Dopuszczalne promienie gięcia krajowej płyty pilśniowej twardej — surowej, lakierowanej i laminowanej. Dotychczasowe doświadczenia praktyczne, jeśli chodzi o kształtowanie elementów z płyt wiórowych i paździerzowych, wyka­zują pewną ich przewagę nad odpowiadającymi im elementami z płyt stolarskich i to zarówno z punktu widzenia konstrukcyjnego, jak i tech­nologicznego (w większości przypadków lepsze zachowanie kształtu, uproszczenie procesu technologicznego produkcji). Ilość, kształt, wymiary i rozmieszczenie nadpiłowań w elementach krzywoliniowych z płyt wió­rowych i paździerzowych są w zasadzie takie same, jak w elementach z płyt stolarskich. Nadpiłowania jednak mogą być wykonywane nie tyl­ko od strony wklęsłej, ale również — i to jest w tym przypadku zna­mienne — od strony wypukłej elementu. Właściwą ocenę takiego postę­powania — zalecanego w literaturze fachowej — utrudnia brak dosta­tecznych doświadczeń praktycznych, gdyż w aktualnie wytwarzanych konstrukcjach rzadko są stosowane elementy krzywoliniowe. Opierając się na fragmentarycznych próbach krajowych w tym zakresie można po­wiedzieć, że nadpiłowania płyty wiórowej czy paździerzowej od strony wypukłej, będące czynnością przygotowawczą do gięcia, mogą mieć zna­czenie praktyczne. Przy nadpiłowaniach płyty od strony, która ma być wypukłą, płaszczyznę z nadpiłowaniami pokrywa się jednocześnie obło-giem o grubości od 1,5 do 3 mm i okleiną, zaś przeciwległą jej — tylko okleiną. Przy nadpiłowaniach płyty od strony, która ma być wklęsła, płaszczyznę z nadpiłowaniami pokrywa się obłogiem i okleiną, zaś prze­ciwległą jej — tylko okleiną. Czasem też w obu wymienionych przypad- , kach stosuje się na obie strony tylko okleinę. Nadpiłowania powinny być w stosunku do siebie “równoległe, zaś kierunek ich przebiegu w elemen­cie powinien być możliwie prostopadły do przebiegu słojów rocznych fornirów bezpośrednio przylegających do płyty (obłóg lub okleiną).
Dobre efekty techniczno-ekonomiczne można uzyskać stosując w nie­których konstrukcjach meblarskich, głównie w konstrukcjach szkieleto­wych, gotowe elementy krzywoliniowe, specjalnie kształtowane z forni­rów, wiórów, trocin i tym podobnych cząsteczek drewna lub też z innych zbliżonych do nich pod względem własności cząsteczek lignocelulozowych. Najszersze zastosowanie w dotychczasowych konstrukcjach meblar­skich znalazły kształtki z fornirów, zwane sklejkowymi. Kilkadziesiąt różnych typów takich kształtek wytwarza obecnie prze­mysł sklejkarski. Do najważniejszych z nich można zaliczyć kształtki przeznaczone na podstawowe elementy lub podzespoły różnych mebli szkieletowych, a w szczególności mebli szkieletowych do siedzenia. Za­licza się do nich kształtki siedzisk, oparć, nóg, a także kształtki tzw. łupinowe. Szczegółową charakterystykę tych kształtek znajdzie konstruk­tor w odpowiednich katalogach wydawanych przez Zjednoczenie Prze­mysłu Płyt, Sklejek i Zapałek. W opublikowanym w ubiegłym roku ka­talogu, kształtki sklejkowe podzielono na cztery następujące asorty­menty jakościowe:

• obydwie powierzchnie kształtek (płaszczyzny) bez wad i błędów
• przeznaczone na takie elementy, których oby­dwie powierzchnie będą w gotowym meblu widoczne,
• jedna powierzchnia kształtek (płaszczyzna) bez wad i błę­dów — przeznaczona na takie elementy, których tylko jedna powierzchnia będzie w gotowym meblu widoczna,
• obydwie powierzchnie kształtek (płaszczyzny) z nieznacz­nymi wadami — przeznaczone na takie elementy, których zewnętrzne powierzchnie będą w gotowym meblu pokryte lakierami kryjącymi,
• obydwie powierzchnie kształtek (płaszczyzny) obarczone różnymi wadami, z wyłączeniem jednak wad sklejenia — przeznaczone głównie” na elementy konstrukcji szkieletów mebli tapicerowanych. Kształtki sklejkowe mogą być sprowadzane do fabryk mebli w stanie nie obrzynanym i niej szlifowanym (wymiary brutto — „spod prasy”) lub też w stanie ostatecznie obrobionym (wymiary netto — po obróbce skrawaniem).

