużne i czo­łowe wykonane z płyt wiórowych wytłaczanych można w jakimś sensie porównać z odpowiadającymi im połączeniami wykonanymi z drewna naturalnego, przy założeniu, że odpowiednikiem wzdłużnego przebiegu włókien drewna będzie w płytach wiórowych wytłaczanych kierunek prostopadły do kierunku wytłaczania.
Niższy szczebel podziału połączeń stolarskich meblowych, dokonywany według rodzaju złączenia ze sobą elementów, można przedstawić w na­stępujący sposób:
Złącza czopowe — elementy z odpowiednio przygotowanymi, tak pod względem wymiarów, jak i kształtu wycięciami (wrębami, pro­filami), łączy się ze sobą bez jakichkolwiek dodatkowych łączników lub — co jest najczęściej praktykowane — łączy się trwale za pomocą spoiny klejowej.
Złącza łącznikowe — elementy łączy się ze sobą przy użyciu różnych łączników, przy czym najczęściej występujące łączniki to kołki i wpustki, przeważnie drewniane oraz wkręty, śruby, ściągacze itp. wy­konane z metali lub tworzyw sztucznych. W złączach łącznikowych koł­kowych i wpustkowych, podobnie zresztą jak w złączach czopowych, do trwałego łączenia elementów stosuje się zazwyczaj spoiny klejowe. Spo­ina klejowa jest najlepszym z dotychczas znanych łączników, a trwałe łączenie nią elementów meblowych można określić jako najbardziej nowoczesne, mimo że klejenie jako takie znane jest od dawna. Można zauważyć, że łączniki klejowe umożliwiają wykorzystanie przekroju pra­cującego elementu niemal w 100°/o. Oczywiście, wybór odpowiedniego złącza czy łącznika dla określonej konstrukcji należy do konstruktora.
W praktyce spotyka się niejednokrotnie także takie połączenia, w któ­rych elementy łączy się ze sobą, stosując jednocześnie obydwa wzmian­kowane wyżej rodzaje złączy lub ich części. Takie złącza zaliczane by­wają do trzeciej grupy złączy, zwanych kombinowanymi.
W połączeniach meblarskich stosowane są zazwyczaj złącza nieroz­łączne, bywają też coraz szerzej stosowane złącza rozłączne. W złączach nierozłącznych łącznikiem trwale zespalającym jest — jak to już po­wiedzieliśmy — spoina klejowa, W złączach rozłącznych nie następuje trwałe zespolenie, a jedynie czasowo trwale złączenie za pomocą takich łączników, jak wkręty, śruby, zatyczki, ściągacze itp.
Przedstawiony zarys klasyfikacji połączeń bynajmniej nie jest osta­teczny, ani też jedyny. Wydaje się, że zarys ten, poprzedzony syntetycz­nie ujętymi określeniami ustalającymi, co należy rozumieć pod nazwa­mi — połączenie, złącze, łącznik — jest najbardziej kompleksowym uję­ciem zagadnienia łączenia elementów i podzespołów w konstrukcjach meblarskich.
Nieco inny podział przedstawia ustanowiona i zalecona przez PKN norma PN-59, F-06005 „Meble drewniane. Złącza stolarskie meblowe. Klasyfikacja”. Norma ta, obejmując zapewne mianem złącza zarówno połączenie oraz złącze, jak i łączniki, przedstawia podział złączy na 8 grup, a te z kolei dzieli na 3—15 rodzajów. Wydaje się, że podjęta już nowelizacja wymienionej normy przyniesie szereg koniecznych zmian i poprawek w jej treści. Dlatego też głębsze czy wszechstronniejsze jej rozpatrywanie w niniejszej książce nie wydaje się celowe.