Przy konstruowaniu elementów należy zwrócić uwagę na to, aby ich części przylegały do siebie dokładnie dordzeniowymi (lewymi) płasz­czyznami (bokami), łącząca je bowiem spoina klejowa jest wtedy mniej narażona na rozerwanie, a cały element ulega mniejszym odkształceniom niż przy łączeniu części elementu stronami przeciwrdzeniowymi (prawy­mi). Przy układzie części elementów płaszczyzną lewą z prawą, siły wy­wołujące odkształcenia będą działały w obydwu częściach w tym samym kierunku — w sumie więc będą wywoływały duże odkształcenia. Nie należy łączyć ze sobą części o przekroju stycznym z częścią o przekroju promieniowym. W każdym z tych przekrojów drewno kurczy się w innym stopniu, co też powodowałoby niekorzystne odkształcenia elementu.
W zależności od wymaganej sztywności i trwałości kształtów elemen­tu może on składać się z dwóch łub więcej części. Prawidłowo skonstruo­wane elementy z dwóch i czterech części przedstawiono przykładowo na rysunku 99 C-b, c. Zwrócenie dordzeniowych płaszczyzn łączonych częś­ci ku środkowi umożliwia praktycznie najlepsze zachowanie równowagi sił na całym przekroju elementu (naprężenia wzajemnie się znoszą).
Do wykonania elementów o dużej wytrzymałości i praktycznie nie ulegających odkształceniom stosuje się łączenie ze sobą cienkich warstw z łuszczki drewnianej. W takich elementach powinien być ustalony wza­jemny stosunek grubości poszczególnych łuszczyn oraz ich układ pod względem kierunku przebiegu włókien drewna. Elementy płaskie (pro­stoliniowe i krzywoliniowe) o małej grubości i znacznej szerokości skła­dają się zazwyczaj z łuszczyn układanych jedna na drugiej tak, aby kierunek słojów rocznych krzyżował się pod kątem prostym, zaś ele­menty o niewielkiej szerokości i grubości, jak na przykład oskrzynie stołów, mogą być wykonywane z łuszczyn ułożonych z zachowaniem równoległego przebiegu słojów rocznych.
Łączenie części w celu zwiększenia grubości elementów powinno być dokonywane złączami stykowymi sklejanymi. Powierzchnie przylegania części łączonych ze sobą muszą być równe i gładkie. Zalety tego rodzaju złączy są takie same, jak złączy stykowych sklejanych w celu zwiększe­nia szerokości elementów. Zastosowanie przez projektanta innego typu złącza wymaga uzasadnienia techniczno-ekonomicznego lub plastycznego.
Kończąc omawianie połączeń wzdłużnych (na szerokość i grubość), za­trzymamy się jeszcze na chwilę przy zagadnieniu wzmacniania drewnianych elementów płyt jednowarstwowych. Elementy te, w przypadku występowania w konstrukcjach użytkowanych w warunkach znacznych zmian wilgotności, usztywnia się poprzecznymi listwami wzmacniającymi. Listwy te stosuje się bądź na płaszczyźnie płyty, bądź na jej czołach. Wymiary przekroju listwy wzmacniającej zależą od wymagań wytrzymałościowych elementu płytowego oraz od rodzaju konstrukcji wyrobu, w którym ten element będzie zastosowany. Wymiar długości listew, z uwagi na zmiany objętościowe płyty, powinien być o 20 do 25 mm mniejszy od wymiaru szerokości płyty. Przebieg słojów rocznych w listwie powinien być prostopadły albo prawie prostopadły do płaszczyzny płyty. Gniazdo (wcięcie) powinno być w jednym końcu węższe o 1 do 2 mm (krawędzie nierównoległe, lecz zbieżne). Jeżeli listwy płaszczyznowe nie mogą wystawać ponad płaszczyzną płyty, wówczas projektuje się listwy czołowe o grubości równej grubości płyty. Listwy te mogą być łączone z płytą za pomocą kleju lub wkrętów.

Technorati Tags: konstrukcje meblarskie, krzesła, meblarski, Meble, meble ścienne, meblowe, stoły