Laboratorium Branżowe Sklejek proponuje ustalenie czterech stopni obróbki końcowej kształtek. Stopnie te i ich określenia w ujęciu tegoż Laboratorium przedstawiają się następująco:
stopień 0 - kształtki o płaszczyznach szlifowanych, format obcięty i ófrezowany do postaci wzoru, boki (kanty) łamane lub szlifowane,
stopień I — kształtki o płaszczyznach szlifowanych i bokach obrzy­nanych,
stopień II - kształtki o płaszczyznach nie szlifowanych i bokach obrzynanych,
stopień III — kształtki w takim stanie jak wychodzą z prasy — nie szlifowane i nie obrzynane. Wykorzystane przez konstruktora wymienionych wyżej kształtek sklejkowych w konstrukcjach meblarskich nie wyczerpuje oczywiście zagadnienia prefabrykatów w meblarstwie. Konstruktor może i powinien w każdym konkretnym przypadku szukać rozwiązań optymalnych, a zatem korzystać nie tylko z istniejących już wzorów kształtek, ale również projektować nowe, bardziej w danych warunkach celowe, jak na przykład takie, których powierzchnie będą ostatecznie wykończone materiałami malarsko-lakierniczymi lub innymi. Zastosowanie w kon­strukcjach meblarskich kształtek ostatecznie wykończonych (gotowych do wmontowania) upraszcza bardzo proces technologiczny produkcji mebli.
W początkowym stadium zastosowania w konstrukcjach meblarskich znajdują się kształtki wykonane z innych niż forniry materiałów drzew­nych, czy też — szerzej mówiąc — lignocelulozowych. Największy sto­pień „dojrzałości praktycznej” osiągnęły oczywiście kształtki z wiórów, inne bowiem nie zeszły jeszcze w pełni z warsztatów doświadczalnych. Kształtki z wiórów wykonuje się w jednym cyklu produkcyjnym, wli­czając weń ostateczne wykończenie powierzchni (oklejanie fornirem, foliami syntetycznymi, sproszkowanymi żywicami itp.).
W konstrukcjach meblarskich mogą być również stosowane elementy, tak” prostoliniowe jak i krzywoliniowe, ukształtowane z różnych two­rzyw sztucznych (materiałów polimerowych), niekiedy także z lekkich metali, szkła zbrojonego itp. Elementy te są zazwyczaj dostarczane do fabryk mebli jako gotowe już kształtki dla określonych zastosowań. meble kuchenne Charakteryzują się one, w porównaniu z ele­mentami z materiałów drzewnych, stosunkowo dużą wytrzymałością i trwałością oraz niezmiennością nadanych im kształtów. Oczywiście, własności fizyczne i mechaniczne tych materiałów mogą być w pełni lub częściowo dostosowywane do zadań przypadających im w konstruk­cjach mebli.
Różnorodność asortymentów i wysokie własności mechaniczne pro­dukowanych na coraz większą skalę tworzyw sztucznych, przewyższa­jących pod wieloma względami tworzywa tradycyjne, umożliwiają za­stosowanie tworzyw sztucznych w różnych rozwiązaniach konstrukcyj­nych. Nadają się one w szczególności do wyrobu elementów o złożonych kształtach. Ze względów ekonomicznych (wysokie jeszcze ceny tworzyw sztucznych), a niekiedy i technicznych (brak jeszcze doświadczeń pro­dukcyjnych), tylko niewiele z nich wykorzystano dotychczas do wyrobu elementów konstrukcyjnych mebli. W szerszym natomiast zakresie wy­korzystano tworzywa sztuczne do wyrobu elementów meblarskich uzu­pełniających (nienośnych), jak na przykład: różne złącza i łączniki, uchwyty, zawiasy, zatrzaski, listwy profilowe oraz przybory należące do wyposażenia mebli, zwane także akcesoriami. Do najbardziej rozpo­wszechnionych przyborów można zaliczyć wszelkiego rodzaju pojemniki, a w szczególności różne szuflady. Są one całkowicie wykonywane z two­rzyw sztucznych w formie tzw. kuwet. W tej też formie są one w więk­szości przypadków stosowane w konstrukcjach meblarskich, a przede wszystkim w konstrukcjach mebli kuchennych i im podobnych, służą­cych do przechowywania przedmiotów. W niektórych meblach stosowane są szuflady dwuczęściowe, składające się z kuwety wykonanej z two­rzywa sztucznego i przymocowanego do niej czoła szuflady wykonanego z płyty meblowej, odpowiednio wykończonej. Połączenie ścianki kuwety z czołem szuflady może być różnie rozwiązane. Najczęściej jednak łączy się je za pomocą kilku wkrętów. Metalowe prowadnice w kształcie ko­rytek, przymocowuje się (zaciska) do obrzeży szuflad.

Technorati Tags: Meble, meble dębowe, meble kuchenne, meble sosnowe, meble wypoczynkowe